Πέμπτη, 12 Φεβρουαρίου 2015

«NEW DEAL»: ο «Έντιμος Συμβιβασμός»…

του οικονομολόγου, Παναγιώτη (Τάκη) Κ. Μυλωνά
Ποιός, άραγε, μπορεί να είναι ένας «Έντιμος Συμβιβασμός», στη «Νέα Συμφωνία» («NEW DEAL»), με την Ε.Ε., ώστε να πιστοποιηθεί -η συμφωνία αυτή, όταν επιτευχθεί- ως δίκαιη και προπαντός, βιώσιμη; Το «υπαρξιακό» αυτό ερώτημα δεν απασχολεί μόνο τον ελληνικό, αλλά το σύνολο των λαών της Ενωμένης Ευρώπης.
Η νέα ελληνική Κυβέρνηση,...
καλείται -μέσα από μια παγίδα ασφυξίας, την οποία δολίως έστησε η απελθούσα Κυβέρνηση- να επαναδιαπραγματευθεί με τους εταίρους της, στην Ε.Ε., μια νέα συμφωνία (ένα νέο «Συμβόλαιο Κοινής Συμβίωσης» στην Ε.Ε.), για απομείωση του κολοσσιαίου και θανατηφόρου (για το παρόν και το μέλλον των παιδιών μας) Δημόσιου Χρέους της χώρας, σε βαθμό και με όρους που να το καθιστά βιώσιμο.
Απαιτείται, λοιπόν, ένας «έντιμος συμβιβασμός» και μια «Νέα Συμφωνία» («NEW DEAL»), ως το αποτέλεσμα της διεξαγόμενης ήδη διαπραγμάτευσης με την Ε.Ε.. Μια διαπραγμάτευση που οφείλει να διαπνέεται από: δημοκρατικό πολιτικό ρεαλισμό, μετριοπάθεια κι αποφασιστικότητα. Στοιχεία, απολύτως αντίθετα απ’ την επιδειχθείσα -μέχρι σήμερα- υποτέλεια και τυφλή εξάρτηση -απ’ την επόμενη «δόση»- των απελθόντων «Μνημονιακών». Αλλά και στοιχεία διαπραγμάτευσης, επίσης, που είναι απολύτως ξένα προς μαξιμαλιστικές θέσεις ορισμένων «δραχμιστών» ή και «αντιφεντεραλιστών», που ονειρεύονται ένα άλλο «οίκαδε» (όπως και στο τότε σύνθημα, που προηγήθηκε της «Μικρασιατικής καταστροφής»).
Για να είναι όμως αυτή -η «Νέα Συμφωνία»- λειτουργική κι αξιόπιστη, χρειάζεται κάποιο χρόνο για προετοιμασία της, με μια ενδιάμεση συμφωνία -«χρονική γέφυρα»- ενός εξάμηνου τουλάχιστον. Χρειάζεται δηλαδή, μια «Ενδιάμεση Συμφωνία», προκειμένου να εκπονηθεί -μαζί με τις απαιτούμενες τεχνοκρατικές μεθόδους και τις απαραίτητες εθνικές και διεθνείς συναινέσεις- το τεχνικο-οικονομικό της πλαίσιο. Το πλαίσιο, δηλαδή, του μακροπρόθεσμου προγράμματος της «Νέας Συμφωνίας» επαναπροσανατολισμού της χώρας μας, προς την οικονομική και κοινωνική σύγκλισή της, με τις άλλες χώρες της Ε.Ε., έναντι της σημειωθείσας απόκλισης  που προκάλεσαν τα «Μνημόνια». (Οι πολιτικές των μνημονίων που εφαρμόστηκαν, δεν προκάλεσαν απλώς μια απότομη απόκλιση στην οικονομική και κοινωνική σύγκλιση της  χώρας μας, με τις άλλες χώρες της Ε.Ε., αλλά οδήγησαν και σε μια τεράστια ανθρωπιστική κρίση, που βάθαινε ολοένα και περισσότερο, με τη συνέχιση της πολιτικής μονόπλευρης λιτότητας. Και τα «Μνημόνια» αυτά, αντί για «φάρμακα», υπήρξαν τα «δηλητήρια», που πυροδότησαν μια «αυτοτροφοδοτούμενη κρίση», με ανεξέλεγκτη την αύξηση του Δημόσιου χρέος και τον πειθαναγκασμό της χώρας μας σε μια «χρεο-δουλοπαροικία», κατά τις εκφράσεις του «σόουμαν» της σημερινής πολιτικής σκηνής, του Υπουργού Οικονομικών, Γ. Βαρουφάκη.)
Ωστόσο σήμερα, η Ευρωπαϊκή Ένωση, που δείχνει να επηρεάζεται στον προσανατολισμό της απ’ τη νεοφιλελεύθερη πολιτική -η οποία εκφυλίζει το όραμα και τις ιδρυτικές αρχές της «Ενωμένης Ευρώπης» και τις διαστρέφει στο κοντόθωρο στόχο μιας «Γερμανικής Ευρώπης»- πρέπει να αποκτήσει μια μακρόπνοη και αναζωογονητική άλλη οπτική. Εκείνη που κυρίως την καθόρισε μέχρι σήμερα -μέσα από διαρκείς αντιθέσεις, συγκερασμούς, συνθέσεις, ανατροπές, συμβιβασμούς και συμφωνίες- και θα την εξελίξει και αύριο. Οι Ευρωπαϊκοί λαοί -ιδίως αυτοί του νότου της, αλλά και το μακροπρόθεσμο συμφέρον της ίδιας της Γερμανίας- οφείλουν και πρέπει να συνδράμουν στον αναπροσανατολισμό της ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής. Αναπροσανατολισμό, που επιχειρείται με την αναδιαπραγμάτευση του χρέους της χώρας μας, απ’ την Κυβέρνηση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ώστε να αποφύγουμε μια «Ευρώπη των δυο ταχυτήτων», που διχάζει και διαιρεί την Ε.Ε. και τη διαστρέφει στον κυνισμό της «άνισης ανάπτυξης» («aparthait») με την επικυριαρχία του οικονομικά ισχυρότερου, εντός της. Άλλωστε, ένας έντιμος, αλλά και στέρεος, συμβιβασμός, είναι μόνον εκείνος που εξασφαλίζει την εξόφληση των δανειστών μας. Αυτή όμως η οφειλόμενη ενέργεια αποπληρωμής του δημόσιου χρέους μας, προϋποθέτει και την δική μας οικονομική ευρωστία, η οποία επιτυγχάνεται, τόσο μέσα από τη δραστική απομείωση του δημόσιου χρέους μας, όσο και μέσα από θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης της χώρας.
Ο «αντικειμενικός σκοπός», λοιπόν και ο ανυποχώρητος όρος, της επαναδιαπραγμάτευσης αυτής -απ’ τη νέα Κυβέρνηση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.- μπορεί να είναι: αυτό το άλλο «NEW DEAL». Η «Νέα Συμφωνία» μας με την Ε.Ε., ανάλογη με το «NEW DEAL», («Νέα Συμφωνία») του ‘30, εκείνη που εφαρμόστηκε και στις ΗΠΑ, για το ξεπέρασμα της οικονομικής κρίσης του 1929. (Αυτές οι «πολιτικές ποσοτικής χαλάρωσης» -αύξηση της ρευστότητας του Ευρώ- φαίνεται ότι αποφασίστηκαν ήδη απ’ την Ε.Κ.Τ., με τη διαθεσιμότητα -από τον κ. ΝΤΡΑΓΚΙ- ποσού: 1 τρις 150 δις Ευρώ, από το Ιούλιο του 2015- και οι οποίες, αντιστοιχούν σε 60 δις Ευρώ, για την Ελλάδα, το 2015 - ΄16). Άμεσος προορισμός της Κυβέρνησης, είναι η επίτευξη συμφωνίας με την Ε.Ε., με την οποία να διασφαλίζεται η στήριξή της, για την οικονομική και κοινωνική ανασυγκρότηση της χώρας, προκειμένου να υπερβούμε την κρίση.
Τα κεντρικά στοιχεία της «Νέας Συμφωνίας», με την Ε.Ε., οφείλουν να περιλαμβάνουν τα εξής:
Ø  Την αποφυγή δημιουργίας δημοσιονομικών ελλειμμάτων, μέχρι την εξόφληση του υπερβολικού δημόσιου χρέους της χώρας, ως προϋπόθεση και συνέπεια του συνόλου της συμφωνίας.
Ø  Την μείωση του κόστους εξυπηρέτησης του Δημόσιου χρέους της χώρας, ώστε αυτό να καταστεί βιώσιμο. Το προαναφερθέν επιτυγχάνεται: είτε με τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του, είτε με επιμήκυνση της αποπληρωμής του, αλλά και με αρχική περίοδο χάριτος, για έναρξη της πληρωμής χρεολυσίων και με τα χαμηλά επιτόκια -όπως αυτά που δανείζεται η Γερμανία- αλλά και με προβλεπόμενη ρήτρα ανάπτυξης, για περιόδους οικονομικής καχεξίας (Υπάρχει και το ιστορικό προηγούμενο, στην συμφωνία του Λονδίνου του ’53, για τη Γερμανία).
Ø  Την εξασφάλιση πόρων, για χρηματοδότηση των δομών ενός νέου παραγωγικού μοντέλου κι ενός γενναίου προγράμματος οικονομικής ανάπτυξης (νέου τύπου «σχέδιο Μάρσαλ», στην μεταπολεμική Γερμανία), με πόρους: τόσο από τα κοινά Ευρωπαϊκά προγράμματα, ΕΣΠΑ κ.λπ. και κονδύλια της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων, όσο και από εθνικούς πόρους, ιδίως αυτούς, απ’ τη σταδιακή αποπληρωμή, στην Ελλάδα, των «Κατοχικών Αναγκαστικών Δανείων» της Γερμανίας, ώστε να αντιμετωπισθεί αποτελεσματικά η τεράστια ανεργία και η εξοντωτική ανθρωπιστική κρίση. Η διαχείριση των πόρων αυτών, περιλαμβάνει, επίσης και την εκπόνηση ενός σχεδίου μεταφοράς των πόρων, από το τέλμα των δήθεν χρεοκοπημένων επιχειρήσεων και της κλεπτοκρατίας, προς εκείνες των μακροπρόθεσμων επενδύσεων, του ανταγωνισμού και της εξωστρέφειας, μαζί με ένα ρωμαλέο πρόγραμμα παραγωγικής ανασυγκρότησης και με επαρκείς επενδύσεις, στην καινοτομία, στις νέες τεχνολογίες και στην «πράσινη ανάπτυξη». Μόνο τέτοιες επενδύσεις είναι ικανές να προκαλέσουν παλιννόστηση, τουλάχιστον, του μεγαλύτερου μέρους των 200.000 «εγκεφάλων», νέων Ελλήνων επιστημόνων, οι οποίοι, στα χρόνια των «Μνημονίων», μετανάστευσαν στο εξωτερικό και χωρίς αυτούς -οι υπόλοιποι Έλληνες- δεν έχουμε και πολλές ελπίδες για το μέλλον μας.
Ø  Τέλος, τα κεντρικά στοιχεία της «Νέας Συμφωνίας», με την Ε.Ε., οφείλουν να περιλαμβάνουν και την εφαρμογή ενός προγράμματος μεταρρυθμίσεων, για διεύρυνση της δημοκρατίας, για εξάλειψη της διαφθοράς, του αυτιστικού συντεχνιασμού και του πελατειακού κράτους και την αντικατάστασή του με ένα φιλικό και σύγχρονο εργαλείο, αξιοκρατίας κι αποτελεσματικότητας.
Η διαπραγμάτευση της ελληνικής Κυβέρνησης, με τους φορείς κι εκπροσώπους της Ε.Ε., ξεκίνησε με ελπίδες για συμφωνία και πολύ ερωτισμό… Ξεκίνησε την παραμονή της «Ημέρας των Ερωτευμένων», ακόμα και ως περιρρέουσα ατμόσφαιρα της «Συνόδου Κορυφής της Ε.Ε.», με τα «αγκαλιάσματα» Μέρκελ και Ολάν, με τον Πρωθυπουργό μας κ. Α. Τσίπρα.
Το ερώτημα όμως που πρόκειται να απαντήσει σύντομα η απτή ελληνική πολιτική πραγματικότητα είναι:
«Το φως, που αχνοφαίνεται στην άκρη του τούνελ, με την τελευταία «Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε.», είναι το ξέφωτο του τέλους των «Μνημονίων» ή μήπως πρόκειται απλώς για μια «πυγολαμπίδα» (κωλοφωτιά);