Τετάρτη, 4 Μαρτίου 2015

Το Δημόσιο Χρέος …
κι η «Προεδρική Εκλογή»!

του οικονομολόγου, Παναγιώτη (Τάκη) Κ. Μυλωνά
Η διαχρονική μακροσκοπική επισκόπηση της εξέλιξης του Δημόσιου χρέους της χώρας, ως ποσοστό του Α.Ε.Π., συνιστά τον κοινό τόπο των οικονομολόγων - μελετητών του, ό,τι: -η επισκόπηση αυτή, σε συσχέτιση με τις πολιτικο-οικονομικές παραμέτρους της- αποτελεί μια από τις σημαντικότερες προσεγγίσεις στην αξιολόγηση των αιτίων που μας έφεραν τη σημερινή αδυσώπητη οικονομική κρίση. Παράλληλα, η εξελικτική αριθμητική αποτύπωση του δημόσιου χρέους μας, αποτελεί το πλέον αξιόπιστο υλικό, για μια ψύχραιμη αποτίμηση των στοιχείων, που θα κρίνουν την ώρα των ιστορικών ευθυνών για την χρεοκοπία.
Εύλογη, λοιπόν, καθίσταται ακόμα και η απλή «θέαση» της διαχρονικής εξέλιξης του Δημόσιου Χρέους της χώρας -ως ποσοστού του Α.Ε.Π. της- από την «μεταπολίτευση», μέχρι και σήμερα.
Οι πίνακες των στοιχείων -και οι δευτερογενείς επεξεργασίες τους- που ακολουθούν στο σημερινό μας δημοσίευμα, είναι ιδιαίτερα εύγλωττοι, ακόμα και για τον μέσο Έλληνα αναγνώστη. Είναι στοιχεία τα οποία, ξεδιαλύνουν πολλούς τους διαδεδομένους μύθους ή/και τις εσφαλμένες εντυπώσεις, από την αμείλικτη αλήθεια της αντικειμενικής πραγματικότητας. Την αλήθεια των αριθμών.
Από την επισκόπηση των στοιχείων αυτών, καταφαίνεται κι ο επιμερισμός του καταλογισμού της συνευθύνης που υπάρχει, ανάμεσα στις διάφορες πολιτικές παρατάξεις ή/και πολιτικά ρεύματα, οι οποίες, ως Κυβερνήσεις αμιγών πολιτικών παρατάξεων, μας κυβέρνησαν, από την «μεταπολίτευση» μέχρι σήμερα. 
ΠΙΝΑΚΑΣ 1:
ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΩΣ % ΤΟΥ Α.Ε.Π., ΑΠΌ ΤΟ 1975 - 2015:
1
2
3
4
5
6

Χρονικές
Περίοδοι:

ΚΥΒΡΝΗΣΕΙΣ:
Δημ. Χρέος, ως % του Α.Ε.Π.:
+ % Μεταβολή
του Δ.Χ.:
+ % Ετήσια Μεταβολή
του Δ.Χ.
% συμμετοχή στο + 157,3%
(1975 - 2014)

1974:


24,7%

-


1975 - 1981:
Ν.Δ. Κωνστ. Καραμανλή

34,5%

+ 9,8% / 7χρ.

+ 1,4%

+6,23%

1981 - 1988:
ΠΑ.ΣΟ.Κ. / Α. Παπανδρέου

66,8%

+32,3%/7,5χρ.

+ 4,31%

+ 20,8%

1989 - 1990:

Ζολώτα
&
Τζανετάκη,

69,9%

+ 3,1% / 1χρ

+ 3,1%

+ 1,99%

1990 - 1993:
Ν.Δ. / Κωνστ.
Μητσοτάκη

111,6%

+ 41,7% / 4χρ.

+ 10,43%

+ 26,85%

1994 - 1995:
ΠΑ.ΣΟ.Κ. / Α. Παπανδρέου:

110,1%

- 1,5% / 1,5χρ.

- 1%

- 0,95%

1996 - 2003:
ΠΑ.ΣΟ.Κ. / Κ. Σημίτη

107,8%

- 2,3% / 8χρ.

- 0,29%

- 1,46%

2004 - 2009:
Ν.Δ. / Κώστα
Καραμανλή:

129,7%

+21,9%/5,5χρ.

+ 3,98%

+ 14,11%

2009 - 2010:
ΠΑ.ΣΟ.Κ. / Γ. Παπανδρέου:

133%

+3,3%/0,5χρ.

+ 6,6%

+ 2,10%

2010 - 2015:
Μνημονιακές Κυβερνήσεις

182%

+ 52% / 5χρ.

+ 10,4%

+ 33,06%
Πηγές στοιχείων Πίνακα: Eurostat, ΕΛ.ΣΤΑΤ., Εθνικοί Λογαριασμοί, Κρατικοί Προϋπολογισμοί του Γ.Λ.Κ..
Ο στόχος της εξέτασης του Δημόσιου Χρέους μας, είναι διπλός: α) Από τη μια πλευρά, διερευνά τις ιστορικές, πολιτικές και οικονομικές αιτίες δημιουργίας και διαρκούς διεύρυνσης του Δημόσιου Χρέους της χώρας, καθώς και μια πρώτη εκτίμηση των περιθωρίων ανάσχεσής του και β) Από την άλλη, αποβλέπει στην πιθανολόγηση -απ’ τον κοινό νου- των δυνατοτήτων που διαγράφονται, ώστε, αυτό το κολοσσιαίο Δημόσιο Χρέος, να καταστεί βιώσιμο και διαχειρίσιμο, για το παρόν και το μέλλον του λαού και του τόπου.
ΠΙΝΑΚΑΣ 2:
ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΩΣΗ ΤΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΤΟΥ «ΠΙΝΑΚΑ 1», ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ, ΚΑΤΆ ΠΕΡΙΟΔΟΥΣ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ, ΩΣ % ΤΟΥ Α.Ε.Π., ΑΠΌ ΤΟ 1974 - 2014:
1
2
3
4
5
6
Κατηγορίες Διακυβέρνησης
(1975 - 2014)
Χρόνια Διακυβέρνησης:
% Αθροιστική Μεταβολή του Δ.Χ.:
Μέση Ετήσια % Μεταβολή του Δ.Χ.
% συμμετοχή στο + 155,3%
(1974 - 2014)
% ευθύνη στο Δ.Χ. Αμιγών Κυβερνήσεων
Κυβερνήσεις Αμιγώς Ν.Δ.:

16,5 χρόνια

+73,4%

+4,45%

+47,26%
4,45/6,26*%=
71,1%
Κυβερνήσεις Αμιγώς ΠΑΣΟΚ:

17,5 χρόνια

+31,8%

+1,81%

+20,48%
1,81/6,26*%=
28,9%
Κυβερνήσεις
Συνεργασίας:

1 χρόνο

+3,1%

+3,1%

+2%

Μνημονιακές
Κυβερνήσεις:

5 χρόνια

+52%

+10,4%

+33,48%

Σύνολα Περιόδων:

40 χρόνια

+155,3%

+3,88%

+100%

Απ’ τη συνεκτίμηση των στοιχείων των πινάκων που προηγήθηκαν, προκύπτουν ορισμένα -σχεδόν προφανή- γενικά πολιτικά και οικονομικά συμπεράσματα, όπως:...

1)      Την περισσότερο άσχημη επίδοση στην αύξηση του δημόσιου χρέους -με μέση ετήσια αύξησή του κατά +10,4%- τη σημείωσαν οι «μνημονιακές» Κυβερνήσεις (ιδίως μετά την υπέρβαση του ορίου του 120% του ΑΕΠ, που καθιστούσε το χρέος ατιθάσευτο). Κι αυτό, παρά το «κούρεμα» του Μαρτίου του 2012. Και παρ’ ότι, επίσης, οι Κυβερνήσεις αυτές, επικεντρώθηκαν στην ανάσχεσή του, μέσα από τις αιματηρές πολιτικές των μνημονίων που εφάρμοσαν και μέσα απ’ τα προγράμματα δημοσιονομικής σταθερότητας (τα οποία, όπως ομολογήθηκε, απέτυχαν, επειδή υιοθέτησαν λαθεμένους «πολλαπλασιαστές» στο μοντέλο που μας επέβαλαν οι δανειστές και «διασώστες» μας, με την «Τρόικα»).
2)      Ισοϋψής, σχεδόν, με την άσχημη αυτή επίδοση, υπήρξε κι αυτή της Κυβέρνησης  Κ. Μητσοτάκη -με μέση ετήσια αύξηση του δημόσιου χρέους κατά: +10,43% του ΑΕΠ- που σημειώθηκε την περίοδο, 1990 -’93 (περίοδο, των αθρόων ιδιωτικοποιήσεων και του δόγματος των «νεοφιλελεύθερων» πολιτικών, η οποία και τότε, μας έφερε στα πρόθυρα χρεοκοπίας).
3)      Όσον αφορά στον επιμερισμό της διαχρονικής ευθύνης των αμιγώς παραταξιακών Κυβερνήσεων, αυτή κατανέμεται ως εξής: κατά: 71,1% στις αμιγείς Κυβερνήσεις της Ν.Δ. και κατά: 28,9% στις αμιγείς Κυβερνήσεις του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (ως συσχέτιση της μέσης ποσοστιαίας ετήσιας μεταβολής του δημόσιου χρέους, που σημειώθηκε κατά το σύνολο του χρόνου διακυβέρνησης κάθε μιας των παρατάξεων αυτών).
4)      Η παράταξη, επίσης, που «τίναξε την μπάγκα στον αέρα», υπήρξε αυτή της Ν.Δ. / Κώστα Καραμανλή. «Τα τίναξε» όταν: α) με ένα δημόσιο έλλειμμα, του 2009, στο ύψος -ρεκόρ όλων των εποχών- του 15,7% του ΑΕΠ, β) με ένα ελλειμματικό ισοζύγιο πληρωμών, από 8 δις ευρώ περίπου, ετησίως, πήγε στα 35 δις ευρώ, από το 2007 ως το 2009 και γ) οι δαπάνες του δημοσίου, από 30 δις το 2003, εκτοξεύτηκαν στα 62 δις ευρώ, το 2009, ενώ τα φορολογικά έσοδα μειώθηκαν, δεν ήταν ποτέ δυνατόν να αποφύγουμε και τη χρεοκοπία.
Και πράγματι. Οι αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας δομήθηκαν σε ένα μακρύ χρόνο, όχι σε μια διετία. Αλλά η διετία, εκείνη που προηγήθηκε των μνημονίων, κατέκτησε -με το σπαθί της- μια ξεχωριστή θέση στο «Πάνθεον» των επιλογών μας προς αποφυγήν.
Αντιλαμβάνομαι ότι, την ώρα που ισορροπούμε πάνω από την άβυσσο -ελπίζοντας να αποφύγουμε και την πτώση- είναι η ώρα για μια πιο συναινετική πολιτική απ’ την νέα Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝ.ΕΛΛ., ιδιαίτερα σε θέματα όπως, η επιλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, η οποία δεν έχει ουσιαστικές αρμοδιότητες. Έχει όμως και κυρίως, η επιλογή αυτή, εξέχουσα συμβολική σημασία.
Κι ο εμβληματικότερος -εν ζωή- διαχρονικός εκπρόσωπος, της πλέον υπεύθυνης -για το χρέος- παράταξης και ένας από τους κυριότερους εκπρόσωπους των υπόλογων για τις επιδόσεις που μας οδήγησαν στη δεινή θέση της αναξιοπρεπούς ένδειας που βιώνουμε σήμερα,  είναι αδιαμφισβήτητα ο Αξιότιμος πλέον Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας κ. Προκόπης Παυλόπουλος.

Ώστε, να μην γίνεται -πλέον- λογικά αποδεκτό, πως: οι υπόλογοι για τη συμφορά που ζούμε και σήμερα, να πρέπει να επιβραβεύονται κιόλας…