Πέμπτη, 20 Φεβρουαρίου 2014

«ΜΝΗΜΟΝΙΟ»: Ο άλλος «δρόμος του Μεταξιού»…

                                                                        του Οικονομολόγου Παναγιώτη (Τάκη) Μυλωνά
          Είναι κοινή πια η διαπίστωση πως, η χαίνουσα πληγή της ανεργίας δεν εξαντλείται εύκολα. Μόλις μια πλευρά της προσεγγίσαμε στο προηγούμενο άρθρο μας στον «ΕΡΜΗ», που είχε για τίτλο, την υπαινικτική φράση: «Ανελέητη λεηλασία ελπίδας, η ανεργία των νέων επιστημόνων…».
          Η ανεργία σήμερα, στη χώρα της σκληρής μονόπλευρης λιτότητας και των «μνημονίων» (με κατακρήμνιση της κατανάλωσης και την αποεπένδυση, όπου οι καθαρές επενδύσεις -δημόσιες και ιδιωτικές- είναι τόσο αρνητικές, ώστε να ισοδυναμούν με εκείνες των πολεμικών περιόδων), δεν έχει...
σχέση -όπως άλλοτε- «με την ανεργία του αλόγου, μετά την είσοδο των τρακτέρ στην αγροτική παραγωγή». (Σημειώνουμε εδώ ότι: ακόμα κι αν, η λεγόμενη «τεχνολογική ανεργία», αποδέσμευε εργατική δύναμη, τότε, ο παραγόμενος πλούτος από την τεχνολογία -ως προϊόν της πανανθρώπινης διανόησης- πρέπει να ανήκει σε όλη την κοινωνία και όχι μόνο στους κεφαλαιοκράτες, όταν τους επιτρέπεται να λειτουργούν ανεξέλεγκτα, ως αχόρταγοι σφετεριστές του κοινού πλούτου και συχνά βιαστές δημόσιων αγαθών).
          Είναι αλήθεια πως, η ανεργία επιδεινώθηκε δραματικά, ως οικονομικό αποτέλεσμα εφαρμογής μιας σκληρότατης κυβερνητικής πολιτικής μονόπλευρης λιτότητας για την επίτευξη των στόχων της λεγόμενης «εσωτερικής υποτίμησης» και των «μνημονίων» της αυτοκαταστροφής μας. Η πολιτική αυτή, δεν είναι μόνο κοινωνικά βάρβαρη, αλλά και πλήρως αναποτελεσματική. Αφού, για την μείωση των «πρωτογενών ελλειμμάτων», των 24 δις. Ευρώ, του 2009, χρειάστηκαν μέτρα (αύξησης εσόδων και μείωσης δαπανών) περισσότερα από 48 δις Ευρώ, ενώ μείωσαν και τις αμοιβές της εργασίας κατά 39 δις Ευρώ και εκτίναξαν τον αριθμό των ανέργων σε 1.500.000. Προκειμένου έτσι να επιδείξουμε, προσωρινά κι ανεμικά, «πρωτογενή πλεονάσματα», με μια κοινωνία σε «κώμα», απ’ τα καθολικά «συντριπτικά κατάγματά» της και χωρίς «εντατική»…
          Η αστοχία αυτή της Κυβέρνησης ήταν προδιαγεγραμμένη, αφού: α) Επιδίωξε την μονοδιάστατη αύξηση της ανταγωνιστικότητας (χωρίς την ορατή χρησιμότητά της, με την παρατεταμένη κι ενισχυόμενη επενδυτική αποχή), αντί της αύξησης της παραγωγικότητας, μέσω ανασυγκρότησης της παραγωγικής βάσης, μελετημένου εκσυγχρονισμού, ενθάρρυνσης των παραγωγικών επενδύσεων και καταπολέμησης της παραοικονομίας, που προστατεύεται ακόμα και μέσα στη δίνη της κρίσης. β) Προώθησε μόνο κάποιες μεταρρυθμίσεις, που είχαν σαν αποτέλεσμα το υψηλό ιδιωτικό κέρδος, με μηδενικό οικονομικό αποτέλεσμα και μέγιστο αρνητικό στην κοινωνία, αντί των «αναπτυξιακών μεταρρυθμίσεων» που χρειάζεται ο τόπος και η κοινωνία. γ) Εκπόνησε την απεριόριστη και ανελέητη μείωση του εργατικού κόστους, αντί της αναβάθμισης της οργάνωσης της παραγωγικής διαδικασίας και του κράτους, του management και τη βελτίωση του οικονομικού περιβάλλοντος. δ) Συνέβαλε στην πλήρη διάλυση της αγοράς εργασίας και την ολοσχερή απορρύθμισή της, αντί της στήριξής της, με την καταπολέμηση της «μαύρης εργασίας», της φοροδιαφυγής, της εισφοροδιαφυγής, και του λαθρεμπορίου και ε) Έθεσε ως στόχο της την «κινεζοποίηση» των Ελλήνων εργαζομένων. Αφού ο Κινέζος εργάτης που δουλεύει για 30 δολάρια το μήνα, θέλει 28 για να ζήσει και αποταμιεύει και 2 δολάρια από πάνω. Γιατί δεν μπορεί και η μειονότητα των νέων της χώρας μας, που τυχαίνει να δουλεύει σήμερα, για 300 - 400 ευρώ το μήνα και αδυνατεί να πληρώσει το λογαριασμό της ΔΕΗ, ούτε ύστερα κι από ρύθμιση, να μην αποταμιεύει κιόλας; Άρα, ο νέος προορισμός μετανάστευσης των νέων Ελλήνων, είναι η Κίνα. Και το «μνημόνιο», είναι ο άλλος «δρόμος του μεταξιού», ο οποίος έχει πλέον μόνο «άνθρακες» και καθόλου «μετάξι»…
          Το «μνημόνιο» λοιπόν, είναι μια πολιτική που απαξιώνει, υποτιμά και «κουρεύει» το σύνολο των παραγωγικών -δημόσιων και ιδιωτικών- δυνάμεων της χώρας. Η μικρομεσαία, αλλά ακόμα και η μεγάλη επιχείρηση και των τριών τομέων της οικονομίας, εισήλθαν σε ένα «σπιράλ θανάτου», όπου ήδη, 400.000 μικρές επιχειρήσεις έκλεισαν τα τελευταία 4 χρόνια, χωρίς την ελάχιστη υποστήριξη που θα μπορούσε να τους παράσχει ένα υποτυπώδες τραπεζικό σύστημα, εγκαταλείποντας έτσι κάθε εσωτερική ανάγκη σταθεροποίησης και ανάπτυξης της οικονομίας της χώρας.
          Λαμβάνοντας υπ΄ όψιν τα παραπάνω και τη δυναμική αρνητική εξέλιξή τους, η συνολική ανεργία του 30% και του 65% στους νέους, θα παύσει να αποτελεί πανευρωπαϊκό ρεκόρ καταστροφής και κοινωνικής εξαθλίωσης, κυρίως των νέων. Άλλωστε, δεν είναι απίθανη η επανάληψη μιας ιστορίας καταστροφής. Ανατριχιάζω αναλογιζόμενος, μήπως: τα «πλακάτ» των μορφωμένων άνεργων νέων μας, ξαναγράφουν το: «ΚΑΝΩ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΕΡΓΑΣΙΑ, ΜΕ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΜΕΡΟΚΑΜΑΤΟ»... (Σημειώνεται ότι: τα «πλακάτ» αυτά βρίσκονται σε φωτογραφία που διασώζεται στο μουσείο του Νταχάου, στο Μόναχο της Γερμανίας και φαίνονται να τα κρατούν νέα παιδιά της προπολεμικής Γερμανίας του Χίτλερ!!!)…
           Συνεπώς, η ανάγκη εναλλακτικής πολιτικής και οικονομικής πρότασης θα μορφοποιείται με τη συνειδητή απάντηση στα εξής ερωτήματα - επιλογές:
·        Εντός ή εκτός του «μνημονίου»;
·        Υπέρ του Λαού και των δανειστών ή μόνο των δανειστών και κατά του Λαού;
·        Με ποιό οικονομικό μοντέλο; Το «Νεοφιλελεύθερο»; Το «Κεϋνσιανό»; Το Πολιτικάντικο - Λαϊκιστικό; Το μοντέλο των «ραντιέρηδων» και της «αρπακτής»; Ή το γνήσια αναπτυξιακό μοντέλο, υπέρ του Λαού και του τόπου, που  θα ανατρέψει το σάπιο καθεστώς, θα σχεδιάσει και θα οικοδομήσει την οικονομική ανάπτυξη, με δραστηριοποίηση των λαϊκών δυνάμεων, καθώς και των γνήσια ευρωπαϊκών δυνάμεων της Ενωμένης Ευρώπης, ιδίως των χωρών του Νότου της.

                                                                       email: p.k.mylonas@gmail.com