Πέμπτη, 24 Μαΐου 2012

ΟΙ ΠΟΜΦΟΛΥΓΕΣ ΠΕΡΙ ΕΠΙΤΕΥΞΗΣ ΑΥΞΗΣΗΣ ΤΗΣ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΧΩΡΙΣ ΜΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΚΟΥ ΚΟΣΤΟΥΣ


Μία τυπική ημέρα ενός αθηναίου δικηγόρου- Εξήγηση με απλά λόγια γιατί η δικαιοσύνη αποτελεί το πιο οπισθοδρομικό τμήμα του ελληνικού κράτους.
                                   

  Θα έχετε σίγουρα ακούσει διαφόρους λαϊκιστές να λένε ότι η αύξηση της ανταγωνιστικότητας μπορεί να επιτευχθεί χωρίς μείωση των μισθών σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα  και  χωρίς μείωση του αριθμού των εργαζομένων στο δημόσιο , αλλά με άλλους τρόπους, που ποτέ , όμως, δεν διευκρινίζονται.
   Θα σας περιγράψω, λοιπόν, με ένα παράδειγμα,  μία τυπική μέρα ενός δικηγόρου, ως ένα απλό παράδειγμα του τι θα μπορούσε να γίνει για την αύξηση της ανταγωνιστικότητας , το οποίο, όμως , κανείς δεν προτείνει και ιδίως δεν προτείνουν αυτοί , που μιλάνε για τον άλλο δρόμο προς  την ανταγωνιστικότητα.
   Ξεκινάμε λοιπόν.
   Ένας δικηγόρος έχει να χειριστεί μία υπόθεση συναινετικού διαζυγίου.
   Θα πρέπει, λοιπόν, να κάνει μία προεργασία στο γραφείο του, συντάσσοντας τα σχετικά έγγραφα, διαδικασία η οποία δεν απαιτεί πάνω από μία (1) ώρα.
   Εν συνεχεία θα πρέπει να ξεκινήσει το πρωί από το σπίτι του , για να πάει στο δικαστήριο, ξοδεύοντας 40 -60 λεπτά, για να διασχίσει την Αθήνα και να φτάσει στον προορισμό του.
   Θα φτάσει στο Δικαστήριο.
   Εκεί θα πρέπει να εκδώσει ένα «γραμμάτιο προείσπραξης», περιμένοντας σε μία «ουρά» περίπου 10-15 λεπτά.
   Εν συνεχεία θα εισέλθει σε μία κατάμεστη από καθισμένους και όρθιους δικηγόρους και διαδίκους αίθουσα,  , για να έλθει η σειρά της υπόθεσής του.
   Θα πρέπει, κατά μέσο όρο,  να αναμείνει από 40 έως 100 λεπτά , για να φτάσει η σειρά της υπόθεσής του και να πει ένα «παρίσταμαι» , δίνοντας τον φάκελο με τα έγγραφα, που έχει ετοιμάσει από το γραφείο του, στο δικαστήριο.
      Έτσι, για μία απλή υπόθεση, και μάλιστα για το πρώτο στάδιο αυτής, γιατί έπεται και δεύτερο, στο οποίo δεν χρειάζεται να γίνει ειδική αναφορά,  θα έχει ξοδέψει, κατ’ ελάχιστον , τέσσερις  (4) ώρες.
    Εξυπακούεται ότι προηγουμένως ο πελάτης του, εάν δεν έχει έλθει μαζί του στο δικαστήριο, θα πρέπει να του χορηγήσει ένα συμβολαιογραφικό πληρεξούσιο, αναλώνοντας κι αυτός μία ώρα περίπου και υποβαλλόμενος στο σχετικό κόστος.
   Και φυσικά ο δικηγόρος, για όλα τα παραπάνω, θα αμειφθεί ανάλογα, χωρίς να υπολογίζονται τα ποσά, που θα πρέπει να καταβάλει ως «εισφορές σε τρίτους» και φόρους (ΦΠΑ, φόρο εισοδήματος), που όλα επιβαρύνουν τον πελάτη του.
   Τι θα μπορούσε να γίνει;
   Πολύ απλά όλα τα έγγραφα της υπόθεσης να τα «σκανάρει» από το γραφείο του και να τα υποβάλει ηλεκτρονικά προς το δικαστήριο, αναμένοντας να ενημερωθεί για την έκδοση της απόφασης.
   Να διεκπεραιώσει , δηλαδή την υπόθεση του, μέσα σε μία ώρα από το γραφείο του και μάλιστα ενώπιον οποιουδήποτε δικαστηρίου της χώρας, από την Νέα Ορεστιάδα Έβρου  μέχρι την Κρήτη.
   Και φυσικά η αμοιβή, που θα λάβει για την διεκπεραίωση της υπόθεσης αυτής , να είναι η μισή από αυτήν , που λαμβάνει σήμερα.
   Κάτι τέτοιο, βέβαια, που ονομάζεται «ηλεκτρονική δίκη», θα είχε ως αποτέλεσμα την μη χρέωση για δικηγορική δουλειά άνευ ουσίας, που δεν απαιτεί εξειδικευμένες γνώσεις και εμπειρία  (αναμονή σε ουρές κλπ), την απόλυση κάποιων δικαστικών υπαλλήλων , που εμπλέκονται σε όλη την σήμερα ακολουθούμενη διαδικασία διεκπεραίωσης της παραπάνω υπόθεσης και φυσικά περισσότερη δουλειά για τους δικαστές, γιατί ο περιορισμός γραφειοκρατικών εμποδίων, θα επιτρέπει να φτάνουν οι υποθέσεις για δικαιοδοτική κρίση σε αυτούς σε συντομότερο χρόνο, και μάλιστα ισόρροπα κατανεμημένες και δη όχι ανά δικαστήριο αλλά σε όλη την επικράτεια, γεγονός που θα εξασφάλιζε την καλύτερη αξιοποίηση των υπηρετούντων δικαστών. 
        Σημειωτέον ότι μία προσεκτική μελέτη του θέματος , ίσως να κατέληγε στο συμπέρασμα ότι οι  υποθέσεις, που θα μπορούσαν να διεκπεραιωθούν ηλεκτρονικά σε όλους  τους τομείς δικαιοδοσίας και σε όλους τους βαθμούς, ίσως να αποτελούν ένα ποσοστό κατά πολύ ανώτερο του 50 %. 
    Και έτσι, εάν εφαρμοζόταν η ηλεκτρονική δίκη, θα εξοικονομούνταν εκατομμύρια σε εργατώρες , σε μισθούς δικαστικών υπαλλήλων, σε κόστος υποδομών και σε μείωση αμοιβών και φυσικά θα έφερναν επιτάχυνση στην  απονομή  της δικαιοσύνης, μείωση του κόστους της  και τελικά προσέλκυση επενδύσεων  και ανάπτυξη της οικονομίας.
     Ακούσατε, άραγε, ποτέ δικηγόροι, δικαστές και δικαστικοί γραμματείς να έκαναν  μία από τις πολλές απεργίες τους , γιατί δεν έχει προχωρήσει η ηλεκτρονική δίκη;
  Όχι, ποτέ.  Γιατί απλούστατα ένας τέτοιος εκσυγχρονισμός θα οδηγήσει στο να μειωθούν οι αμοιβές τους και  στο να αυξηθεί η ουσιαστική εργασία τους, για την οποία χρειάζονται οι εξειδικευμένες γνώσεις τους  και φυσικά θα έχει ως επακόλουθο και μείωση θέσεων εργασίας για τους δικαστικούς υπαλλήλους.
  Απεναντίας προτιμούν να είναι μεταφορείς εγγράφων και μόνιμοι θαμώνες ουρών και αναμονών σε δικαστικές αίθουσες, γιατί αυτό συντηρεί αυτό που θεωρούν επαγγελματική κατοχύρωση και ασφάλειά τους, χωρίς , βέβαια, να έχουν κατανοήσει, ότι είναι κάτι που φεύγει και δεν πρόκειται να γυρίσει ποτέ.
  Αυτό , λοιπόν, ήταν ένα ....

απλό παράδειγμα για τις αιτίες , που δεν επιτρέπουν να αλλάξει κάτι προς το καλύτερο στην Ελλάδα . 
  Σε επόμενη ανάρτηση θα επανέλθω με άλλο  παράδειγμα.