Δευτέρα, 28 Μαΐου 2012

«ΑΝΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ»: ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΨΕΜΑ , ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΠΟΜΦΟΛΥΓΑ , ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΟΠΩΣ Η ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ

                                           
                           
                                            




    Σε  μια κοινωνία η οποία , όπως ο Πάσχος Μανδραβέλης χαρακτηριστικά έχει γράψει,   «μεγάλωσε διδασκόμενη ότι αρκεί ένα «καλό κόλπο» για να λύσουμε δια παντός τα οικονομικά προβλήματα», ήταν απόλυτα φυσικό να βρει γόνιμο έδαφος το σύνθημα της «επαναδιαπραγμάτευσης», η οποία τάχα θα μας λύσει, ως δια μαγείας, όλα τα προβλήματα. 
   Απόλυτα λογικό, θα πει κανείς. Εδώ βρήκε απήχηση η Τράπεζα της Ανατολής, που θα μας έλυνε το οικονομικό πρόβλημα. Και η άντληση πετρελαίου στην ΑΟΖ, τα κέρδη της οποίας, κατά Πάνο Καμμένο, μπορούν άμεσα να "τιτλοποιηθούν" και να προεξοφληθούν.  Η "επαναδιαπραγμάτευση" δεν θα  έβρισκε;
    Ένα σύνθημα , που εισήγαγε στο ελληνικό πολιτικό λεξιλόγιο  πρώτος  (ποιος άλλος;) ο Αντώνης Σαμαράς , για να αποσυρθεί στην συνέχεια, όταν έκανε την μεγάλη υπαναχώρηση και αποδέχθηκε τα μνημόνια, που μέχρι τότε κατήγγειλε, χωρίς όμως (το σύνθημα της «επαναδιαπραγμάτευσης») , όπως αποδείχθηκε, να ηττηθεί.
 Απεναντίας , το σύνθημα αυτό επανήλθε δριμύτερο , αυτήν την φορά στο πολιτικό οπλοστάσιο του ΣΥΡΙΖΑ , χωρίς , όμως, να γλιτώσουν , σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό , και όλοι οι υπόλοιποι πολιτικοί χώροι, του ΠΑΣΟΚ μη εξαιρουμένου. 
  Κι όμως, πρόκειται για μία πομφόλυγα ολκής, η καθολική αποδοχή της οποίας αποδεικνύει ότι η πολιτική μας κυριαρχείται ακόμη από τα μεγάλα ψέματα της δήθεν «πολιτικής ορθότητας», η αντίθεση προς την οποία φαίνεται να ισοδυναμεί με πολιτική αυτοκτονία.
  Μία πομφόλυγα  , η οποία είναι ξένη προς την ίδια την  ιδέα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όσο κι αν στο εσωτερικό της χώρας προσπαθούν να μας πείσουν για το αντίθετο, λέγοντας ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί τον χώρο των διαρκών διαπραγματεύσεων και μάλιστα του είδους, που μπορούν να θέσουν σε κίνδυνο το ίδιο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. 
   Η αλήθεια είναι ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση κυριαρχείται από δύο έννοιες: την  ευρωπαϊκή  αλληλεγγύη και την διαβούλευση
  Στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι αδιανόητο να αφεθεί η κοινωνία μίας ευρωπαϊκής χώρας στην ανεξέλεγκτη διάλυση του ιστού της και να μεταπέσει στην κατηγορία ενός αποτυχημένου κράτους , γι’ αυτό και όπου χρειαστεί  η Ευρώπη θα παρέμβει για να αποτρέψει μία τέτοια εξέλιξη. Κι αυτό θα γίνει μέσω της διαβούλευσης μεταξύ των εταίρων  , διαδικασία χάρη στην οποία, εξάλλου, έχει καταστεί δυνατή η μέχρι τώρα διάσωση της Ελλάδας, η λήψη για την οποία εξαρτάτο από τα κοινοβούλια περισσότερων κρατών. 
    Όμως η Ευρωπαϊκή Ένωση, η θεμελιωμένη πάνω στα ερείπια δύο μεγάλων πολέμων , που κατέστρεψαν  την Ευρώπη τον προηγούμενο αιώνα, δεν μπορεί να αποδεχθεί μονομερείς και εκβιαστικές συμπεριφορές μίας χώρας , οι οποίες (εκβιαστικές συμπεριφορές)  βασίζονται  πάνω στην απειλή να πληγεί η  Ευρωπαϊκή Ένωση στα θεμέλιά της, με την προτροπή «δώστε μας λεφτά, γιατί διαφορετικά θα σας πάρουμε μαζί μας». 
   Η Ευρώπη έχει πάρει τα μαθήματά της από τον προηγούμενο αιώνα  και έχει κατανοήσει ότι η πολιτική του κατευνασμού σε κάθε επιθετική ενέργεια, που έρχεται να ανατρέψει τις σταθερές, στις οποίες στηρίζεται η  ασφάλεια του ευρωπαϊκού οικοδομήματος και εντέλει η ίδια η ειρήνη στην Ευρώπη , οδηγεί κατ’ ευθείαν στην καταστροφή. 
   Γι’ αυτό και η πομφόλυγα της «επαναδιαπραγμάτευσης» ίσως να είναι η πιο επικίνδυνη ψευδαίσθηση των ελλήνων...
, στην οποία, δυστυχώς, όλα τα κόμματα προσχώρησαν. 
   Αν ήθελαν , όμως τα κόμματα να δώσουν μία ακόμη ψευδαίσθηση στον Ελληνικό λαό , απ' αυτές που τον ταϊζουν τόσα χρόνια, γιατί τουλάχιστον δεν υιοθετούσαν την θεωρία της Τράπεζας της Ανατολής; 
   Μικρότερη ζημιά θα έκαναν. Και στην Ευρώπη και στην πίστη  των ελλήνων στην ευρωπαϊκή ιδέα.