Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2015

«Εκλεκτικισμός του κοινού νου»:
Ο «Εκλεκτικισμός», ο Σοσιαλισμός κ’ η Αξιοκρατία!!!
του οικονομολόγου Παναγιώτη (Τάκη) Κ. Μυλωνά

Από τη μια, ο «Εκλεκτικισμός» -σύμφωνα και με το λεξικό του Γ. Μπαμπινιώτη- είναι: «το κυριότερο, στη δυτική τέχνη του 19ου αιώνα, καλλιτεχνικό ρεύμα. Ήταν επίσης η τάση να συνδυάζονται οι ρυθμοί του παρελθόντος (στις πλαστικές τέχνες και στην αρχιτεκτονική). Και στην φιλοσοφία, είναι η τάση επιλογής -από διάφορα συστήματα σκέψης- των θεωριών που κρίνονται ορθότερες, χωρίς να υιοθετείται όλο το αρχικό σύστημα». Ενώ στο επόμενο λήμμα του ίδιου λεξικού: «Εκλεκτικός», είναι: «ο απαιτητικός και προσεκτικός στις επιλογές του και στις σχέσεις του (π.χ., με το άλλο φύλο κ.λπ.)» Συναφείς -ετυμολογικά επίσης- είναι και οι λέξεις ή οι εκφράσεις: «Εκλεκτικότητα», «Εκλεκτική συγγένεια» κ.λπ..
Απ’ την άλλη πάλι, ο «Σοσιαλισμός» -ο οποίος, ακόμα κι αν σημαίνει πολλά και διάφορα, για πολλούς- σημαίνει ό,τι  αποτελεί -κυρίως όμως- τον απώτερο σκοπό του: την «Αξιοκρατία» (η οποία επιδιώκεται και κατακτάται με τον «Εκλεκτικισμό». «Αξιοκρατία» η οποία συνιστά, επίσης και την «Λυδία Λίθο» της γνησιότητας του ίδιου του Σοσιαλισμού…
Ωστόσο σήμερα, ...
το μόνο φως που υπάρχει -στην «άκρη του Τούνελ», της αδυσώπητης, βαθιάς και πολύπλευρης κρίσης, που μας απειλεί θανάσιμα- είναι ο «Εκλεκτικισμός του κοινού νου» (του νου όλων μας…). Και καλούμαστε άμεσα -όλοι μας- στις επερχόμενες εκλογές -της 25ης -1ου -2015- ως «Εκλέκτορες» (ως πρόσωπα που κατέχουν το καθήκον και το προνόμιο της εκλογής προσώπων και ανώτερων αρχών) και ως «Εκλεκτορικό Σώμα», να επιλέξουμε τους «Εκλεκτούς» μας με πολυπρισματική προσέγγιση. Δηλαδή, εκείνους που διαθέτουν τη ξεχωριστή ποιότητα -ως συνομιλητές- τους διαλεχτούς, στο ήθος και στο χαρακτήρα και τους διακεκριμένους εκείνους ηγέτες -ανάμεσα σε πολλούς- που είναι ικανοί και στην πρόβλεψη (αφού, «διοικώ εστί προβλέπω») και στη τέχνη της διαχείρισης των «κοινών μας πραγμάτων».
Η αλήθεια είναι πως, φτάσαμε στην -σχεδόν- ανυπέρβλητη αυτή κρίση -που κραδαίνει ακόμα και τον αφανισμό μας- επειδή δεν ασκήσαμε -πάντοτε και παντού, σε πολλές από τις δημοκρατικές διαδικασίες που προηγήθηκαν- με τον καλύτερο τρόπο -ως «Εκλέκτορες» κι «Εκλεκτορικό Σώμα»- το δικαίωμα, το καθήκον και το  προνόμιό μας,  για το καλύτερο δυνατό εκλογικό αποτέλεσμα, για το Λαό και τον Τόπο…
Οι δικαιολογίες, για τα οποιαδήποτε ατυχή -για το Λαό- εκλογικά αποτελέσματα, είναι πάντα υπαρκτές. Όπως ακριβώς υπαρκτή εξακολουθεί να είναι και η «κάθετη» διαφθορά (οι «πελατειακές σχέσεις»: «πάτρωνα» και «πελάτη»), καθώς κ’ η «οριζόντια» όμοιά της, η οποία ακούει στο όνομα της πολυθρύλητης «διαπλοκής».
Πάντα όμως υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει ένα πεδίο -ή ένα μερίδιο- «ατομικής ευθύνης»(!), το οποίο δεν το προστατεύσαμε και δεν το φροντίσαμε -πάντοτε και παντού- όσο θα του άξιζε. Μια ατομική ευθύνη, δηλαδή, η οποία συναθροιζόμενη με πολλές άλλες, συγκροτεί κι επηρεάζει -ως συνιστώσα- τη συνισταμένη των εξελίξεων, σε κάθε τομέα της συλλογικής, πολιτιστικής και πολιτικής μας έκφρασης Σε ότι, δηλαδή, μπορεί να μας εξανθρωπίσει, ακόμα περισσότερο, ως κοινωνικά και πνευματικά όντα.
Για παράδειγμα. Ας αναρωτηθούμε -ο καθένας μόνος του- αν ακόμα και στις πρόσφατες, μόλις, εκλογές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στη Ζάκυνθο, ασκώντας το δημοκρατικό μας δικαίωμα, εκφράσαμε -πλήρως και ανόθευτα- αυτή την ιδιαίτερη ποιότητα, της «Εκλεκτικότητας», της απαιτητικότητας και της προσεκτικότητας στις πολιτικές μας επιλογές, σε όλες τους τις διαστάσεις. Διαισθάνομαι πως, η σχετική απάντηση -για τους περισσότερους από μας- πρέπει να ήταν αμέσως αρνητική, ακόμα και πριν προλάβουν να αναλάβουν καν οι νέοι δημοτικοί μας άρχοντες και πριν να κριθούν από το έργο τους. Από την πρώτη κιόλας μέρα της έκδοσης των αποτελεσμάτων -έχω την προσωπική εντύπωση πως- το εκλογικό σώμα -το οποίο έφερε το αποτέλεσμα που έφερε- δεν πίστευε ότι επικράτησε ο καλύτερος -αναφορικά με το πρόγραμμα θέσεων και δράσης που διέθετε- Δημοτικός Συνδυασμός. Αντίθετα, νομίζω ότι, το εκλογικό αυτό σώμα, ίσως γνώριζε από τα πριν, πως: ο καλύτερος δημοτικός συνδυασμός, δεν ήταν καν στους δύο πρώτους, που αναμετρήθηκαν στο β’ γύρο των δημοτικών εκλογών. Υστέρησε εκλογικά ο δημοτικός εκείνος συνδυασμός που άξιζε και χρειαζόταν περισσότερο, η Ζάκυνθος. Κυρίως όμως, για τις δημοτικές εκλογές που μόλις προηγήθηκαν, θεωρώ, προσωπικά, ότι, το εκλογικό σώμα που «σταύρωνε» τους επικρατήσαντες -επιλέγοντάς τους- αναγνώριζε αμέσως πως: από τους περισσότερους δημοτικούς συνδυασμούς που συμμετείχαν, δεν εκλέχτηκαν καν οι ικανότεροι των ψηφοδελτίων τους, αλλά οι πλέον μέτριοι ανάμεσά τους και με ευθύνη του ίδιου αυτού εκλογικού σώματος. Αποτέλεσμα δε της συνολικής ποιότητας των εκλεγέντων αυτών προσώπων, είναι να υπάρξει -από την πρώτη ώρα, ως «κοινό μυστικό»- το ζήτημα: της κραυγαλέας στοιχειώδους επάρκειας ορισμένων τοπικών στελεχών που θα διαχειρίζονταν την καθημερινότητά μας στα δημοτικά πράγματα. Τολμώ δε να πω πως, κάτι τέτοιο ή ανάλογο, δεν θα πρέπει να επαναληφθεί και στις γενικές εκλογές που φθάνουν…
Στις εκλογές που έρχονται, ο στόχος μας δεν είναι -πλέον- μια κάποια ανάπτυξη (η οποία, ωστόσο, δεν φαίνεται από πουθενά, όταν -με το 1/3 στην ανεργία- δεν αρκούν τα 2/3 του εργατικού δυναμικού, μόλις, για να «ξεκολλήσουν το κάρο της οικονομίας από τη λάσπη»). Δεν αρκεί ούτε μια κάποια θεραπεία της ανεργίας και της φτώχειας, που ωστόσο, δεν φαίνεται πουθενά, ακόμα. Χρειάζεται να κάνουμε κάτι καλύτερο. Χρειάζεται μια αποφασιστική στροφή στην ποιότητα των επιλογών και των προτεραιοτήτων μας και η πρόταξη του: «εμείς» στο «εγώ» του καθενός μας.
Επειδή όμως η κρίση και το ξεπέρασμά της, είναι δική μας υπόθεση, πρέπει τις επιλογές και προτεραιότητές μας, να τις επαναπρογραμματίσουμε. Να εστιάσουμε, δηλαδή, στα σημαντικά ζητήματα, για το Λαό και τον τόπο, μακριά από στενά ιδιοτελείς σκοπιμότητες. Να αναθεωρήσουμε το αναπτυξιακό μας μοντέλο σε πραγματική, πολυεδρική και σύγχρονη αναπτυξιακή βάση. Κάτι που -μαζί με την εκτίμηση του αβάστακτου και μη βιώσιμου δημόσιου χρέους της χώρας μας- μας υποχρεώνει σε επιθετική αναδιαπραγμάτευσή του, ώστε, μαζί με την διεκδίκηση -από τη Γερμανία- των «Κατοχικών Δανείων», να καταστεί δυνατή και η εφαρμογή μιας ρεαλιστικής οικονομικής πολιτικής και της αναπτυξιακής στρατηγικής, για τη χώρα και το λαό.
Η πολιτική ασυναρτησία, που παρατεταμένα άσκησε η δικομματική Κυβέρνηση, συνιστά μια πολύπλευρα αρνητική παράμετρο, η οποία, από τη μια πλευρά, μας δυσκολεύει στην επίτευξη των τεθέντων στόχων κι από την άλλη, μείωσε την αξιοπιστία της χώρας μας προς τους πιστωτές της στο εξωτερικό. Τα δημοσιονομικά μας ελλείμματα, δεν τιθασεύονται με τη συνέχιση της «συνταγής», της διαρκούς μείωσης των αποδοχών των εργαζομένων ή της επεκτεινόμενης ληστείας συνταξιούχων, μήτε με την υπερφορολόγηση από το πρώτο Ευρώ και τον ΕΜΦΙΑ, τη «δημιουργική λογιστική» κ.λπ., ούτε επιστροφή στη δραχμή ή με αναστολή των πληρωμών του δημοσίου, μηδέ με την αναστολή της επιστροφής Φ.Π.Α. σε επιχειρήσεις, ουδέ με την μετάθεση της πληρωμής των οφειλών του δημόσιου, στους δικαιούχους, μηδέ και με την πρόσθετη περικοπή του Προγράμματος Δημόσιων Επενδύσεων που σημειώνονται σήμερα κ.α..
Πέραν, όμως, αυτών, η στενότητα στα δημόσια οικονομικά, «φορτώνει» -με τις ανεξόφλητες αυτές οφειλές του δημοσίου- τις προμηθεύτριες εταιρίες του ιδιωτικού τομέα, οι οποίες με τη σειρά τους περιθωριοποιούν τη δράση τους στην αγορά, μεγεθύνοντας την ύφεση στην οικονομία και εκτινάσσοντας την ανεργία στα ύψη._