Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2015

Σε ποιόν ανήκει ο «Δούρειος Ίππος»;

του οικονομολόγου, Παναγιώτη (Τάκη) Κ. Μυλωνά
Ο Υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, κ. Σόιμπλε, χαρακτήρισε «Δούρειο Ίππο» την προταθείσα -από την ελληνική πλευρά- αρχική μεταβατική πολιτική συμφωνία, για μια «ανάσα χρόνου και χώρου», διάρκειας τουλάχιστον 6 μηνών, όπως ειπώθηκε. Και με ομοφωνία μάλιστα -με τους υπόλοιπους του Eurogroup- απέρριψαν την ελληνική πρόταση, θεωρώντας την ως απειλή για το Ευρώ και την Ευρωζώνη…
Ωστόσο, ο Πρωθυπουργός Α. Τσίπρας και η Κυβέρνησή του, δεν αποτελούν απειλή. Απειλή για την Ε.Ε. αποτελούν,...
η «νεοφιλελεύθερη» - «μονεταριστική» και αλαζονική πολιτική της Κυβέρνησης του Βερολίνου και της ΕΚΤ και οι πολιτικές, της λιτότητας, της ύφεσης, της ανεργίας και του αυταρχισμού, έτσι όπως αυτές διαλαλήθηκαν και εκπέμφθηκαν «εκφοβιστικά» -στην πιο ωμή έκφρασή τους- από τις -ετοιμόρροπες (λόγω «ΠΟΔΕΜΟΣ») και δορυφόρους του Βερολίνου- Κυβερνήσεις, υπό προθεσμία, της Ισπανίας και Πορτογαλίας, καθώς και την λιλιπούτεια -σε ρόλο οικοδέσποινας του Ευρώ και της Ευροζώνης- Κυβέρνηση της Μάλτας. Η τελευταία αυτή μάλιστα -με «Καισαρο-παπική» αυθάδεια- ανερυθρίαστα μας ζήτησε: «…να αποχωρήσουμε από το Ευρώ και την Ευρωζώνη, εάν δεν συμφωνούμε μαζί τους»…
Τελικά, αντί για «ανάσα χρόνου και χώρου» 6 μηνών, καταλήξαμε σε μια 4μηνη προσωρινή ενδιάμεση, ατελή και μεταβατική συμφωνία, η οποία μόνο ως συμφωνία ανακωχής και αναστολής της αναμέτρησής μας -μαζί με το σύνολο των προοδευτικών δυνάμεων της Ευρώπης- ενάντια στον Ευρωπαϊκό «νεοφιλελευθερισμό», θα μπορούσε να γίνει επιεικώς ανεκτή.
Με την ενδιάμεση αυτή συμφωνία, μπορεί αβίαστα να αναφωνήσει ο καθείς το: «ώδινεν όρος, έτεκεν μυν». Και παρ΄ ότι αυτή, αποσοβεί το e-mail Χαρδούβελη και μας απαγκιστρώνει από τα «προκρούστεια» κι αιμοβόρα «πρωτογενή πλεονάσματα» (υποκαθιστώντας τα -λεκτικά- με τα αρμόζοντα πλεονάσματα), συνιστά πάντως: α) Παράταση του «Μνημονιακού» καθεστώτος, β) αναγνώριση της «Δανειακής σύμβασης» και του συνόλου του χρέους, γ) Παράταση του καθεστώτος της «Τροϊκανής» κηδεμονίας, με άλλο όνομα και δ) Εμπεριέχει την προληπτική ακύρωση του «προγράμματος Θεσσαλονίκης» του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., στο μεγαλύτερο μέρος του.
Η συμφωνία της Παρασκευής στο Eurogroup, συνιστά μια κατά κράτος υποχώρηση της ελληνικής πλευράς, αφού και ο εμβληματικότερος Έλληνας αντιστασιακός, Μανώλης Γκλέζος, την χαρακτήρισε: «Ντροπιαστική Συμφωνία» και ζήτησε γι’ αυτό συγνώμη απ’ τον ελληνικό λαό…
Μια τέτοια -έστω και μεταβατική- συμφωνία, δεν μπορεί να είναι απλώς ένα ατύχημα. Γι’ αυτό, η προσωρινή αυτή συμφωνία:
ü      είτε αποτελεί, τη συντριπτική ήττα του πολιτικού σκεπτικού της διαπραγμάτευσης, η οποία μετά το σημαδιακό προμήνυμα της «προεδρικής εκλογής Παυλόπουλου», θα καταντήσει σε μια -απευκταία, αλλά «Μνημονιακή»- συγκυβέρνηση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., με τη Ν.Δ.,
ü      είτε αποτελεί, μια δύσκολη τακτική διαφυγής, απ’ την παγίδα της ασφυκτικής χρηματοοικονομικής στενότητας και της ολοσχερούς αφυδάτωσης της ρευστότητας της οικονομίας των συστημικών τραπεζών της χώρας. Παγίδα, την οποία δολίως μας έστησε η απελθούσα συγκυβέρνηση των Σαμαρά - Βενιζέλου. Μια τακτική διαφυγής, δηλαδή, με προσωρινή εκεχειρία, για αναβολή της αναμέτρησης: του συνόλου των προοδευτικών δυνάμεων της Ευρώπης και των φεντεραλιστών της, ενάντια στον «Μονεταρισμό - νεοφιλελευθερισμό» της Ευρώπης, ο οποίος αρκετό χρόνο -πλέον- την υποσκάπτει και θα τη διαλύσει τελικά, εάν εμείς, οι λαοί, δεν προλάβουμε…
Βεβαίως, το «Δημοσιονομικό Σύμφωνο Σταθερότητας», αποτελεί θεσπισμένη συνθήκη της Ε.Ε., με ελέγχους. Και συνεπώς, το «πρόγραμμα» που θα πρέπει να ακολουθήσει την προαναφερθείσα 4τράμηνη προσωρινή πολιτική συμφωνία μας στο Eurogroup, απαραιτήτως οφείλει να συμπεριλάβει και συμπληρωματικά προγράμματα, για την οικονομική και κοινωνική σύγκλιση της Ελλάδας με την Ε.Ε., στη βάση του μέσου κατά κεφαλή ΑΕΠ, αντί της απόκλισης που σημειώθηκε στα χρόνια των «Μνημονίων» και εξ αιτίας αυτών. Για το λόγο αυτό, δεν πρέπει να μας συγκινεί καθόλου η διαχείριση -επί πολύ- του φτωχοκομείου και της -χωρίς τέλος αντιμετώπισης της ανθρωπιστικής κρίσης. Για το λόγω αυτό, πρέπει να διεκδικηθούν κονδύλια, από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, για δημόσιες επενδύσεις και για αύξηση του ΑΕΠ, για παραγωγή προϊόντων, για θέσεις εργασίας και για παραγωγική αναδιάρθρωση. Προγράμματα που θα χρηματοδοτηθούν -συμπληρωματικά- και από τις εθνικές πηγές χρηματοδότησης, όπως και κυρίως, από τη σταδιακή αποπληρωμή -των Κατοχικών Αναγκαστικών Δανείων της Γερμανίας- στην Ελλάδα.
Ακολούθως, πρέπει να ρυθμιστούν, τόσο η «έξυπνη» αποπληρωμή του δημόσιου χρέους της χώρας, με την ικανή επιμήκυνσή της, όσο και η κλίμακα και ο -υπό προϋποθέσεις- σχηματισμός των οριακών πρωτογενών δημοσιονομικών πλεονασμάτων, καθώς και τα λοιπά μέτρα δημοσιονομικής μας ευστάθειας, μέσω πολιτικών οικονομικής ανάπτυξης και επαρκών επενδύσεων, σε τέτοιο όγκο, ώστε να προκαλέσουν, την ανάσχεση της διαρροής επιστημονικού δυναμικού στο εξωτερικό και την παλιννόστηση -μέχρι το 2025- του μεγαλύτερου μέρους των εγκεφάλων, των 200.000 νέων Ελλήνων επιστημόνων, οι οποίοι, στα χρόνια των «Μνημονίων», μετανάστευσαν και χωρίς τους οποίους όλοι οι υπόλοιποι εμείς ημεδαποί, δεν έχουμε ευδόκιμο μέλλον...
Στηρίζουμε λοιπόν, την προοδευτική προοπτική της Ελλάδας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με την Ελλάδα εντός της και κάθε προοδευτική επιλογή του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και κάθε άλλου δημοκρατικού φορέα, με διακριτική την κριτική υποστήριξή τους.

Το ερώτημα που μας διακατείχε στην προηγούμενη αρθρογραφία μας, μπροστά στο ενδεχόμενο του «Έντιμου Συμβιβασμού» μας με την Ε.Ε. -πριν απ’ τη «4μηνη ενδιάμεση συμφωνία» μαζί της- παραμένει: «Το φως -που αχνοφαίνεται θαμπά στην άκρη του τούνελ, με την τελευταία «Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε.»- είναι το ξέφωτο του τέλους των «Μνημονίων» και της «νεοφιλελεύθερης πολιτικής» ή μήπως πρόκειται απλώς για μια «πυγολαμπίδα» (κωλοφωτιά);». Κι ακόμα. Το κυρίαρχο προεκλογικό σύνθημα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.: «Η ΕΛΠΙΔΑ ΕΡΧΕΤΑΙ» -παρά τις εκλογές της 25ης-1ου-2015 και παρά τη συμφωνία του Eurogroup, της περασμένης Παρασκευής, φαίνεται να παραμένει ακόμα αναλλοίωτο, χωρίς αλλαγή στο χρόνο του ρήματος. Η ελπίδα, λοιπόν, δεν ήρθε ακόμα. Εξακολουθεί πάντως να έρχεται…