Κυριακή, 29 Απριλίου 2012

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ: ΜΗΠΩΣ ΤΗΝ ΕΧΟΥΜΕ ΔΑΙΜΟΝΟΠΟΙΗΣΕΙ «ΑΔΙΚΑ»;





 Από το τότε που εισήλθε στο προσκήνιο της πολιτικής επικαιρότητας  η «ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ», μία μερίδα  των ελλήνων πολιτών υπέστη ένα σοκ.
   Κάποιοι φέραμε στο μυαλό μας τα Ες-Ες , τον Χίτλερ, τους «σκινχέντς» , τις πράξεις βίας , που συνοδεύουν όλα τα παραπάνω πρόσωπα και οργανώσεις , και πραγματικά αισθανθήκαμε έναν φόβο, για το τι πρόκειται να φέρει μία είσοδος της «ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ» στην Βουλή, την οποία θα πρέπει μάλλον να θεωρούμε δεδομένη.
    Είναι όμως έτσι;
    Ας δούμε τα δεδομένα με ψυχραιμία.

    Κατ’ αρχάς δεν αποτελεί σημαντικό λόγο φόβου, για την ελληνική κοινωνία, το γεγονός ότι η «Χρυσή Αυγή» ασπάζεται την ιδεολογία του ναζισμού και του Αδόλφου Χίτλερ, κάτι για το οποίο δεν μπορούμε να είμαστε και απόλυτα βέβαιοι. Γιατί δεν θα πρέπει να συγχέουμε το ιδεολογικό ρεύμα του εθνικισμού στην Ελλάδα με αυτό στην Γερμανία του Χίτλερ.
    Αλλά ας υποθέσουμε ότι η «Χρυσή Αυγή» αποτελεί τους εν Ελλάδι πολιτικούς επιγόνους του Χίτλερ.  
   Η ελληνική κοινωνία έχει καταστήσει mainstream κόμμα το ΚΚΕ, δηλαδή τους ιδεολογικούς επιγόνους του Στάλιν, ενός αιμοδιψούς δικτάτορα ανάλογης αγριότητας με τον Χίτλερ, και όλοι μας αισθανόμαστε πολύ καλά με αυτό. Θεωρούμε την ύπαρξη και την ελεύθερη δράση του ΚΚΕ απόδειξη της υγιούς δημοκρατίας μας και εγγύηση πολιτικής ομαλότητας  και σε τίποτε δεν ταράσσει η ύπαρξη και η δράση του ΚΚΕ τον ύπνο μας.
    Η  προσφιλέστερη φράση των βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας σε τηλεοπτικά πάνελ είναι ότι «διαφωνούμε με το ΚΚΕ, αλλά το σεβόμαστε και το τιμάμε».
    Γιατί , λοιπόν, να μας φοβίσει η είσοδος στην Βουλή της «Χρυσής Αυγής», ενός δηλαδή κόμματος ιδεολογικά συγγενούς προς τον Χίτλερ, όταν έχουμε αποδεχθεί και καμαρώνουμε δεκαετίες τώρα, που βρίσκονται στην ίδια Βουλή βουλευτές του ΚΚΕ, δηλαδή ενός κόμματος ιδεολογικά συγγενούς του Στάλιν, το οποίο αρνείται να αποδεχθεί την σφαγή του «Δάσους του Κατίν», όταν την έχουν αποδεχθεί οι ίδιοι οι Ρώσοι;
    Μα θα πει κανείς ο ναζισμός βαρύνεται όχι μόνον με εκατομμύρια νεκρούς στο πλαίσιο μίας πολιτικής επικράτησης ενός συστήματος, όπως και ο σταλινισμός αλλά και με την φυλετική εχθροπάθεια , ιδίως κατά των εβραίων, που κληροδότησε στην Ευρώπη 6.000.000 νεκρούς.
   Είναι, όμως, έτσι τα πράγματα;
   Κατ’ αρχάς πιστεύω ότι η «Χρυσή Αυγή» θα είναι από τους λεγόμενους «αρνητές» του Ολοκαυτώματος, δηλαδή δεν θα αποδέχεται την γενοκτονία των εβραίων, η οποία, βέβαια, είναι ιστορικά δεδομένη.
   Είναι όμως, αυτό, στην Ελλάδα , κάτι το παράνομο ή το αποδοκιμαστέο από την κοινωνία; 
     Έδειξε ποτέ η ελληνική κοινωνία κάποιον με το δάκτυλο και τον στιγμάτισε, γιατί αμφισβήτησε το Ολοκαύτωμα ή γιατί καλλιέργησε το μίσος κατά  των εβραίων;
   Αν δεν κάνω λάθος η περίφημη Ελληνική Δικαιοσύνη πρόσφατα αθώωσε τον Κώστα Πλεύρη, γι’ όσα έγραψε σε ένα φιλοναζιστικό βιβλίο του, στην βάση ότι αποτελούσαν «επιστημονικές ιστορικές απόψεις».
   Τότε γιατί δεν ενοχλήθηκε κανείς;
   Γιατί κανείς δεν ενοχλείται με όσα κατά καιρούς έχουν πει διάφοροι κατά των εβραίων (υπό το περίβλημα του δήθεν αντισιωνισμού και όχι αντιεβραϊσμού), από τον Μητροπολίτη Πειραιώς έως τον Μίκη Θεοδωράκη;
   Ο μέσος έλληνας δεν έχει αναφερθεί ποτέ , στην καθημερινότητά του, απαξιωτικά για τους εβραίους, τους οποίους θεωρεί «κάτι άλλο»;
   Αισθάνεται η ελληνική κοινωνία ότι είναι εντελώς απροκατάληπτη ως προς τους εβραίους και την πείραξε η «Χρυσή Αυγή»;
     Για να ψαχτούμε λίγο.
   Κάποιοι, επικαλούνται την βία, την οποία χρησιμοποιεί η «Χρυσή Αυγή». Βλέπουμε «φουσκωτούς», με ρόπαλα , είτε να επιτίθενται σε μετανάστες, είτε να προβαίνουν σε πράξεις βίας εναντίον πολιτικών αντιπάλων τους , όπως πρόσφατα με τον κ. Ευθυμίου.
    Πράγματι… Όμως, σε τι διαφέρουν οι «χρυσαυγίτες» από τους νέους της ΚΝΕ, που με ρόπαλα, πάνω στα οποία έχουν μία μικρή κόκκινη σημαία για "ξεκάρφωμα", «περιφρουρούν λαϊκές κινητοποιήσεις»;
   Ποια είναι η διαφορά του μέλους της «Χρυσής Αυγής» , που επιτίθεται στον πολιτικό, από τους αριστερούς , που  άλλοτε εξύβριζαν με ακατονόμαστες ύβρεις βουλευτές, άλλοτε τους πέταγαν γιαούρτια και άλλοτε ακόμη και τους απέκλειαν σε κλειστούς χώρους , στο όνομα της «αγανάκτησης» του πολίτη;
   Τόσο γρήγορα ξεχάσαμε τον ξυλοδαρμό του κ. Χατζηδάκη ή την πολιορκία του τότε υπουργού Πεταλωτή έξω από κάποιο ΚΑΠΗ στην Ηλιούπολη, ο οποίος προσπαθούσε να ολοκληρώσει την ομιλία του , πολιορκούμενος από εκατοντάδες αριστερούς και με τα λέιζερ να κτυπούν τα μάτια του;
   Μα θα πει  κάποιος, θα είναι θέαμα σοβαρής Βουλής, να υπάρχουν βουλευτές της «Χρυσής Αυγής», που θα ασχημονούν εις βάρος των συναδέλφων τους βουλευτών και ενδεχομένως θα  μετατρέψουν τον χώρο του βουλευτηρίου σε γήπεδο πυγμαχίας;
   Κατ’ αρχάς κανείς δεν γνωρίζει ότι θα γίνουν έτσι τα πράγματα.
   Εξάλλου η «Χρυσή Αυγή» συμμετέχει στο Δημοτικό Συμβούλιο Αθηνών και δεν έχει καταγγελθεί κάτι τέτοιο.
   Αλλά ας υποθέσουμε ότι υπάρχει ο κίνδυνος αυτός.
   Αλήθεια, σε τι θα διαφέρει ο «χρυσαυγίτης» βουλευτής, έστω  κι αν συμπεριφερθεί έτσι, από τον , κατά την κοινωνία μας, εκφραστή της δημοκρατικής νομιμότητας, βουλευτή του ΚΚΕ, που εκσφενδόνισε, μέσα στην Βουλή, το ογκώδες σχέδιο νόμου για το λεγόμενο δεύτερο μνημόνιο, προς το μέρος του Υπουργού Οικονομικών;
    Με τις σκέψεις, αυτές, λοιπόν, ίσως και θα πρέπει να πούμε ότι γι’ αυτήν την κοινωνία, την ελληνική, με αυτό το πολιτικό σύστημα, το να δαιμονοποιείται η «Χρυσή Αυγή», ίσως να είναι άδικο.
   Σε μία άλλη κοινωνία , με ένα άλλο πολιτικό σύστημα και κυρίως έναν άλλο λαό, ίσως να είχαμε άλλες απαιτήσεις, σε σχέση με την «Χρυσή Αυγή».
    Σε αυτήν όμως την κοινωνία, την ελληνική , που στην πρώτη σοβαρή οικονομική κρίση μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, έφερε την δημοκρατία στα όρια της, δεν μπορούμε να είμαστε τόσο αυστηροί.
   Εξάλλου, ίσως η εκλογή βουλευτών από την «Χρυσή Αυγή», να φέρει προς την νομιμότητα και όποιο κομμάτι της βρίσκεται εκτός αυτής.
   Που ξέρετε;
   Ο Βορίδης, άλλοτε ιδεολογικός εκπρόσωπος στην Ελλάδα του Λεπέν,  σήμερα, όχι μόνον είναι υπέρ του κοινοβουλευτισμού,  αλλά έχει υιοθετήσει και τα μεγαλύτερα ελαττώματά του, όπως ο παλαιοκομματισμός.
    Χαίρεσαι να ακούς τον  σοβαρό, και κυρίως εντός της δημοκρατικής νομιμότητας κινούμενο, κοινοβουλευτικό άνδρα, που λέγεται Θανάσης Πλεύρης, έστω κι αν ξέρεις ότι στην πολιτική βρίσκεται χάρη στην πολιτική «προίκα» του πατέρα του, που φέρεται να είναι ο νέος με τον χιτλερικό χαιρετισμό , στην φωτογραφία μίας προηγούμενης ανάρτησης.
   Και χωρίς να θέλω να μειώσω τον άνθρωπο, δεν γνωρίζω εάν ο υποψήφιος της ΝΔ κύριος Παπαδόγκονας βρισκόταν σήμερα στην πολιτική , όπως προηγουμένως και ο πατέρας του, αν ο παππούς του δεν ήταν στα Τάγματα Ασφαλείας, σε μία κρίσιμη για την χώρα ιστορική περίοδο, έχοντας στείλει , όπως τουλάχιστον έντονα και πειστικά ισχυρίζονται κάποιοι, συγχαρητήριο τηλεγράφημα στον Χίτλερ, για την διάσωσή του από την απόπειρα δολοφονίας του, χωρίς αυτό να εμποδίσει την μετέπειτα ενσωμάτωση της οικογένειας στον κοινοβουλευτισμό.
   Ας μην «πετροβολάμε» , λοιπόν, την «Χρυσή Αυγή».
   Κι αυτή καθρέφτης της κοινωνίας μας είναι.
   Το εάν, βέβαια, πρέπει να αλλάξουμε αυτήν την κοινωνία, οπότε η κάθε "Χρυσή Αυγή" δεν θα είχε καμία θέση σε αυτήν,  είναι ένα άλλο ζήτημα, για το οποίο ελάχιστοι ενδιαφέρονται.
   
    ΓΙΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΕΔΩ