Κυριακή, 29 Απριλίου 2012

Ο ΕΠΙΠΟΛΑΙΟΣ ΚΑΙ ΜΟΙΡΑΙΟΣ ΚΥΡΙΟΣ ΣΑΜΑΡΑΣ

                  


     Παρακολουθώντας την προεκλογική εκστρατεία , εύκολα αντιλαμβάνεται κάποιος  τον πανικό του αρχηγού της ΝΔ , ο οποίος, αντιλαμβανόμενος προφανώς ότι το κόμμα του , που πριν από λίγους μόνον μήνες έχαιρε υψηλότατων δημοσκοπικών ποσοστών, χάνει ψήφους από παντού, περιφέρεται ανά την Ελλάδα και βάλλει κατά πάντων και κυρίως κατά του κ. Καμμένου και του κ. Τσίπρα, γιατί γνωρίζει ότι η ΝΔ  εμφανίζει σοβαρότατες διαρροές ψήφων προς τους ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ και τον ΣΥΡΙΖΑ.
      Είναι , όμως, τυχαία η εξέλιξη αυτή των πολιτικών πραγμάτων;
      Όχι βέβαια. Αρκεί να παρακολουθήσει κάποιος την διαδρομή του κ. Σαμαρά. Ας θυμηθούμε, λοιπόν, διαβάζοντας παρακάτω, κάποιους "σταθμούς" της διαδρομής αυτής....

     Από  πολύ νέος  είχε την εύνοια της τύχης (γιατί περί τύχης επρόκειτο , όχι ικανότητας)  να βρεθεί στα ηγετικά κλιμάκια του κόμματός της ΝΔ. Εν τούτοις η αχαλίνωτη φιλοδοξία του και η επιπολαιότητά του, τον οδήγησαν στο να βρεθεί εκτός πολιτικής, για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα.
    Τα γεγονότα γνωστά.
   Διαφοροποιήθηκε από τον αρχηγό του κόμματος του και πρωθυπουργό , τον Κώστα Μητσοτάκη, τον άνθρωπο που τον είχε αναδείξει.
    Εν συνεχεία ανέτρεψε   την κυβέρνηση του κόμματός του, θλιβερό δε επεισόδιο στην κορυφαία αυτή πράξη προδοσίας του, αποτέλεσε ότι επιχείρησε, τώρα που «είναι στα πράγματα»,  να επαναφέρει στην πολιτική το όργανο της αποστασίας και ανατροπής της κυβέρνησης της ΝΔ, τον γνωστό Συμπιλίδη.
    Επί μεγάλο χρονικό διάστημα αποτελούσε τον πιο δηλητηριώδη πολέμιο της ΝΔ, κάτι που ορισμένοι, τότε ή και σήμερα, νεοδημοκράτες δεν έχουν λησμονήσει.
    Δεν δίστασε , κατά την κρίσιμη, για το ΠΑΣΟΚ, καμπή της προεδρικής εκλογής του 1995, που το ΠΑΣΟΚ υπολειπόταν δημοσκοπικά της ΝΔ τουλάχιστον κατά 5 % και τυχόν διενέργεια εκλογών θα προκαλούσε την απομάκρυνση του από την εξουσία χάριν της ΝΔ, να του δώσει κυριολεκτικά το "φιλί της ζωής" , με το να ψηφίσει, μαζί  με το ΠΑΣΟΚ, Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Κωστή Στεφανόπουλο.
    Σημείωση: το "φιλί αυτό της ζωής"  έδωσε στο ΠΑΣΟΚ την δυνατότητα τής επί 11 έτη συνεχούς διακυβέρνησης της χώρας, κάτι που κανένα άλλο κόμμα ποτέ δεν πέτυχε στην ιστορία της και που είχε οδηγήσει την ΝΔ και τους οπαδούς της σε μόνιμη νευρική κρίση. Το ότι οι οπαδοί της ΝΔ, μέχρι και σήμερα,  με εμμονή αναφέρονται στα «πολλά χρόνια διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ», δίνοντάς τους μάλιστα υπερφυσικές διαστάσεις,  είναι αποτέλεσμα ακριβώς αυτής της νευρικής κρίσης.
    Και τελικά ο κ. Σαμαράς, με όλα αυτά που έκανε,  κατέληξε εκτός πολιτικής για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα.
    Επιπόλαιος , ανεύθυνος και μωροφιλόδοξος , στάλθηκε από τον ελληνικό λαό στο σπίτι του όχι γιατί «θυσιάστηκε» χάριν κάποιου ανώτερου εθνικού ή κοινωνικού σκοπού, όπως σήμερα διατείνεται, επιχειρώντας να μετατρέψει το επιτίμιο  της προδοσίας του σε τίτλο τιμής , αλλά γιατί ο λαός τον απέβαλε από την πολιτική σκηνή,  ως τυχοδιώκτη και επικίνδυνο.
     Όμως η μακρά πολιτική απομόνωσή του , ως φαίνεται, δεν έκανε σοφότερο τον κ. Σαμαρά. Τα χούγια δεν κόβονται , λέει ο λαός.
   Στην επιπολαιότητα, την ανευθυνότητα και την μωροφιλοδοξία του , τώρα προστέθηκε και ένα ακόμη στοιχείο: το άγχος του χαρτοπαίκτη, που, μόλις νομίζει ότι του δίνεται η ευκαιρία, προσπαθεί να «ρεφάρει» γρήγορα.
   Έτσι ο κ. Σαμαράς πίστεψε ότι η οικονομική κρίση, στην οποία μας οδήγησε,ως χώρα,  εντελώς ανυπεράσπιστους  η οψίμως δική του παράταξη , του έδινε μία πρώτης τάξεως ευκαιρία για να γίνει γρήγορα πρωθυπουργός. Να ανακτήσει το χαμένο έδαφος των τελευταίων ετών.
    Αρπάζοντας  , λοιπόν, την ευκαιρία, που πίστεψε ότι του δόθηκε, επί δύο χρόνια, αντί να στηρίξει στοιχειωδώς την εθνική προσπάθεια για την οικονομική σωτηρία της χώρας μας, συστηματικά την υπονόμευε , καλλιεργώντας ένα κλίμα άκρατου λαϊκισμού, ο οποίος πίστευε ότι θα τον έφερνε γρήγορα στην εξουσία.
   Όμως, γι’ άλλη μία φορά, απέδειξε , ότι είναι επιπόλαιος και ανεύθυνος, προτάσσοντας πάντοτε το προσωπικό πολιτικό συμφέρον του , μην δυνάμενος , όμως, ταυτόχρονα, ακόμη και για την υπηρέτηση του συμφέροντος αυτού, να δει πέρα από την μύτη του.
    Και ο τελευταίος πολίτης είναι σε θέση να γνωρίζει ότι μία εβδομάδα είναι πάρα πολύς χρόνος στην πολιτική. Αυτή την απλή αλήθεια, όμως, δεν είναι σε θέση να γνωρίζει, όπως φαίνεται, ο ίδιος ο κ. Σαμαράς, που φιλοδοξεί να μας κυβερνήσει.
    Έτσι , το τελευταίο επεισόδιο στην ανευθυνότητα του κ. Σαμαρά , ήταν η εμμονή του στην διενέργεια πρόωρων εκλογών. Πίστευε ο «πονηρός πολιτευτής» ότι ο σύντομος χρόνος , μέχρι τις εκλογές, θα διατηρούσε τα μεγάλα ποσοστά, που είχαν εξασφαλίσει για το κόμμα του , οι «αντιμνημονιακές» θέσεις του, έστω κι αν  ο ίδιος τις έχει εγκαταλείψει. Ότι ο χρόνος ήταν πολύ λίγος, για να αφομοιώσει το εκλογικό σώμα τις συνέπειες της μεγάλης στροφής του. Έτσι πίστεψε, γι' άλλη μία φορά επιπολαίως και αφρόνως  σκεπτόμενος.  
    Το αποτέλεσμα; Τα παραμύθια, με τα οποία «παραμύθιαζε» για δύο χρόνια τους οπαδούς του, φούσκωσαν τα μυαλά των περισσότερο ή λιγότερο δοκιμαζόμενων πολιτών και έτσι, μέσα σε ελάχιστο χρόνο , ο κύριος Σαμαράς «κατάφερε» τα εξής:             
    ---- να δημιουργήσει, προς τα δεξιά του, δύο σοβαρές δεξαμενές διαρροής ψηφοφόρων της ΝΔ , το κόμμα του κ. Καμμένου και την Χρυσή Αυγή !!!  και 
   ---- να «φουσκώσει» τα εκλογικά πανιά του κ. Τσίπρα, ο οποίος απλώς εξακολουθεί να πρεσβεύει όσα επί δύο έτη πρέσβευε ο κ. Σαμαράς.
    Έφτασε δε ο  Τσίπρας  να  «παίζει» πλέον στα ίσια εντός του χώρου της Δεξιάς , διότι, για όποιον δεν το αντιλήφθηκε, τα περί αποδοχής στήριξης μίας αριστερής κυβέρνησης από τον κ. Καμμένο, που ανέφερε ο κ. Τσίπρας , δεν συνιστούν τίποτε άλλο από την κατεδάφιση των πολιτικών και ιδεολογικών αναχωμάτων , που τον εμπόδιζαν να εισέλθει στον χώρο της δεξιάς και να διεκδικήσει τις ψήφους των ανθρώπων της.
   Στο σημείο τούτο δεν πρέπει να παραγνωριστεί ότι απ’ όλους όσους είχαμε μία στοιχειώδη επαφή με την πραγματικότητα τα τελευταία δύο χρόνια, είχε γίνει αντιληπτό ότι όσο πιο σκληρός δεξιός ήταν ένας πολίτης, τόσο περισσότερο συμπαθούσε και θαύμαζε τον κ. Τσίπρα, τον οποίο θεωρούσε τον αποτελεσματικότερο πολέμιο του κακού ΠΑΣΟΚ. Για να συμβεί βέβαια αυτό καλλιέργησε το έδαφος η ίδια η δεξιά, κι όχι μόνον τα τελευταία χρόνια της αρχηγίας του κ. Σαμαρά, με τον τυφλό «αντιπασοκισμό» της και σήμερα ο κ. Τσίπρας δεν κάνει τίποτε περισσότερο από το να θερίζει τους καρπούς, που γέννησαν οι σπόροι της ανεύθυνης πολιτικής της Νέας Δημοκρατίας τα τελευταία χρόνια. 
    Της ΝΔ, που σημειωτέον ότι, σε απόδειξη, γι’ άλλη μία φορά,  του κομπλεξισμού της έναντι της αριστεράς, έσπευσε να εντάξει στα ψηφοδέλτιά της και να προβάλει την υποψηφιότητα του γιου του Γρηγόρη Λαμπράκη, πιστεύοντας ότι κάνει κάτι σπουδαίο!!!, χωρίς να έχει διαβάσει , αν μη τι άλλο, τι έγραφε για τον Γρηγόρη Λαμπράκη , η Ελένη Βλάχου, στα χρόνια , μάλιστα, μετά την μεταπολίτευση.
     Έτσι, βλέπουμε σήμερα τον πελιδνό κ. Σαμαρά να τρέχει ανά την Ελλάδα και κυριολεκτικά έχοντάς τα χαμένα από τα κτυπήματα , που δέχεται και έχοντας χάσει τον λογαριασμό, από που τού έρχονται, να βάλει εναντίον πάντων, με έναν σκληρό δεξιό λόγο , διαπιστώνοντας ότι την ίδια ώρα που η ΔΗΜΑΡ ξεφουσκώνει προς κάποιο όφελος του ΠΑΣΟΚ (το οποίο, εντούτοις, θα υποστεί εκλογική συντριβή, ίσως και να μην είναι καν δεύτερο κόμμα), την ίδια ώρα φουσκώνουν μέχρι χθες ανύπαρκτα κόμματα, τα οποία κυριολεκτικά λεηλατούν τις ψήφους του κόμματός του.
Ως απόρροια , λοιπόν, της ανευθυνότητας και της επιπολαιότητας του κ. Σαμαρά, οδηγούμαστε στην διενέργεια εκλογών , όπου ο λαός καλείται στις κάλπες με κύριο γνώμονα την οργή , στην οποία βοήθησαν και οι τελευταίες δικαστικές εξελίξεις στην υπόθεση Τσοχατζόπουλου (άλλη μία βλακώδης και μυωπική κίνηση, ως προς το timing μίας δίωξης, οφειλόμενης, όπως φαίνεται,  σε σοβαρές ενδείξεις ενοχής) , από τις οποίες υπάρχει ο μεγάλος κίνδυνος να προκύψει μία βουλή «Φρανκεστάιν».
   Κι όλα αυτά για τον ελαφρύ , βιαστικό και μοιραίο για την Ελλάδα κύριο Σαμαρά.