Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2012

ΘΑΥΜΑΣΤΕ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ!!! ΑΡΘΡΑ - ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΕΥΤΟΥ ΖΩΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΑΠΟ ΔΥΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ , ΓΡΑΜΜΕΝA ΣΧΕΔΟΝ ΜΕ ΚΑΡΜΠΟΝ !!!

    Θαυμάστε δημοσιογράφους και πολιτικούς, που έχει η σύγχρονη Ελλάδα και αναφωνήστε "o tempora o mores"
    Στις 06/11/2012 09:32 δημοσιεύτηκε στο "ΒΗΜΑ" ένα άρθρο της δημοσιογράφου κ.  Κέζα Λώρη, (για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω ποιο είναι το όνομα και ποιο το επώνυμο, γι' αυτό δεν βάζω κανένα στην γενική), υπό τον τίτλο "Η απειρία ως ευτύχημα"   που παρατίθεται αμέσως παρακάτω.
   Στην συνέχεια, στις 09/11/2012 δημοσιεύτηκε στο protagon.gr ένα άρθρο του κ. Σπύρου Σεραφείμ , υπό τον τίτλο "Η ποίηση της Ζωής", που επίσης παρατίθεται παρακάτω, μετά το άρθρο , που δημοσιεύτηκε στο "Βήμα".
   Και τα δύο άρθρα αποτελούν μία αγιογραφία της βουλευτού κ. Ζωής Κωνσταντοπούλου, που περιέχουν ΙΔΙΟ ΘΕΜΑ, ΙΔΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΙΔΙΕΣ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΛΕΞΕΙΣ!!!.
   Διαβάστε τα δύο άρθρα και μπορείτε να διαπιστώσετε , ότι, εάν δεν βρισκόμαστε προ ενός σπανίου φαινομένου ...."τηλεπάθειας" μεταξύ των δύο δημοσιογράφων ή διαβολικής σύμπτωσης, τότε δημιουργείται η υποψία  όχι μόνον ότι  κάποιοι δημοσιογράφοι έχουν ανύπαρκτο επίπεδο, αφού ο ένας αντιγράφει τον άλλον αλλά ενδεχομένως και ότι βάζουν την υπογραφή τους σε κείμενα, που τους έχουν δώσει έτοιμα τρίτοι , με σκοπό την διαφήμιση συγκεκριμένων πολιτικών !!!
    Και φυσικά οι περισσότεροι έχουμε μάθει να θαυμάζουμε πολιτικούς , όπως η κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου, η οποία απολαμβάνει τους καρπους τέτοιων πρακτικών αγιογράφησης !!!!
  
ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΤΟ "ΒΗΜΑ"
Η απειρία ως ευτύχημα


Μπορούμε να περιγράψουμε συνοπτικά τι σημαίνει «Εξεταστική Επιτροπή» στη Βουλή. Είναι ο θεσμός όπου όλοι ακούνε τα ίδια αλλά συντάσσουν διαφορετικά πορίσματα, σαν να άκουσαν ο καθένας τα δικά του. Ο ρόλος των Εξεταστών είναι να αθωώσουν ή να
ραπίσουν τον Εξεταζόμενο ανάλογα με την κομματική του ταυτότητα. Μπορούμε επίσης να εστιάσουμε σε έναν χρήσιμο όρο, τις «πολιτικές ευθύνες», που σε απλά ελληνικά μεταγλωττίζονται ως «ρε μπαγάσα ξέρουμε τι ζημιά έκανες αλλά δείχνουμε κατανόηση». Σε όλα αυτά έρχεται να προστεθεί μια πρακτική που θυμίζει παρθενορραφή σε εταίρες και λέγεται «νόμος περί ευθύνης υπουργών».
Σε αυτό το περιβάλλον εμφανίζεται μια βουλευτίνα που πρέπει να απολογηθεί για μερικά βασικά: ότι είναι νέα, ότι έχει την ευγλωττία του μάχιμου δικηγόρου, ότι είναι γυναίκα. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου έχει γίνει αγαπημένο θέμα στα παραπολιτικά σχόλια. Λένε ότι μιλάει πολύ και κουράζει τους ακροατές της. Στάθηκαν πολλοί στην εμμονή της να εκμαιεύσει απαντήσεις για τη λίστα Λαγκάρντ χωρίς να σχολιάσουν το βασικό. Ότι δηλαδή οι εξεταζόμενοι κοροϊδεύουν την Εξεταστική Επιτροπή, γελοιοποιούν τους θεσμούς και εξαπατούν τον ελληνικό λαό. Δεν απαντούν δηλαδή σε όσα τους ρωτούν.
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου κατηγορήθηκε επειδή ρώτησε 7 φορές πρώην υπουργό, σε ποιόν έδωσε το usb με τα ονόματα καταθετών στην Ελβετία. Δεν πήρε απάντηση. Κανείς δεν στάθηκε εκεί, ότι δεν δίδεται σαφής, πειστική απάντηση. Κανείς δεν είπε ότι οι 7 φορές δεν αρκούν, χρειάζονται 77. Κι αν προκύπτει κούραση από τη διαδικασία είναι επειδή ορισμένα πολιτικά πρόσωπα εξακολουθούν να εμπαίζουν τους κρατικούς λειτουργούς. Επίσης στην ερώτηση «πόσο απέδωσαν τα τάδε μέτρα» δεν νοείται απάντηση «πολλά χρήματα». Αντί λοιπόν να κράξουν όλοι το γενικόλογο «πολλά χρήματα» καταφέρονται εναντίον εκείνης που επιμένει να διαφωτίσει μια σκοτεινή υπόθεση.
Κατηγορούν την κυρία Κωνσταντοπούλου ότι δείχνει ζήλο επειδή είναι νέα. Το νέα πάει με το άπειρη. Αραγε θέλουμε βουλευτές που έχουν εκλεγεί άλλες 10 φορές και είναι έμπειροι στα κοινοβουλευτικά, δηλαδή πάνε στην Εξεταστική ίσα ίσα για να τσεπώσουν την αποζημίωση, αφήνουν να περάσει η ώρα χαζολογώντας και εμβαθύνουν στη λογική του συντεχνιακού κουκουλώματος; Η βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει ανακαλύψει ακόμη την τέχνη της διακομματικής συναλλαγής. Από τους νέους λοιπόν γίνεται απαιτητό να απορροφηθούν από το σύστημα με πρώτο δείγμα καλών τρόπων τη μουγγαμάρα.
Κατηγορούν την κυρία Κωνσταντοπούλου ότι μακρηγορεί. Τη μια μέρα μίλησε 82 λεπτά, την επόμενη 67 λεπτά και πάει λέγοντας. Αυτό δεν επιτρέπεται στην πολιτική. Οι βουλευτές έχουν μάθει να ομιλούν τηλεοπτικά: το πολύ 30 λέξεις, ώστε να παίξει η ατάκα στα δελτία. Τα ευφυολογήματα που κρίνονται ως επιτυχή είναι εκείνα που αποτυπώνονται εύκολα, σαν να είναι διαφημιστικά σλόγκαν. Ας είναι λοιπόν η νέα γενιά αυτή που θα επαναφέρει την ανάλυση, την διερεύνηση, την αντίληψη των λεπτών αποχρώσεων.
Η χυδαιότητα εναντίον της κυρίας Κωνσταντοπούλου ήταν αναμενόμενη. Όπως ήταν αναμενόμενο να διασκεδάζουν κάποιοι ανακυκλώνοντας τον συμπυκνωμένο σεξισμό της φράσης «μην της μιλάτε, την ερεθίζετε». Όταν κάτι τέτοιο λέγεται μέσα στην Εξεταστική Επιτροπή φαίνεται φυσικό να γίνονται κι άλλες επιθέσεις, δήθεν χιουμοριστικές. Διαβάσαμε πρόσφατα ένα σχόλιο σύμφωνα με το οποίο η κυρία Κωνσταντοπούλου θα γινόταν ιδανική σύζυγος συγγραφέα, γιατί μιλάει μόνη της και θα επέτρεπε στον άνδρα να ολοκληρώσει ένα ολόκληρο κεφάλαιο. Ετσι γίνεται με τις γυναίκες που έχουν δημόσιο αξίωμα, έτσι γίνεται με την κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλου: αφού δεν μπορούν να την αντιμετωπίσουν πολιτικά, την μπλέκουν με τις ονειρώξεις τους.


ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΤΟ PROTAGON.GR

Η ποίηση της Ζωής

Από τότε που εμφανίστηκε στην πολιτική σκηνή η κα. Ζωή Κωνσταντοπούλου, παρακολουθώ - από καθαρά δημοσιογραφικό ενδιαφέρον - τις κινήσεις, το λόγο και την εν γένει στάση της. Και δεν μπορώ να πω ότι διαφωνώ μαζί της...
Βασικά, αυτό που μπορώ να πω, είναι πως η κα Κωνσταντοπούλου αποτελεί το hot spot σε κάθε παραπολιτικό σχόλιο που «σέβεται» τον εαυτό του. Οι περισσότεροι συνάδελφοι μένουν στο ότι «μιλάει ως μάχιμος δικηγόρος σε αίθουσα δικαστηρίου», ότι «μιλάει πολύ», ότι «εξαντλεί τους συνομιλητές της».

Και λοιπόν; Προσωπικά δεν διακρίνω κάτι το μεμπτό σε όλα αυτά. Σε λίγο θα την κατηγορούν επειδή είναι γυναίκα «και δεν κάθεται σπίτι να πλύνει κάνα πιάτο» ή ότι «είναι πολύ νέα και μιλάει».
Σωστά. Μια γυναίκα δεν πρέπει να έχει άποψη περί πολιτικής και να είναι εύγλωττη, αλλά πρέπει να ασχολείται μόνο με τα οικοκυρικά. Επίσης, τι θέλει ένας νέος άνθρωπος στην πολιτική; Εμείς «δεινόσαυρούς» και «δράκουλες» αιωνόβιους ζητάμε, έτσι;

Την Πέμπτη 1η Νοεμβρίου, στην επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας, ενώπιον του υπουργού Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα, η κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλου έθετε ερωτήσεις επί 82 λεπτά! Μάλιστα, ο κ. Μανώλης Κεφαλογιάννης εξοργίστηκε και απείλησε τον πρόεδρο, κ. Τάσο Νεράντζη, με πρόταση μομφής - επειδή την άφηνε να μιλάει τόση ώρα.
Για ποιο λόγο η κα Κωνσταντοπούλου ρωτούσε επίμονα επί τόση ώρα; Μα, επειδή δεν έπαιρνε απάντηση σχετικά με την υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ. Η βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ κατηγορήθηκε, (και) μέσω πολλών παραπολιτικών σχολίων, επειδή ρώτησε επί επτά φορές έναν πρώην υπουργό σε ποιον παρέδωσε το διαβόητο usb με τα ονόματα καταθετών στην Ελβετία. Και δεν πήρε απάντηση. Ουδείς, λοιπόν, έμεινε στο ότι δεν εδόθη μία σαφής απάντηση που να πείσει. Ουδείς είπε ότι είναι ντροπή να ερωτάται κάποιος για 7 φορές και να μην απαντά, αλλά κάποιοι έμειναν στην κούραση που προξένησε η επανάληψη των ερωτήσεων αυτών. Όλο αυτό, από κάποια βουλευτίνα που προσπαθεί να ρίξει φως σε (άλλη) μια σκιώδη υπόθεση, βαμμένη με ανεξίτηλα πολιτικά χρώματα.
Σωστά - και πάλι. Πού ακούστηκε, μια άπειρη πολιτικός να επιδεικνύει ζήλο σε κάτι; Εμείς θέλουμε έμπειρους - που να έχουν θητεύσει και σε πέντε Εξεταστικές, όπου δεν βγήκε κανένα αποτέλεσμα - που παντελόνιασαν την αποζημίωση για τη συμμετοχή τους στην Επιτροπή και μετά πήγαν π.χ. τριήμερα στα Παρίσια και εις στας Αγγλίας. Έχουμε μάθει σε αυτούς που «κουκούλωσαν» υποθέσεις, που τις έκαναν... «αβαβά». Μένουμε σε αυτούς «τους σπαστικούς, μωρέ», που θέλουν να πάρουν απαντήσεις και όχι σε αυτούς που δεν τις δίνουν, που ξεφτιλίζουν τους θεσμούς και τις ψήφους του ελληνικού λαού που τους εμπιστεύτηκε.
Η κα Ζωή Κωνσταντοπούλου λένε πως μακρηγορεί, όποτε μιλάει. Της κρατάνε χρονόμετρα κάθε φορά που θα ανοίξει το στόμα της, «ότι μπορεί να μιλάει δυο ώρες για να σου αποδείξει την αξία της σιωπής». Ξανά-μανά σωστά: Ο πολιτικός λόγος είναι τηλεοπτικός. Με ατάκες. Σαν twitter. Με 140 χαρακτήρες το πολύ, με ολόκληρα, λαχταριστά κομμάτια ευφυολογημάτων. Σαν να πρόκειται για διαφήμιση απορρυπαντικού.
Τι κάνει, λοιπόν, η κα Κωνσταντοπούλου; Δεν έχει μάθει ότι η πολιτική, πλέον, είναι όπως τα σλόγκαν; Δεν έχει μάθει ότι νικάει το χυδαίο, το εύκολο, το γρήγορο, ότι η πολιτική είναι σαν one night stand;
Κι εγώ μπορεί να αστειεύομαι «υπερασπιζόμενος» τη βουλευτίνα, αλλά τα πιο σοβαρά λέγονται μέσω - και καλά - αστείων. Ο πραγματικός σεξισμός και η πολιτική επίθεση εναντίον κάποιου, γίνονται μέσω – και καλά – τάχα μου χιουμοριστικών κειμένων. Διάβασα πρόσφατα - σε free press το οποίο εκτιμώ και διαβάζω - ότι η κυρία Κωνσταντοπούλου θα ήταν η τέλεια σύζυγος συγγραφέα, γιατί μιλάει μόνη της και θα επέτρεπε στον άνδρα να ολοκληρώσει ένα ολόκληρο κεφάλαιο. Το «αστείο» αυτό, μάλιστα, ήταν δια χειρός ενός αξιόλογου ποιητή.
Αλλά, ξέχασα. Η ζωή, πολύ συχνά, δεν έχει ποίηση. Έχει μόνο σεξιστικά σχόλια, έχει πολιτικές ονειρώξεις που πνίγονται σε μια άστοχη, ανοργασμική ρίμα, για μια Ζωή (Κωνσταντοπούλου)...

    Θαυμάστε δημοσιογράφους και πολιτικούς !!!

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ