Σάββατο, 22 Μαρτίου 2014

ΚΑΜΜΙΑ ΤΙΜΩΡΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΕΓΚΛΗΜΑ ΠΟΥ ΔΙΑΠΡΑΧΘΗΚΕ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ. ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΣΔΙΤ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΒΑΣΙΚΩΝ ΠΥΛΩΝΩΝ ΤΗΣ ΣΥΝΕΧΙΖΟΜΕΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΑΦΑΙΜΑΞΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Το «PARTY της Αρπαχτής» στο Δημόσιο …μετατοπίζεται.
(στο Τραπεζικό Σύστημα και στις Σ.Δ.Ι.Τ.) …
του οικονομολόγου Παναγιώτη (Τάκη) Κ. Μυλωνά

Σε παλαιότερη αρθρογραφία μας είχαμε υποστηρίξει πως: «Το ελληνικό Δημόσιο, συχνά, αποτελούσε τη συγκαλυμμένη προέκταση -κάθε λογίς- ιδιωτικών και «κλεπτοκρατικών» συμφερόντων, που το ακύρωναν και στα οποία οικιοθελώς στήθηκε το κράτος για να το λεηλατήσουν (άλλοτε ως «εθνικοί προμηθευτές και εργολάβοι», άλλοτε ως «καρτέλ», άλλοτε ως «συντεχνίες του νεποτισμού» κι άλλοτε, με τη διαφθορά και τη διαπλοκή). Ο δε «ιδιωτικός τομέας» στην Ελλάδα -εκείνος που αναπτύχθηκε καλύτερα- δεν ήταν ο παραγωγικότερος, αλλά ο κρατικοδίαιτος και ο μεροληπτικά και επιτηδευμένα κρατικοπροστατευμένος. Το τμήμα ακριβώς εκείνο του «ιδιωτικού τομέα» το οποίο διέθετε προνομιακές σχέσεις με το Δημόσιο και τα υποκείμενα της υπερκείμενης εξουσίας του τόπου»…
Ωστόσο σήμερα, στην εποχή των «Μνημονίων», η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα κι ως τραγωδία. Χωρίς την επαλήθευση -ακόμα- του Ντοστογιέφκι, στο βιβλίο του: «Έγκλημα και τιμωρία». Χωρίς να πληρώσουν για την -άνευ σχεδίων αλλά και αρχών- διακυβέρνησή τους.  Χωρίς ανάληψη της ευθύνης για την απαλλοτρίωση τμήματος της εθνικής μας κυριαρχίας, την οποία κι αυτοί οι ίδιοι ομολογούν ανερυθρίαστα. Ενώ, χωρίς ενδοιασμούς προχωρούν στη λήψη των εξουθενωτικών μέτρων της μονόπλευρης λιτότητας, με τα οποία τσάκισαν την οικονομική και κοινωνική ραχοκοκαλιά της χώρας. Κατάφεραν έτσι να πολλαπλασιαστούν οι άνεργοι, που προσεγγίζουν ήδη το 1.500.000, να πληθύνουν τα λουκέτα, να βαθύνει η ύφεση, να καταντήσει φάντασμα το «κοινωνικό κράτος» και να απαξιωθεί οποιαδήποτε Δημόσια περιουσία και κάθε κοινή μας αξία.
Ως φάρσα κι ως τραγωδία συνεχίζεται επίσης...
η φοροδιαφυγή των ευκατάστατων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας, η οποία τα τελευταία 30 χρόνια, σύμφωνα και με τον Γ. Σταθάκη, τον τομεάρχη ανάπτυξης του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., αποτέλεσε μια «ιδιότυπη φορολογική ασυλία που αντανακλάται στη διαχρονικά μεγάλη υστέρηση του φόρου εισοδήματος φυσικών προσώπων -των μη μισθωτών- ως ποσοστού του Α.Ε.Π. στην Ελλάδα, σε σχέση με τον Ευρωπαϊκό μέσο όρο».
Η δε επιχείρηση «καθαρά χέρια» -που πρόσφατα μας εντυπωσίασε- δεν ολοκληρώθηκε. Αφού δεν εξαντλείται μόνο στη σύλληψη κάποιου που πήρε «μίζα» (περίπτωση Χ. Τομπούρογλου) ή σε κάποιο πολιτικό πρόσωπο που κυκλοφορούσε με πλαστές πινακίδες (περίπτωση Μ. Λιάπη), μήτε περιορίστηκε στο απερίγραπτο «PARTY» των εξοπλιστικών προγραμμάτων, ούτε τέλειωσε και με το σκάνδαλο του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου (Τ.Τ), με την ανεξέλεγκτη χορήγηση «θαλασσοδανείων» -και χωρίς στοιχειώδεις διασφαλίσεις- στις εταιρίες των: Κοντομηνά, Γριβέα και Λαυρεντιάδη. Άλυτα παραμένουν επίσης και τα περίπλοκα σταυρόλεξα -με τις δαιδαλώδεις εικονικές μεταβιβάσεις, με τραπεζικά δάνεια- για το ξέπλυμα του μαύρου (πολιτικού και μη) χρήματος…
Τα «PARTY» του σφετερισμού και της διασπάθισης του Δημόσιου συμφέροντος, συνεχίζονται και υπό τις «εκσυγχρονισμένες» συνθήκες των «μνημονίων», ακόμα και μέσα στην αδυσώπητη -για τα λαϊκά στρώματα- λαίλαπα της οικονομικής κρίσης.
Στην εποχή των «Μνημονίων», λοιπόν, τα νέα «mast» πεδία των «PARTY της αρπαχτής», της αφαίμαξης του Δημόσιου πλούτου και της εκποίησης των στρατηγικών τομέων και της Δημόσιας περιουσίας -στη χώρα με τους μόνιμα ελλιπείς ελεγκτικούς μηχανισμούς- άλλαξαν τις μεθόδους τους κι υιοθέτησαν σύγχρονες, ασύλληπτες, πρακτικές, οι οποίες -υποκριτικά- ορθώνουν το πρόσχημα των μεταρρυθμίσεων, μετατοπιζόμενες σε δυο τομείς, κυρίως: α) στην «ανακεφαλοποίηση του τραπεζικού συστήματος» και β) στις «Σ.Δ.Ι.Τ.» (Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα).
Όσον αφορά τον πρώτο, από τους προαναφερόμενους τομείς: Είναι γνωστό πως, το «Ταμείο Χρηματοδοτικής Σταθερότητας» (Τ.Χ.Σ) -η Ίδρυση του οποίου οφείλεται στο πρώτο μνημόνιο- είχε αναλάβει την «ανακεφαλαιοποίηση» των ελληνικών τραπεζών, με το ποσό των 50 δις Ευρώ. Κι ενώ το ποσό αυτό αύξησε το δημόσιο χρέος της χώρας κι επιβάρυνε ισόποσα τον φορολογούμενο Έλληνα -ο οποίος και θα το εξοφλήσει- είχε ως ανεφάρμοστη συνέπεια -αυτό το Τ.Χ.Σ.- να ανεβάσει τη συμμετοχή του Δημοσίου στις εμπορικές τράπεζες (Εθνική, Πειραιώς, Alpha & Eurobank), πάνω από το 80% του μετοχικού κεφαλαίου τους -αναγορεύοντας το Δημόσιο σε βασικό τους μέτοχο.
Ωστόσο, όμως, το Τ.Χ.Σ., παραμένει ένα Ν.Π.Ι.Δ., με διοικητική και οικονομική αυτοτέλεια και οι τράπεζες αυτές συνεχίζουν να διοικούνται από τους ίδιους τους τραπεζίτες που το χρεοκόπησαν κι οι οποίοι είναι -πλέον- ισχνές μειονότητες στην μετοχική σύνθεση των τραπεζών αυτών. Ο δε ρόλος τους -στην οικονομία σήμερα- τείνει να εξαλειφθεί και να υποκατασταθεί από τις διοικήσεις των ξένων τραπεζών. Εκείνων με τις οποίες πραγματοποιούν κάποιες -συμβολικής αξίας- συμμετοχές στις -κατά καιρούς- αυξήσεις του μετοχικού τους κεφαλαίου των τραπεζών αυτών...
Αλλά τα σχετικά ερωτήματα που προκύπτουν  -στον απόηχο της ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων των «stress test», που καθόρισαν τις νέες ανάγκες για πρόσθετα κεφάλαια των ίδιων τραπεζών, στο ύψος των 6,4 δις Ευρώ και παρά τις αντιρρήσεις της «Τρόικα» για πρόσθετες ανάγκες «ανακεφαλοποίησης» σε αυτές, διψήφιων δις Ευρώ-  είναι:
ü      Σε τί ποσοστό, οι αυξημένες επισφάλειες των τραπεζών, οφείλονται στην οικονομική κρίση και σε τί ποσοστό οφείλονται στα «θαλασσοδάνεια»;
ü      Ποιό τμήμα της κορυφής του παγόβουνου, του σάπιου τραπεζικού συστήματος, αντιπροσωπεύει το σκάνδαλο του Τ.Τ.;
ü      Τί εξυγίανση τραπεζικού συστήματος είναι αυτή, όταν, ύστερα και από 50 δις Ευρώ «ανακεφαλοποίηση», το «στέγνωμα» -χωρίς ρευστότητα- της αγοράς, είναι μια τραγικά βιωμένη πραγματικότητα;
ü      Τί είδος επιχειρήσεων είναι αυτές οι τράπεζες, όταν τις καταθέσεις τους δεν μπορούν να τις εγγυηθούν οι ίδιες, αλλά τις εγγυάται -ως ένα βαθμό- μόνο το κράτος;
ü      Και πώς γίνεται, σε περίοδο κρίσης, να μην μπορούν να πτωχεύσουν οι τράπεζες, χωρίς να πτωχεύσει και το κράτος και έτσι να μην χρειάζεται να πληρώσουν αυτές για τη σωτηρία τους, αφού η διάσωση γίνεται πάντα με δημόσιο χρήμα; 
Όσοι όμως -τόσα χρόνια- μας έλεγαν πως: για την οικονομική κρίση στην Ελλάδα δεν ευθύνεται καθόλου το τραπεζικό σύστημα (όπως π.χ. συνέβαινε στην Ιρλανδία), τώρα διαψεύδονται πανηγυρικά!!!
Όποια κεφαλαιακή επάρκεια κι αν εμφανίζουν σήμερα οι εμπορικές τράπεζες, αποτελεί συνέπεια, τόσο της μη παροχής ρευστότητας στην πραγματική οικονομία, όσο και της μη εφαρμογής προγράμματος για ρύθμιση των δανείων της οικονομικής κρίσης, που να είναι προσαρμοσμένο στις σημερινές δυνατότητες των δανειοληπτών…
Είναι περισσότερο παρά ποτέ επιτακτική η ανάγκη για τη λειτουργία ενός άλλου τραπεζικού συστήματος, που να λειτουργεί προαγωγικά για την οικονομία και με κοινωνικό έλεγχο, αφού το σημερινό μοντέλο του τραπεζικού συστήματος, μέσα στην κρίση, έχει παραλύσει εντελώς…
Όσον αφορά το δεύτερο, από τους προαναφερόμενους τομείς, στις «Σ.Δ.Ι.Τ.» (Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα), τα «PARTY» εδώ διοργανώνονται με το περιτύλιγμα: τόσο του εκσυγχρονισμού και των νέων επιστημονικών μεθόδων οικονομικής διαχείρισης, όσο και των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων, στην οικονομία και ιδιαίτερα τη Δημόσια.
Η σύλληψη του βασικού σχεδίου για το σφετερισμό και τη διασπάθιση του Δημόσιου συμφέροντος,  ξεκινά κι εδώ από μια πραγματική ανάγκη. Την ανάγκη να εξοπλιστεί η ελληνική οικονομία κι η λειτουργία του Δημόσιου, με την απαραίτητη ανταγωνιστικότητα, ώστε να μπορέσει να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του σύγχρονου παγκοσμιοποιημένου περιβάλλοντος, με ευελιξία και προσαρμοστικότητα στις δυναμικά μεταβαλλόμενες συνθήκες της αγοράς.
Η υποδεικνυόμενη επιστημονική μέθοδος για την επίτευξη του αντικειμενικού σκοπού, της αύξησης της κερδοφορίας, καθ’ όλο το μήκος της παραγωγικής αλυσίδας, είναι η υιοθέτηση του «BUSINESS LOGISTICS». (Η διαδικασία, δηλαδή, του σχεδιασμού, της υλοποίησης και του ελέγχου, της επιτυχημένης και της αποτελεσματικής ροής των πάσης φύσεως υλικών, από την πρώτη ύλη μέχρι και το τελικό προϊόν, στην κατάλληλη ποσότητα, ποιότητα, τόπο και χρόνο και στο χαμηλότερο δυνατό κόστος, αξιοποιώντας όλες τις εναλλακτικές δυνατότητες που προσφέρονται.) Στα πλαίσια αυτά, τεμαχίζεται κάθε παραγωγική δραστηριότητα, στα επί μέρους κομμάτια και δράσεις και αναζητούνται -κατά περίπτωση- εξωτερικοί συνεργάτες, για υλοποίηση των διακεκριμένων δράσεων, στο χαμηλότερο δυνατό κόστος. Εδώ έρχονται και οι κυβερνητικοί «μεταρρυθμιστές», με τις «Σ.Δ.Ι.Τ.» (τις Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα).
Το μυστικό όμως είναι πως: κατά τον κατακερματισμό των λειτουργιών του Δημοσίου, το τμήμα το οποίο διατίθεται γι’ αυτές τις «Σ.Δ.Ι.Τ.», περιγράφεται με γενικούς και συχνά στοχαστικούς όρους, για τους οποίους είναι δυσχερής η κοστολογική τους προσέγγιση. Κι όταν πραγματοποιείται η σύμπραξη αυτή, συνιστά πάντα μια καταφανώς «λεόντεια» συμφωνία, μονίμως υπέρ των ιδιωτών συνεταίρων και συμπραττόντων με την ανάλογη σύμβαση.
Η αιμορραγική σχέση για το Δημόσιο, στις «Σ.Δ.Ι.Τ.» ανάγεται, τόσο στη διογκωμένη προ-κοστολόγηση του ανατιθέμενου έργου, όσο και στην αφηρημένη περιγραφή του οφειλόμενου να υλοποιηθεί έργου, ώστε να επιτρέπεται η υποκειμενική ερμηνεία -του ιδιώτη- της ποσότητας και της ποιότητας του οφειλόμενου να εκτελεστεί έργου. Χαρακτηριστικά παραδείγματα τέτοιων έργων, που ανατίθενται στις εταιρείες - «συμβούλους» του Δημόσιου, είναι έργα όπως: περιγραφές της «αξιολόγησης των δομών και του προσωπικού των δημόσιων υπηρεσιών» κ.α. παρόμοια, χωρίς «νόρμες», σχετικές προδιαγραφές και συγκριτικά κριτήρια. Οι δε «Σ.Δ.Ι.Τ.», είναι οι μοναδικές που -παρά την οικονομική κρίση και την συρρίκνωση του προϋπολογισμού δημόσιων έργων- απολαμβάνουν ικανοποιητικής χρηματοδότησης, όταν αφορούν σε «Συμβούλους» του Δημοσίου, οι οποίοι και συνεργάζονται μαζί του ως εταιρίες οι οποίες είναι συχνά θυγατρικές των παλαιότερων «εθνικών προμηθευτών και εργολάβων» μας.
Όσο όμως κι αν η ιστορία επαναλαμβάνεται, άλλοτε ως φάρσα κι άλλοτε ως τραγωδία, θα ήταν παράδοξο κι αφύσικο να μην οδηγηθούμε  -αναπόφευκτα, ύστερα κι από τη σάρωση του οικονομικού συστήματος που βιώνουμε οδυνηρά σήμερα-  στην αποσύνθεση των κομμάτων που διαχειρίστηκαν την εξουσία, από την μεταπολίτευση ως σήμερα και στην ανάδειξη -από τις επερχόμενες εκλογές- των νέων πολιτικών υποκειμένων που θα μας βγάλουν -επί τέλους- από την παραπολιτική και την συνεχιζόμενη παρακμή σε όλους τους άλλους τομείς…

                                                                       e-mail: p.k.mylonas@gmail.com