Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2012

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ: Ο ΑΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΟΣ ;

     Οι τελευταίες αποκαλύψεις σε σχέση με την αποδιδόμενη στον Γιώργο Παπακωνσταντίνου αλλοίωση της λίστας Λαγκάρντ, εφόσον επιβεβαιωθούν από τα αρμόδια δικαιοδοτικά όργανα της πολιτείας , προσωπικά μου προκαλούν  οργή, θλίψη και αηδία.
    Δηλώνω εξ αρχής ότι είμαι από αυτούς, που πιστεύουν ότι ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου υπηρέτησε μία πολιτική, αυτήν του Γιώργου Παπανδρέου,  η οποία παρέλαβε μία Ελλάδα,  κινούμενη σαν ένα πλοίο , με μεγάλη ταχύτητα, κατευθείαν πάνω στα βράχια  και κατάφερε (η πολιτική αυτή) να αποτρέψει την σύγκρουση αυτή και την πλήρη καταστροφή. 
    Η Ελλάδα, παρά τις πολύ μεγάλες οδύνες , που υφιστάμεθα η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, γλίτωσε την άτακτη χρεωκοπία , την οικονομική καταστροφή και την έξοδό της από την ευρωζώνη και την ΕΕ. 
    Και σπεύδω να δηλώσω επίσης ότι στην βάση της παραπάνω παραδοχής, είμαι εξ αυτών, που ψήφισαν τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου στις τελευταίες εκλογές. 
   Όμως η γενική αυτή πολιτική κατεύθυνση, την οποία συνέλαβε και υλοποίησε ο Γιώργος Παπανδρέου, με την συμμετοχή και του  Γιώργου Παπακωνταντίνου , δεν μπορεί  να σβήσει τις προσωπικές ευθύνες του τελευταίου  από την συγκεκριμένη ατομική συμπεριφορά του, οι οποίες είναι βαρύτατες , γιατί η συμπεριφορά αυτή, εφόσον βέβαια επιβεβαιωθεί, υπήρξε: 
  Εγκληματική. Τα όσα φέρεται ότι διέπραξε ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου συνιστούν εγκληματικές πράξεις του κοινού ποινικού δικαίου. Συγκεκριμένα συνιστούν οπωσδήποτε το αδίκημα της παράβασης καθήκοντος καθώς επίσης και  της πλαστογραφίας ή της υπεξαγωγής εγγράφου από υπάλληλο ή και των δύο μαζί *. Ανάλογα δε με το εάν διαπιστωθεί ότι σκοπός της πλαστογραφίας ήταν να ζημιωθεί το δημόσιο με ποσό ανώτερο των 150.000 €, ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου κινδυνεύει να εμπέσει  στην εφαρμογή του  Ν. 1608/1950 , που επισύρει  εξοντωτικές ποινές κάθειρξης και άρα φλερτάρει με την φυλακή. Είναι αυτονόητο ότι, ιδίως στις μέρες μας , που το κράτος δικαίου έχει υποχωρήσει στο όνομα της οικονομικής και διοικητικής αποτελεσματικότητας, κατά την  ερμηνεία των διατάξεων περί παραγραφής, που θα γίνει από το αρμόδιο δικαστικό συμβούλιο, η διάθεση των δικαστών θα βαρύνει υπέρ της μη παραγραφής.  
   Προκλητική: Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου υπήρξε υπουργός σε μία κυβέρνηση , που κήρυξε τον πόλεμο κατά της διαφθοράς και της φοροδιαφυγής. Στο πλαίσιο αυτό μάλιστα ο Γιώργος Παπανδρέου έχει κατηγορηθεί, από τους υπερασπιστές του φαύλου παρελθόντος, ότι τάχα κατηγόρησε τους έλληνες, ως διεφθαρμένους, ενώ η αλήθεια είναι ότι εντόπισε, ως όφειλε, την συστημική διαφθορά. Και πράγματι η πολιτική αυτή αποτελεί προϋπόθεση, χωρίς την οποία η Ελλάδα, δεν έχει ελπίδα σωτηρίας. Την ίδια στιγμή,  λοιπόν, που η κυβέρνηση, στην οποία συμμετείχε ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, είχε ανοίξει πόλεμο με την διαφθορά και καλούσε τους έλληνες σε (αναπόφευκτες) θυσίες,  ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, από τον υπουργικό θώκο, φέρεται (απομένει ,βέβαια, να αποδειχθεί ) να συνελάμβανε και υλοποιούσε ποταπές εγκληματικές πράξεις, για να προστατεύσει  ξαδέλφια του από τον  κίνδυνο ενός  φορολογικού ελέγχου. Πως αλλιώς, λοιπόν, μπορεί να χαρακτηρίσει κάποιος μία τέτοια συμπεριφορά ; 
 Φθηνή: Είναι γνωστό ότι η οικογένεια του Μιχάλη Παπακωνσταντίνου είναι μία από τις πλούσιες οικογένειες της Ελλάδας. Σε περίπτωση, που προέκυπτε θέμα επιβολής, στους δικαιούχους του συγκεκριμένου λογαριασμού, κάποιου φόρου ή φορολογικού  προστίμου , αυτό δεν θα ήταν ικανό να τους κλονίσει οικονομικά. Εξάλλου, αν κρίνει κανείς από την εν συνεχεία διαχείριση του ζητήματος, κατέστη σαφές ότι η επιβολή τέτοιων φόρων και προστίμων, δεν ήταν καθόλου σίγουρη. Παρά ταύτα ενώ οι άνθρωποι αυτοί είναι  πλούσιοι και  ήταν σε θέση να έχουν και ένα άριστο νομικό επιτελείο,  που θα τους συνέδραμε  στην άσκηση των δικαιωμάτων τους έναντι των φορολογικών αρχών , εάν παρίστατο ανάγκη,  φέρεται να προτιμήθηκε να αποφευχθεί  να αντιμετωπίσουν τις φορολογικές αρχές,  με το να οδηγηθεί ένας υπουργός στην τέλεση ατιμωτικών αδικημάτων. Αν η συμπεριφορά αυτή, υπό την προϋπόθεση βέβαια , που αποδειχθεί από τα αρμόδια δικαιοδοτικά όργανα,  δεν είναι ποταπή  και δεν αποκαλύπτει την φτήνια ενός μεγάλου μέρους της ελληνικής αστικής τάξης, τότε τι είναι; 
 Βλακώδης: Πέραν όλων των άλλων ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, εφόσον αποδειχθεί η αλήθεια όσων του αποδίδονται,  φέρθηκε βλακωδώς και επιπόλαια, σε μία περίοδο , που όφειλε να είναι ιδιαίτερα προσεκτικός και να μην εκτίθεται για άνευ αξίας ζητήματα. Ο Άκης Τσοχατζόπουλος, για  να χρησιμοποιήσω ένα πρόχειρο παράδειγμα,  όταν παρανομούσε, όπως του αποδίδεται , το έκανε σε  μία εποχή, το κλίμα της οποίας  εξέπεμπε το σήμα της ατιμωρισίας. Και το έκανε για να ικανοποιήσει ταπεινά ένστικτα, γιατί προφανώς ενέδωσε σε υλικούς πειρασμούς. Και κυρίως, όπως φαίνεται, έκανε ό,τι έκανε προς το τέλος της μάλλον άδοξης πολιτικής καριέρας του.  Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου συνέδεσε το όνομά του με μία προσπάθεια οικονομικής διάσωσης της χώρας, που σύντομα θα αναγνωριστεί και ήδη αναγνωρίζεται, έστω και από ένα μικρό τμήμα του ελληνικού λαού. Και φέρεται να διέπραξε, όσα τού αποδίδονται, όχι για να ωφεληθεί ο ίδιος οικονομικά , αλλά για να εξυπηρετήσει τις εξαδέλφες του. Εφόσον ευσταθούν όσα του αποδίδονται, έθεσε σε κίνδυνο το πολιτικό μέλλον και την υστεροφημία του, τα οποία θα πρέπει πλέον να θεωρούνται και τα δύο τελειωμένες υποθέσεις  και κινδυνεύει ακόμη και με εγκλεισμό στην  φυλακή, για να κάνει ένα ρουσφέτι στην οικογένειά του. Αν αυτό δεν είναι επιπολαιότητα , αφέλεια και βλακεία , τότε τι είναι; 
   Θα μπορούσε να πει κανείς κρίμα...

το LSE, στο οποίο σπούδασε, τα άψογα αγγλικά , που μιλάει και η εμπιστοσύνη, με την οποία τον περιέβαλε ο Γιώργος Παπανδρέου, της οποίας αποδείχθηκε εντελώς ανάξιος, υπό την προϋπόθεση πάντοτε ότι όλα όσα του αποδίδονται, πράγματι τα διέπραξε.
*  Η πρόταση για την σύσταση επιτροπής διεξαγωγής προκαταρκτικής εξέτασης περιλαμβάνει τα αδικήματα της παράβασης καθήκοντος και πλαστογραφίας

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ