Πέμπτη, 10 Μαΐου 2012

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΣΤΟ ΣΕΝΤ ΓΚΑΛΕΝ ΤΗΣ ΕΛΒΕΤΙΑΣ


Χάραξη πολιτικής σε ακραίες συνθήκες

Σεντ Γκαλέν, Ελβετία, 3 Μαΐου 2012

Γιώργος Α. Παπανδρέου
Γραφείο Γιώργου Α. Παπανδρέου —
Ομιλία του Γώργου Α. Παπανδρέου, σε εκδήλωση του Πανεπιστημίου St. Gallen (Ελβετία), με θέμα: "Χάραξη πολιτικής σε ακραίες συνθήκες"
Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του 42ου Συμποσίου του Πανεπιστημίου St. Gallen, το οποίο φέτος ήταν αφιερωμένο στην αντιμετώπιση των κινδύνων (Facing Risk), στην οικονομία και την πολιτική.
 
H Ελλάδα, όπως αναμενόταν, βρέθηκε στο επίκεντρο πολλών συζητήσεων. Από τη χώρα μας βασικός ομιλητής ήταν ο Γιώργος Α. Παπανδρέου, ο οποίος απέναντι στους προβληματισμούς που διατυπώνονται σχετικά με την συμμετοχή της χώρας στο ευρώ, υπερασπίστηκε την ανάγκη εμβάθυνσης της ευρωπαϊκής πορείας, την οποία επίσης υπερασπίστηκε σθενάρα και ο πρώην Πρόεδρος της ΕΚΤ, Jean Claude Trichet, επισημαίνοντας παράλληλα την ιδιαίτερα σημαντική πρόοδο που έχει σημειώσει η Ελλάδα τα τελευταία δύο χρόνια.
 
Σε άλλη συζήτηση, ο Γιώργος Παπανδρέου, αναφέρθηκε σε σημαντικά γεγονότα που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις σε ολόκληρη την Ευρώπη και βεβαίως στη χώρα μας, ενώ μιλώντας για την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ κατά την διάρκεια της θητείας του, την χαρακτήρισε "ηρωική", τονίζοντας ότι, ίσως να μην υπάρχει άλλο προηγούμενο Κοινοβουλευτικής Ομάδας που να λειτούργησε υπό το βάρος τέτοιας πίεσης.
 
Σημεία από την παρέμβαση του Γιώργου Α. Παπανδρέου:
 
Στην Ελλάδα υπήρξε έλλειμμα διακυβέρνησης, μέχρι το 2009. Η προηγούμενη κυβέρνηση, η κυβέρνηση από την οποία παραλάβαμε, διπλασίασε το χρέος της χώρας και μας παρέδωσε ένα τεράστιο έλλειμμα.
 
Το κεντρικό μου μήνυμα στις εκλογές του 2009, ήταν "ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε". Ήξερα ότι έπρεπε να πάρω δύσκολες αποφάσεις αλλά αλλάξαμε και πετύχαμε πολλά στην Ελλάδα, παρά την εικόνα και τα στερεότυπα που παρουσιάζουν τα ΜΜΕ.
 
Φέραμε θεσμικό πλαίσιο ώστε να υπάρχει διαφάνεια παντού, αναρτώντας όλες τις κυβερνητικές αποφάσεις στο διαδίκτυο. Ανοίξαμε πολλά κλειστά επαγγέλματα, μειώσαμε τη σπατάλη στο σύστημα υγείας κατά 30% μέσω και της ηλεκτρονικής συνταγογράφησης, αυξήσαμε τις εξαγωγές μας το 2011 κατά 37%, μεταρρυθμίσαμε την εκπαίδευση και την τοπική αυτοδιοίκηση. Και μέσα σε δύο χρόνια μειώσαμε το έλλειμμα του ΑΕΠ κατά 6,5 ποσοστιαίες μονάδες και το πρωτογενές έλλειμμα από περίπου 25 δις το 2009, σε 2 δις ευρώ το 20011. Ενώ ελπίζουμε ότι, σύντομα θα περάσουμε σταθερά και σε πρωτογενές πλεόνασμα.
 
Και παρά τις προκαταλήψεις, η Ελλάδα είναι σήμερα πρώτη σε μεταρρυθμίσεις, όπως αποδεικνύει η τελευταία έρευνα του ΟΟΣΑ. Οι Έλληνες επίσης, είναι οι σκληρότερα εργαζόμενοι στην Ευρώπη.
 
H Ελλάδα έχει τεράστιες δυνατότητες.
 
Από την αρχή της κρίσης οι αγορές και τα διεθνή ΜΜΕ έδειχναν έλλειψη εμπιστοσύνης στο ευρώ. Γι αυτό και έλεγα ότι, η κρίση δεν είναι μόνο ελληνικό πρόβλημα. Πολλοί λένε ότι για την αντιμετώπιση της κρίσης κάναμε πολύ λίγα και πολύ αργά (too little too late). Και όμως, κάναμε πολλά περισσότερα από ότι έχει κάνει ποτέ η Ευρώπη σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα.
 
Έπρεπε να πάρουμε πολύ σκληρά μέτρα λιτότητας. Και πολύ γρήγορα. Ξέρουμε και νιώθουμε τον πόνο των πολιτών, ένα πόνο που δεν είναι δίκαια κατανεμημένος, γιατί δεν φταίνε οι πολίτες για την κρίση. Βαθύτερο πόνο όμως, προκαλεί η διαρκής ανασφάλεια που ζήσαμε επί 1,5 χρόνο. Είμαστε αντιμέτωποι με το δίλημμα, θα μείνει η Ελλάδα στο ευρώ, θα τα καταφέρει ή όχι;
 
Πόση πίεση μπορούμε να δεχτούμε, όμως; Σε κάποιο βαθμό μπορεί να είναι ευεργετική. Υπερβολική πίεση, όμως, ισοδυναμεί με τιμωρία. Χρειαζόμαστε περισσότερη δημοκρατία στην Ευρώπη. Η απευθείας εκλογή του Προέδρου της ΕΕ από τους Ευρωπαίους πολίτες και η δυνατότητα πανευρωπαϊκών δημοψηφισμάτων, θα ήταν δύο βήματα προς αυτή την κατεύθυνση.
 
Οι έννοιες της δημοκρατίας και της αγοράς είναι άμεσα συνδεδεμένες. Έτσι ήταν και στην αρχαία Ελλάδα. Σήμερα οι έννοιες αυτές, έχουν διαχωριστεί. Η αγορά αλλά και το κράτος πρέπει να υπηρετούν τον πολίτη.
 
Η νέα γενιά βιώνει σήμερα μία αντίφαση. Έχουμε παγκοσμίως τόσες δυνατότητες, χρησιμοποιούμε όμως αυτές τις δυνατότητες με δημοκρατικό και αποτελεσματικό τρόπο; Αν όχι, ο κίνδυνος επιστροφής στον εθνικισμό, ο κίνδυνος ενίσχυσης των άκρων, είναι πολύ μεγάλος και αυτό το βιώνουμε... καθημερινά.