Κυριακή, 8 Ιουλίου 2012

ΕΠΙΚΑΙΡΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΑΝΑΣΤΟΧΑΣΜΟΙ


Ο στρουθοκαμηλισμός (ή εθελοτυφλία) είναι πάντα ιδιοτελής…
(ασχέτως συνταξιοδότησης και αμφιβληστροειδή)

του Οικονομολόγου, Παναγιώτη Κ. Μυλωνά.


            Την ώρα που η πατρίδα κατρακυλούσε στην άβυσσο της επαπειλούμενης χρεοκοπίας της (κι ενώ έγκυροι και διεθνώς αναγνωρισμένοι οικονομικοί αναλυτές, αναφερόμενοι στην Ελλάδα, μεταπίπτουν, στις διαπιστώσεις τους για τη χώρα, από αυτή: της «ειδικής περίπτωσης», σε «χώρα-παρία του χρηματοπιστωτικού συστήματος» και φθάνουν στο σημείο να χρησιμοποιούν τον όρο του «αποτυχημένου κράτους»), η πολιτική ηγεσία του τόπου...
έχωνε το κεφάλι στην άμμο, με στρουθοκαμηλική περιφρόνηση για τον ιστορικό αφανισμό του Λαού. Δεν ήθελε να ιδεί την εφιαλτική πραγματικότητα της πολιτικο-οικονομικο-κοινωνικής ζούγκλας που η ίδια προκάλεσε. Επειδή αρνιόταν πεισματικά να προχωρήσει στη διάγνωση των αιτιών της ασθένειας που μας καταβάλλει, αφού κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε με την παραδοχή και την ομολογία των δικών της ευθυνών. Και πιο συγκεκριμένα, απέφυγε κουτοπόνηρα να γνωρίσει και να ιδεί τα προφανή και ούτε προείδε κι ούτε καν θέλησε να προβλέψει για τα πάρα κάτω αυταπόδεικτα:
ü  Παραβλέπει επιδεικτικά να ιδεί και να γνωρίσει, όχι μόνο το -ομολογουμένως ογκώδες- περιεχόμενο του σχετικού Βιβλίου του Σταύρου Λυγερού, αλλά ούτε και την απλή -έστω- ετυμολογία των δύο λέξεων του ομώνυμου τίτλου του βιβλίου του: «Απ΄ την κλεπτοκρατία στη χρεοκοπία». Λέξεις, τις οποίες προσπερνά -δήθεν αδιάφορα και πάντως αμήχανα- όλο το φάσμα της πολιτικής μας ηγεσίας, ωσάν να ήταν γραμμένες στην Αραμαϊκή…
ü  Εθελοτυφλεί, η πολιτική μας ηγεσία, μπροστά στην οφθαλμοφανή διαπίστωση ότι, επί δεκαετίες, «καταναλώναμε περισσότερα από όσα παράγαμε». Παρατηρεί επίσης κανείς πως: η διευρυνόμενη αποδιάρθρωση του παραγωγικού μας μοντέλου και η γεφυροποίηση του χάσματος, της απόστασης του προϊόντος του, από το εθνικό καταναλωτικό μας πρότυπο, καλύφθηκε πάντοτε με δανεικά. Και επομένως, η 23η θέση μας, στον δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης (βιοτικό επίπεδο) -την οποία μέχρι πρότινος είχαμε κατακτήσει- είναι και αυτή δανεική κι εντελώς προσωρινή. Και ενώ οι αναγκαίες διορθωτικές προσαρμογές, καθώς και οι διαρθρωτικές αλλαγές (μεταρρυθμίσεις), που απαιτούνται σχετικά, θα μας επέτρεπαν να κρατηθούμε στις 30 πρώτες θέσεις της προαναφερθείσας αυτής κατάταξης, ωστόσο, με την ασυγχώρητη νωθρότητα και την παροιμιώδη απάθεια που επιδεικνύουμε, κινδυνεύουμε, βάσιμα, να βυθιστούμε -αίφνης κι ανεπιστρεπτί- σε τριψήφια θέση, στον ίδιο πάντα δείκτη…
ü  Αρνείται, η πολιτική μας ηγεσία στον πανικό της, να ιδεί, ως διδακτικό αφήγημα και παράδειγμα προς αποφυγή, την αποκλειστική και ιστορική ευθύνη της, για την ακύρωση της απόπειρας «Γιαννίτση», που αποσκοπούσε στην ουσιαστική μεταρρύθμιση και στην έγκαιρη εξυγίανση συστήματος, της Κοινωνικής μας Ασφάλισης. Ακύρωση, που «ολοκληρώθηκε» με την απόκρουση της εφαρμογής του προγράμματος, γνωστού, τότε, με το όνομα: «σχέδιο του Καθηγητή Σπράου». Αναφέρομαι στην ευθύνη όλων για την ακύρωση της προαναφερθείσας εξυγιαντικής απόπειρας. Ακύρωση, που υπονόμευσε τα μακροπρόθεσμα συνταξιοδοτικά και γενικότερα ασφαλιστικά δικαιώματα του Ελληνικού Λαού, με ελλείμματα, που διεύρυναν προοδευτικά, στο μέγιστο βαθμό και τα ελλείμματα του κρατικού μας προϋπολογισμού…
ü  Θαμπώθηκε, η πολιτική ηγεσία, από τη λάμψη της «Ολυμπιακής φλόγας» και δεν μπόρεσε να ιδεί, την αναληφθείσα απ’ την Ελλάδα διεξαγωγή των «Ολυμπιακών Αγώνων», ως ευκαιρία, τόσο για την παγκόσμια ηθική αναβάπτιση του ανέσπερου πνεύματος «του ευ αγωνίζεστε» στην κοιτίδα του, όσο και για την απόκτηση υποδομών υψηλής κλάσεως, με μακροπρόθεσμη αναβάθμιση του πολιτισμικού μας προϊόντος και της ποιότητας ζωής του ελληνικού Λαού. Αντίθετα και ντροπιαστικά, η ευκαιρία αυτή κατέληξε σε τρεις πρωτότυπες εργολαβίες: α) σε αυτή των συγκαλύψεων της «ντόπας» (όπου και οι επίσημες αρχές, παραβίασαν τον μισό ποινικό κώδικα), β) στην επιχείρηση της «αρπαχτής των επώνυμων» και του «μαύρου πολιτικού χρήματος» και γ) στην δραματική επιδείνωση της δημοσιονομικής ανισορροπίας της χώρας, ένεκα και της ατάσθαλης κι ανεξέλεγκτης διαχείρισης της διοργάνωσης.
ü  Αδυνατεί, η πολιτική μας ηγεσία, με την αβάσταχτη ελαφρότητά της, να ιδεί και επί τέλους, να αναγνωρίσει, ότι, παρά τα «Greeks Statistics», το δημοσιονομικό έλλειμμα, του 15,7% του Α.Ε.Π. (το οποίο, η Ν.Δ εγκατέλειπε στο ΠΑ.ΣΟ.Κ., τον Οκτώβρη του 2009, μαζί με την κυβέρνηση), ήταν, το έλλειμμα αυτό, αντικειμενικά, το «παγκόσμιο αρνητικό ρεκόρ όλων των εποχών». Ένα «ρεκόρ» το οποίο, μας έθεσε σε μια «εκτός ελέγχου» πτωτική οικονομική περιδίνηση, η οποία σφραγίζει μειωτικά, με την «ανάγλυφη στάμπα» που αφήνει ήδη στη σάρκα μας, περισσότερο από μια γενιά, πέρα κι από αυτή των παιδιών μας…
ü  Στερείται καταφανώς, επίσης, η πολιτική μας ηγεσία, οποιουδήποτε τεκμηρίου πως διαθέτει και την ελάχιστη πολιτική οπτική οξύτητα κι ούτε μπορεί να ιδεί την αλήθεια, όταν αναγάγει σε διεθνείς συνωμοσίες και πράκτορες μυστικών υπηρεσιών, τα όσα ακολούθησαν, με την Ελλάδα, το πρώτο θύμα στην πρωτόγνωρη κρίση χρέους. Οι πιστοποιημένες ανεπάρκειες του πλέον ακατάλληλου, για την κρίσιμη εκείνη συγκυρία, κ. Γ. Παπανδρέου (με το: «Λεφτά υπάρχουν» κ.λ.π.), δεν είχαν να κάνουν με «προδοσίες» ή «συνωμοσίες». Σχετιζόταν, κυρίως, με: α) την μεγάλη αργοπορία του στη λήψη αποφάσεων, ιδιαίτερα το ά εξάμηνο της θητείας του, β) τη κακή επιλογή συνεργατών - συμβούλων του και γ) την «ποδηλατική περιπλάνησή» του σε κουτοπόνηρες διαδρομές κι «ατραπούς» αποφυγής των διαρθρωτικών αλλαγών που θα είχαν πολιτικό κόστος, το οποίο τελικά δεν απέφυγε, αλλά το λούστηκε κατακλυσμικά…
ü  Αστοχεί σύσσωμη, πλέον, η πολιτική μας ηγεσία κι αποτυγχάνει να ιδεί ότι, η θεώρησή της πως, «το μνημόνιο έφερε λιτότητα, ανεργία κι όλα τα άλλα δεινά της οικονομικής μας κρίσης», είναι ο παραμορφωτικός καθρέπτης που αντιστρέφει την πραγματικότητα. Το αληθές εδώ είναι πως: «Τα συσσωρευμένα ατίθασα παραγωγικά και δημοσιονομικά μας ελλείμματα, που προκάλεσαν οι πολιτικές παρατάξεις που μας κυβέρνησαν μέχρι σήμερα -και συνιστούν τα συστατικά στοιχεία της οικονομικής μας κρίσης- είναι ακριβώς εκείνα τα οποία έφεραν και το μνημόνιο» και όχι το αντίθετο. Το μνημόνιο, επομένως, είναι: η μοιραία θεραπευτική αγωγή: α) στην αρρώστια της οικονομίας, β) στη χούντα του λόμπι της δραχμής και γ) στην «ατέλειωτη» βαναυσότητα των άδειων ταμείων (μιας πλούσιας και διεφθαρμένης χώρας, που δεν παράγει τίποτα ικανό να της επιτρέψει να επιβιώσει, από μόνη της, έως και αύριο). Και όπως λέει κι ο εθνικός μας ποιητής: «δεν ει’ εύκολες οι θύρες όταν η χρεία τες κρουταλεί…».
ü  Λαθεύει κι υποκρίνεται, ανερυθρίαστα, η πολιτική μας ηγεσία, όταν υπονοεί ή υποδεικνύει τους δανειστές και συνεταίρους μας, στην Ε.Ε., ως τους κύριους υπεύθυνους για την κρίση. Δεν μπορεί καν να ιδεί ότι, είναι απολύτως γυμνή πίσω από το μύθο της: «να δακτυλοδεικτεί τους εταίρους και διεθνείς πιστωτές μας, ως “αιμοδιψείς δράκους” και ταυτόχρονα, να αναγορεύει τον εαυτό της σε αποκλειστικό φέρελπι σωτήρα μας(!)». Αλλά ευτυχώς, επειδή είμαστε σε «καλή συντροφιά» (την Ε.Ε.) μπορούμε να αντιπαλέψουμε τα προβλήματά μας από καλύτερη θέση, αλλά χρειάζεται, ωστόσο κι η δική μας προσπάθεια. Τι περισσότερο είναι, άλλωστε, το λεγόμενο «κοινοτικό κεκτημένο», το οποίο αποτελεί, βάσιμα, πολύτιμο και αναπαλλοτρίωτο περιουσιακό στοιχείο του Ελληνικού Λαού; Το «μνημόνιο», λοιπόν, είναι η σύμβαση κι η εγγύηση του αδήριτου εκείνου δανείου, που μας δίνει την ευκαιρία και τη δυνατότητα να αντιπαλέψουμε το «τσουνάμι» της οικονομικής ύφεσης, με επίγνωση του γεγονότος πως: τα δάνεια αυτά και το Δημόσιο χρέος μας, δεν τα χρωστάμε: ούτε στην κα Μέρκελ, μήτε στην κα Λαγκάρντ, ουδέ στον κ. Όλι Ρεν, μηδέ και στον κ. Σόϊμπλε. Το χρέος μας αυτό, το οφείλουμε, κυρίως, σε αυτούς τους οποίους θα βαρύνει τελικά. Το χρωστάμε στα παιδιά μας, στα οποία οφείλουμε, επίσης -για τις απρονοησίες μας που τα αδίκησαν- και ένα απέραντο συγγνώμη… {Κι ενώ το πιο επικίνδυνο κτήριο του κόσμου είναι το νοσοκομείο, αφού σε αυτό πεθαίνουν οι περισσότεροι άνθρωποι, είναι, ωστόσο, το μέρος αυτό, το μόνο που επιλέγουν, χωρίς δισταγμό, οι ασθενείς που θέλουν να θεραπευτούν. Έτσι μπορώ να δώσω κι εγώ κάποιο άλλο νόημα στο μνημόνιο, παρομοιάζοντάς το με νοσοκομείο, το οποίο, πάντα χρειάζεται διόρθωση, αναβάθμιση και επαναδιαπραγμάτευση των υποδομών και των λειτουργιών του, χωρίς να μας διαφεύγει της προσοχής το -«κλινικά διαπιστωμένο»- γεγονός πως: “τα [2/3] των παραγόντων της επιτυχούς αποθεραπείας του ασθενή, βασίζονται στη θέληση και την προσπάθεια του ίδιου να αντιπαλέψει την αρρώστια του”…}.
ü  Χάνει εντελώς την δυνατότητα, η πολιτική μας ηγεσία, να αντιληφθεί, δια γυμνού οφθαλμού και να ιδεί (αδιαφόρως του προβλήματος στον αμφιβληστροειδή της), τις συνέπειες που είχαν οι ανεξέλεγκτες δόσεις του «αντιμνημονιακού δηλητηρίου» που ενστάλαξε στο μυαλό του Έλληνα, θύματος της κρίσης. Όταν μάλιστα, αυτό το «αντιμνημονιακό δηλητήριο», το παροχέτευσε, όχι κάποιος που προερχόταν από «παρθενογένεση» και «αθώος του αίματος» της ανεύθυνης δημοσιονομικής διαχείρισης (ιδίως εκείνης του 2009, που μας έριξε στην πρωτόγνωρη αυτή κρίση), αλλά -χωρίς καμιά αυτοκριτική- την παροχέτευσε εκείνος, που υπήρξε ο συνεργάτης κι ο αυθεντικός εκπρόσωπος, συνεχιστής κι εκφραστής των υπεύθυνων γι’ αυτή. Για την εξακρίβωση, όμως, του είδους «δηλητηρίου» που χρησιμοποιήθηκε εδώ, χρειάζονται, πλην της μακροσκοπικής και λεπτομερέστερες εξετάσεις, ώστε να εκτιμηθούν, προληπτικά, οι τεράστιες ιστορικές ευθύνες των κοντόθωρων της πολιτικής. Οι οποίοι, με την αμετροέπεια της λαϊκιστικής προπαγάνδας και την προπέτεια του «αντιμνημονιακού» λόγου που πρόφεραν, «κατάφεραν», τελικά, να «πυροβολήσουν τα πόδια τους» (χάνοντας, τους «Ανεξάρτητους Έλληνες», τους πιο στενούς τους συνεργάτες), ενώ οι ίδιοι πρόσφεραν, απλόχερα και αντικειμενικά, ιδεολογικοπολιτική υπόσταση σε όσους αυτοτοποθετούνται εκτός του «δημοκρατικού φάσματος». Παραχώρησαν, δηλαδή, υπόσταση και έδαφος, στους αυθεντικούς «αντιμνημονιακούς»: της «Χρυσής Αυγής» και της «ΑΝΤΑΡΣΥΑ» (κοινό τους σύνθημα ήταν, άλλωστε, το: «Να καεί, να καεί, το μπ… η βουλή!»)…
ü  Αγνοεί -δήθεν- η πολιτική μας ηγεσία και δεν μπορεί να ιδεί, ότι, η συνετή επιλογή του Ελληνικού Λαού στο ευρώ, με τις εκλογές και το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, δεν αποτελεί -σε καμιά περίπτωση- την «κολυμβήθρα του Σιλωάμ», για να ξεπλυθούν οι αμαρτίες όσων ασχημόνησαν σε βάρος της χώρας και του Λαού της. Και μόνο λόγω της συγκυρίας αυτής (της αποφυγής, δηλαδή, των συνεπειών που θα είχε μια μονομερής καταγγελία του «μνημονίου») αναχαιτίστηκε η εκλογική εξαφάνιση του δεύτερου στην Κυβέρνηση «εθνικής ευθύνης», μα κορυφαίου σε λεκτικές φιοριτούρες και σπασμωδικές πολιτικές, πρωταγωνιστή. Ενός πρωταγωνιστή που φέρει το στίγμα της ατολμίας του: να αφήνει, πάντοτε, άθικτη τη σήψη και τη φαυλότητα, σε ότι ήταν υπεύθυνος και ηγήθηκε. Αλλά και πολιτικά, υπήρξε συμμέτοχος, σε κίβδηλους Νόμους, όπως του: «περί ευθύνης Υπουργών» και του: «Βασικού Μετόχου», καθώς υπήρξε, έστω και ακούσιος, πολιτικός συνεργός στα εγκλήματα του «τσοχατζοπουλικού» ΠΑ.ΣΟ.Κ. Αναφέρομαι, ακριβώς, στον πληθωρικά ατζαμή πολιτικάντη, που μας ρυμούλκησε, από την «άγονη γραμμή» στην «ξέρα» και μας πρόκοψε(!). Αυτόν που ανήγαγε την πολιτική, σε τεχνική για την ακύρωσή της. Ιδίως, σε αυτόν, που με θεωρία προφεσόρου, είχε την εντιμότητα μπαταξή. Και ιδιαίτερα σε εκείνον, που αναβάλλει συνεχώς την επιτέλεση του καθήκοντός του, ενώ, ως υπεύθυνος για τα οικονομικά της χώρας μας, έως και πρόσφατα, μετάθετε διαρκώς τις εκκρεμείς φορολογικές προθεσμίες των υπόχρεων, ώστε αυτές να συσσωρεύονται, πλέον, σε μια δόση εξόντωσης των φορολογουμένων και πνιγμού της χώρας μας. Κι όλα αυτά, κάτω από την υστερόβουλη σκέψη και τον μικροπρεπή υπολογισμό των πρόσκαιρων μικροπολιτικών ωφελημάτων του.
ü  Αδυνατεί, η πολιτική μας ηγεσία να ιδεί πως, ο πολιτικός σχηματισμός της νέας αξιωματικής αντιπολίτευσης, διαθέτει νεαρό και στιβαρό ηγέτη, που εκφράζεται με όρους «συλλογικής αξιοπρέπειας» και «αποτροπής της επερχόμενης κοινωνικής καταστροφής». Ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, απειλεί, βάσιμα πια, να πιστοποιήσει την ανεπάρκεια και τα αδιέξοδα του σχεδίου της τρικομματικής συγκυβέρνησης. Σύμφωνα δε με την «Οικονομική Καθημερινή, της 1-7-2012», η «προγραμματική συμφωνία» της τρικομματικής (αντί της περαιτέρω μείωσης του υπολοίπου, των 5 δισ. Ευρώ, των πρωτογενών ελλειμμάτων μας και παρά τη σχετικότητα των υπολογισμών της, στους οποίους δεν περιλαμβάνονται οι αποκλίσεις των διπλών εκλογών και το, εξ αιτίας αυτών, «βάθεμα5τ» της ύφεσης, από 4,5% στο 7%) απαιτεί, επί πλέον, δαπάνες, συνολικού κόστους 28 δισ. Ευρώ. Και αυτά, χωρίς να αποσκοπούν στην καταπολέμηση της ύφεσης και την -καθολικά -ως «ΜΑΝΑ εξ ουρανού»- επιζητούμενη ανάπτυξη... Ούτε το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα κόστιζε τόσα!!! Ωστόσο και ο λόγος του ΣΥΡΙΖΑ, ως συνασπισμός αριστερών δυνάμεων, με αναγνωριστική την αριστερή σηματοδότησή του, στις «κοινωνικοκεντρικές προτεραιότητες» των πολιτικών του επιλογών, χωρίς να έχει ρεαλιστικό πρόγραμμα, εξαντλείται, μόνο, σε αποσπασματικές καταγγελίες. Και μάλιστα, δεν είναι καν σε θέση -διαχρονικά- ούτε και να καταγγείλει, την κραυγαλέα αναποτελεσματικότητα αυτών των «Κοινωνικών Δαπανών». {Δαπανών, που ακυρώνουν κάθε «Κοινωνική πολιτική» και την καθιστούν περιττή και πρόσφορη, μόνο, ως λεία των επιτηδείων… Γεγονός το οποίο, αδιαμφισβήτητα, πιστοποιούν έγκυροι διεθνείς οργανισμοί, όπως, η «Eurostat κ.λ.π.», οι οποίοι, ενώ καταμετρούν την μείωση, στο «όριο φτώχειας», από το -κατά μέσους όρους- 25%, στο 15% του πληθυσμού τους, μετά την εκροή των «Κοινωνικών Δαπανών», σε όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες, πλην της Ελλάδας, μόνο. Αυτό το «όριο φτώχειας», μένει σε εμάς, σχεδόν αναλλοίωτο… Και αυτό είναι, επίσης, κάτι σοβαρότερο, ίσως και από τις αρνητικές επιπτώσεις της -μονόπλευρα αντιλαϊκής- εφαρμογής κι αυτού του «Μνημονίου» στη χώρα μας. Τι ειρωνεία, άλλωστε. Μια τέτοια εφαρμογή του «Μνημονίου» στη Ελλάδα, την οποία, ως γνωστό, κατ’ επανάληψη στηλίτευσαν, τόσο η κα Λαγκάρντ, όσο και ο κ. Γιούνγκερ…}.
ü  Αποφεύγει, υποκριτικά, η πολιτική μας ηγεσία, να παραδεχτεί και να ιδεί, το κόστος και τις πολύπλευρες επιβαρύνσεις της επίσπευσης και των διπλών εκλογών, που άκριτα και αχαλιναγώγητα επιδίωξε, μπροστά στην μωροφιλοδοξία και στην ακόρεστη βουλιμία της «θεσιθηρίας» των ηγητόρων της. Άλλωστε, αν πράγματι θα είχαν, κατά νου, κάποιο άλλο πρόγραμμα, «αναπτυξιακό» και «ισοδύναμα μέτρα κοινωνικού χαρακτήρα», θα μας τα είχαν εμπιστευθεί ήδη, με εκκωφαντικό μάλιστα τρόπο…
ü  Αδιαφορεί -δήθεν- η πολιτική μας ηγεσία και δεν μπορεί να ιδεί, ούτε το χάρτη της γειτονιάς μας, όπου: «όταν ο Θεός -εκτός από τις παχιές και τις ισχνές αγελάδες- “ράντιζε” και ηγετικά χαρίσματα σε κάποιους, εμείς, στην Ελλάδα είτε “φορούσαμε καπέλο”, είτε “τα τσιμεντάραμε” για να μην βλαστήσουν. Πότε με το «καπέλο» της οικογενειοκρατίας και πότε με το “τσιμέντο” της αναξιοκρατίας κι ευνοιοκρατίας των ημετέρων»… Άλλωστε και ο αδιαπραγμάτευτα αριστερός, Μάο τσε Τουγκ, έλεγε πως: «Άσπρη γάτα - μαύρη γάτα, καλή γάτα είναι αυτή που πιάνει ποντίκια…», υπονοώντας σαφώς και παραδεχόμενος, ότι: «ο ικανός ηγέτης, είναι ικανός και ανεξάρτητα του πολιτικού του στίγματος». Και βέβαια δεν φωτογραφίζω εδώ τον κ. Ταγίπ Ερντογάν, αφού, γίνεται δεκτό, πως: «ουδέναν προ του τέλους του μακάριζε». Εννοώ, ευθέως τον μακαρίτη Τάσο Παπαδόπουλο. Μεγάλο ηγέτη μικρής και χιλιοταλαιπωρημένης χώρας, που επί των ημερών του ευημέρησε. Και επιγραμματικά: α) Απέκρουσε το «σχέδιο Ανάν» και την επιθετικότητα της Άγκυρας, β) Ανέπτυξε -στον ύψιστο βαθμό- την οικονομία του νησιού, γ) Ενέταξε την Κύπρο στην Ε.Ε. και δ) Εγκαινίασε, παρά τους «άσφαιρους» θυμούς του Ερντογάν, την εργολαβία εξόρυξης πετρελαίου στην Μεσόγειο…
ü  Καθιστά ανερμήνευτη, η πολιτική μας ηγεσία και δεν θέλησε να ιδεί, την σημασία των αρνητικών οικονομικών εξελίξεων που σημειώνονται στην Κύπρο, με τον αριστερό Πρόεδρο κ. Δ. Χριστόφια, που αγωνιωδώς αναζητά λύσεις στα προβλήματα της χώρας του, σ’ όλη τη γη. Κι όσοι είχαν προτείνει, εδώ, να δανειστούμε: περισσότερα, νωρίτερα και φθηνότερα, από Μόσχα το Πεκίνο ή αλλού, τώρα μπορούν να εκτιμήσουν καλύτερα, πόσο εφικτή θα ήταν μια μονομερής  καταγγελία και χωρίς όρια επαναδιαπραγμάτευσης, του «μνημονίου»…
ü  Κι ενώ αλληθωρίζει -και δικαίως- η πολιτική μας ηγεσία και θέλει να ακροάζεται, επιλεκτικά κι ιδιαίτερα, ορισμένους από τους ηγέτες της Ε.Ε. και να αποκλείει άλλους, γιατί δεν ακούει, τουλάχιστον, όσα είπε -μόλις πρόσφατα- ο -κοινά αποδεκτός μας- Πρόεδρος της Γαλλίας, κ. Φρανσουά Ολάντ, μεταφράζοντας τον «Φεδεραλισμό»; Ο  «Φεδεραλισμός», λοιπόν (που συνιστά το φαινόμενο της τάσης που έχουν τα κράτη προς ενοποίησης σε μεγαλύτερες ενότητες, προς αμοιβαίο όφελος των συμμετεχόντων), ο ίδιος αυτός όρος, όπως είπε ο κ. Ολάντ,: «για μεν τους Ευρωπαίους του Νότου, σημαίνει αλληλεγγύη, για δε τους Ευρωπαίους του Βορρά, σημαίνει πειθαρχία». Αν, λοιπόν, έτσι έχουν τα Ευρωπαϊκά πράγματα, τότε, το «πλαίσιο» και οι «κόκκινες γραμμές», που θα μας επιτρέπουν να κινηθούμε στην επαναδιαπραγμάτευση, είναι ταυτόχρονα και η «αλληλεγγύη» που χρειαζόμαστε, αλλά και η «πειθαρχία», την οποία, δεν την οφείλουμε μόνο, αλλά τη χρειαζόμαστε κιόλας…
            Κάτω από το πρίσμα των αποτελεσμάτων (των επαναληπτικών εκλογών της 17ης  Ιουνίου 2012) και της σημαντικής συμφωνίας (Βορρά - Νότου), ως αποτέλεσμα της συνόδου κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης (του Ιουνίου 2012), αβίαστα αναδύεται η ακόλουθη διαπίστωση πως: Τα μηνύματα τα οποία εκπέμπονται, τόσο από το εμβατήριο: «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει…» (ακόμα κι όταν βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού), όσο κι από το γνωστό λαϊκό γνωμικό: «κοιμάται και η τύχη της δουλεύει…» (ακόμα κι όταν «οικουρεί» και παρά την ουσιαστική απουσία της, εκεί), συνεπάγονται ότι: «η χώρα επιβιώνει εξακολουθητικά» και όπως φαίνεται (μέσα από μια μεταφυσική ερμηνεία) ευνοείται, αδιάλειπτα, την ύστατη στιγμή… Ωστόσο, τα στερεότυπα των μηνυμάτων αυτών (την επαλήθευση των οποίων απλόχερα, ως τώρα, μας χάριζε ο «Θεός της Ελλάδας»), φαίνεται πως εξαντλούν οριστικά τις πιθανότητες να επαληθευτούν, για άλλη μια φορά, στο μέλλον, χωρίς τη δική μας προσπάθεια και συμμετοχή, σε όσα θετικά πρέπει να πράξουμε, να μην παραλείψουμε και σε όσα αρνητικά πρέπει να αποφύγουμε…
            Άμεση αναδιαπραγμάτευση, λοιπόν, χωρίς ομφαλοσκοπήσεις ή άλλες αβλεψίες, αλλά με ακαριαίο τον απαιτούμενο «αναστοχασμό» και σε όσα εδώ προεκθέσαμε.
                                                                                    Άγ. Κήρυκας Ζακύνθου - Ιούλιος 2012


                                                                                                Με εκτίμηση:

                                                                                                Παναγιώτης Κ. Μυλωνάς
                                                                                                (Οικονομολόγος)
                                                                                                Κιν.: 6944 89 68 61
                                                                                                E mail: p.k.mylonas@gmail.com