Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2014

Οι Τυφλοπόντικες
του οικονομολόγου Παναγιώτη (Τάκη) Κ. Μυλωνά

Η παρούσα «ελεγεία του άχθους των αρούρηδων» (η θρηνωδία της χρεοκοπίας των τρωκτικών), θα μπορούσε περισσότερο να είναι: η σύνοψη ή το επιλογικό επιστέγασμα της τραγωδίας των τυφλοπόντικων (μιας, απ’ τις χαμένες του Αισχύλου, ας πούμε), παρά κάποια άλλη κωμωδία του Αριστοφάνη. Μια άλλης μορφής τραγωδία, των «καταχθόνιων» (λαϊκιστικών) ημεδαπών πολιτικών δυνάμεων, όπως κι αυτών που μας πρόκοψαν σήμερα. Αυτών που -με τα ατέλειωτα «μνημόνιά» τους- μας οδήγησαν -πέντε σχεδόν χρόνια τώρα, αιματηρής λιτότητας κι απύθμενης ανεπάρκειας- στην πιο μεγάλη κατάθλιψη της ελεύθερης πτωτικής μας περιδίνησης και στην αναπόφευκτα επίσημη -πλέον- χρεοκοπία μας…
Άλλωστε,...
τις περισσότερες φορές, «τα κάστρα πέφτουν απ’ τα μέσα». Και «πέφτουν» σχεδόν αθόρυβα. Πέφτουν σε υπόγειες διαδρομές, από τα λαγούμια των τρωκτικών. Αυτών που φέρονται ως -δήθεν- υπερασπιστές τους. Το γεγονός αυτό επιβεβαιώνεται εντυπωσιακά, όχι μόνο από το ιστορικό της «Άλωσης της ΠΟΛΗΣ», αλλά κι απ’ την εφιαλτική -στις μέρες μας- συμπεριφορά, φαυλότητας, ανικανότητας κι ολιγωρίας, που επέδειξαν οι δημοκρατικά εντεταλμένοι ταγοί μας, καθώς και οι δημόσιοι λειτουργοί μας. Οι οδηγοί, ελεγκτές και φύλακες -δηλαδή- του δημοσίου συμφέροντος, οι οποίοι μας ενέπαιζαν ασταμάτητα, στα σήριαλ της ρεμούλας και των επάλληλων σκανδάλων, που συνέθεταν το καθεστώς της κλεπτοκρατίας που μας χρεοκόπησε. Ενώ -ακόμα και τώρα- καμώνονται τους μηχανοδηγούς της «λοκομοτίβας» που θα μας οδηγήσει -αν είναι δυνατόν- στην έξοδό μας απ’ την αδυσώπητη κρίση, για την οποία ήταν και παραμένουν συνυπεύθυνοι.
Ωστόσο τα σκάνδαλα, στο νομικά τεθωρακισμένο και παντοειδώς εξοπλισμένο ελληνικό δημόσιο, ήταν αυτοφυή. Δεν προέκυψαν αναπάντεχα. Ούτε προήλθαν από πτώση αλεξιπτωτιστών ξένων δυνάμεων στα εδάφη μας. Ουδέ κι από μολυσμένο μετεωρίτη, ας πούμε. Μήτε εμφανίστηκαν μετά από μηχανορραφίες ή την εισπήδηση εξωγήινων πρακτόρων άγνωστης ταυτότητας (U.F.O.). Μηδέ κι απ’ τις μανούβρες ύπουλων στοιχείων ή λοιμωδών μικροβίων, που διείσδυσαν σ’ έναν αθώο κι αμόλυντο οργανισμό και τον άλωσαν, αλλοτριώνοντάς τον. Αντίθετα. Τα σκάνδαλα αυτά προήλθαν από την ανελέητη λεηλασία και την προϊούσα σήψη που εκδήλωσαν -διαχρονικά, προς το δένδρο που τους έτρεφε- οι αμοραλιστές θεματοφύλακές του.
Την ασύμμετρη αυτή απειλή, τη γέννησε -για να καγχάζει κάθε πικραμένος- η μιαρή προδιάθεση του πολιτικού και υπηρεσιακού εκείνου προσωπικού, του μηχανισμού των δήθεν υπερασπιστών της χώρας. Αυτού που, με τις απανωτές αγορές των άχρηστων ή/και αχρείαστων εξοπλιστικών προγραμμάτων, φτωχοποίησαν μέχρι και τη δημόσια παιδεία, αλλά και τη δημόσια υγεία. Οι πατριδοκάπηλοι και ιταμοί αυτοί αποστάτες, με τα ανομολόγητα ανταλλάγματα του μαύρου πολιτικού χρήματος που απόσπασαν, αποφεύγουν -με εισπνοές από ωκεάνιες αύρες- την ασφυξία που τους προξενεί το «δημοσιονομικό κενό» του προϋπολογισμού της χώρας. Σημειώνεται πως, το εύρος του μαύρου πολιτικού χρήματος που απόσπασαν, παραμένει θολό. Είναι αντίστοιχο όμως με την ασφαλή απόκρυψή του, στις δαιδαλώδεις διαδρομές των «OFF SHORE», των παραδείσιων υπεράκτιων νησιών. Και αυτοί που άλλοτε χαρίζονταν δόλια στους εθνικούς μας προμηθευτές, τώρα -άνευ όρων- χαρίζονται και στους πιστωτές μας. Σε κάθε πάντως περίπτωση, αναβάθμισαν τη δράση τους, ξεκινώντας από την κάθετη διαφθορά -εκείνη της σχέσης: πάτρωνα, με πελάτη- που την έφθασαν μέχρι και την οριζόντια όμοιά της. Εκείνη ακριβώς που «ακούει» στο όνομα της πολυθρύλητης «διαπλοκής». Αλλά τη λειτουργία τους αυτή -με την εκτροπή της αποστολής και αρμοδιοτήτων τους- την επένδυαν με σχέδια ενός ολόκληρου πλέγματος διαφθοράς και με τη συνύφανσή της με τα μολυσματικά νήματα της αδιαφάνειας, που κατέστρωσε η «συμμορία το λευκού κολάρου» των τρωκτικών, η οποία και διέθετε όλα εκείνα τα τυπικά στοιχεία που συγκροτούν την έννοια του οργανωμένου εγκλήματος. Κι όλα αυτά, σε συναυτουργία με «Μίκυ Μάους» και «Χάμστερ» κατοικίδια, των αδιάφορων ή/και ασυνείδητων επίορκων -αλλά απιστοποίητων ακόμα- υπαλλήλων, στο ατελεύτητο πάρτι του «χαβαλέ» και της «αρπαχτής». Οι χαμερπείς αυτοί δράστες, υποβάθμισαν τις προοπτικές βιωσιμότητας της ελληνικής οικονομίας εφαρμόζοντας -στη δόλια συμπεριφορά τους- τη τεχνική του ψαρόκομπου, τη τακτική της σουπιάς, τη στρατηγική, απ’ «τα δίκτυα της αράχνης» (μαρμάγκας), καθώς και τη συνωμοτική πανουργία που είχε το αγαπημένο τους σπόρ: εκείνο της συγκάλυψης (βλέπε σχετικά τον: «Νόμο περί ευθύνης Υπουργών»). Τους δόλιους αυτούς στόχους τους, τους πετύχαιναν με κατάστρωση «επιχειρησιακών σχεδίων», καθώς και με εφαρμογή συμπληρωματικών σχεδίων «προστασίας» κι εκβιασμών, με τα οποία ασκούσαν «εναρμονισμένες πρακτικές» στους διακεκριμένους χώρους και φορείς της δράσης τους. Επιδίωκαν έτσι, άλλοτε τη «νόθευση ανταγωνισμού» στην αγορά, άλλοτε την εσκεμμένη ακύρωση της σχέσης «ελέγχοντος - ελεγχόμενου» στο δημόσιο και πάντοτε την αθέμιτη -μα επικερδή γι’ αυτούς- συναλλαγή. Κι όταν σημειωνόταν κάποια κρίση στο «κύκλωμα» -απ’ το ενδεχόμενο αποκάλυψης ευθυνών και υπευθύνων- επιδίωκαν και πετύχαιναν τον -ευνοϊκό γι’ αυτούς- επηρεασμό, με κάθε ανορθόδοξο τρόπο, στο χώρο της πολιτικής, αλλά και των θεσμών. Ορισμένες φορές μπορεί να έφθαναν μέχρι και τη Δικαιοσύνη. Είναι άλλωστε ευρέως γνωστές οι περιπτώσεις των κ. κ. Μπουρμπούλια και Ηλία. Οι ενεδρεύοντες αρουραίοι, λειτουργούσαν εντός των πλαισίων μιας «βιομηχανίας εκβιασμών» κι ανάρμοστων σχέσεων και μέσα από υπόγειες διαδρομές και διασυνδέσεις ενός ατέλειωτου κι ανομολόγητου «νταραβεριού» με παντοειδή «αλισβερίσια». Οι εγκάθετοι αυτοί, φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί, της σήψης, της ρεμούλας και της διαπλοκής, επιτύγχαναν πάντα τους στόχους τους, με τη σύγχυση και τον αποπροσανατολισμό, τόσο της κοινής γνώμης, όσο και των φορέων που τους επόπτευαν, υπό την κάλυψη όμως πάντα του κουρνιαχτού που οι ίδιοι προξενούσαν. Μετασχημάτιζαν έτσι κάθε έλεγχο σε μια πανελλήνια φάρσα, όπως ήταν κι αυτή για το πιο σύντομο ανέκδοτο: «…του πόθεν έσχες»… Οι πανουργίες τους όμως και τα ιδιαίτερα επιδέξια τεχνάσματά τους, αναχαίτιζαν ή/και ακύρωναν, συχνά, ως και τον αναδιανεμητικό χαρακτήρα της -ανεπαρκούς πάντοτε- κοινωνικής μας πολιτικής, αντιστρέφοντας ακόμα και αυτή την προοδευτικότητάς της. Ενδεικτικό σχετικό παράδειγμα έχουμε εδώ: την καταδολίευση -κι όχι μόνο- των αναπηρικών συντάξεων, απ’ τους -κατ’ επάγγελμα, με ψευδοαναπηρίες- υπεξαιρούντες συνταξιούχους…
Συναφώς. Και η σημερινή μετάπτωση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, σε τηλεοπτική χειραγώγηση των μαζών, αποτελεί μια έκπτωση κι ένα ακόμα εκφυλισμό της δημοκρατίας. Μια κατάσταση, δηλαδή, που συγκροτεί το πιο μοντέρνο μόρφωμα της σύγχρονης διαφθοράς. Όπου, η υποτιθέμενη ελευθερία -συστατικό στοιχείο της δημοκρατίας- μεταπίπτει και καταλήγει: από ένα κοινωνικά -αενάως κι αγωνιστικά- επιδιωκόμενο ιδανικό, σε μια ακόμα αυταπάτη και σε μια -δήθεν- «κατακτημένη» κι απολιθωμένη τηλεοπτική δημοκρατία (μιας «Οργουελικής υπερπληροφόρησης» ενός παθητικού δέκτη, μόνο, η οποία εγγίζει -ορισμένες φορές- και τον «Μεγάλο Αδελφό», από τον ομώνυμο τίτλο του βιβλίου)…
Και συνεπώς -για να θυμηθούμε λίγο την αυτοκριτική κι ιδίως με την πλατωνική της έννοια, της αυτογνωσίας και αυτεπίγνωσης- εύλογα διερωτάται κανείς: «πώς γίνεται, ενώ είχαμε κι εμείς ιδεί το τυρί, να μην είχαμε ιδεί και τη φάκα»; Πώς γίνεται κι εμείς, δηλαδή, ενώ είχαμε θητεύσει -χωρίς επαρκή περίσκεψη- στον λαϊκισμό - πελατειασμό, στον «κομφορμισμό» και στη φοροδιαφυγή, να μην είχαμε ιδεί και το λογαριασμό;
Ας ελπίσουμε -τουλάχιστον- πως, ξέρουμε το πώς θα βγούμε απ’ την κρίση και τα μνημόνια και πώς θα αναστρέψουμε τη φυγή των παιδιών μας σε ξένες πατρίδες.
Άλλωστε, ακόμα κι αν ήδη χάσαμε την ευκαιρία - «θεραπεία», απ’ την μη πρόληψη κιόλας, μας απομένει ακόμα μια βασική. Η πρώτη κι αποφασιστική διορθωτική μας κίνηση. Εκείνη της «ενσυνείδητης διάγνωσης του προβλήματος»…