Παρασκευή, 13 Μαρτίου 2015

TUI: Ένα «ΤΑΝΚΣ» της «Γερμανικής Ευρώπης» λεηλατεί τη χώρα!
(Η «άνιση ανταλλαγή», σε Οικονομία & Τουρισμό)

του οικονομολόγου Παναγιώτη (Τάκη) Κ. Μυλωνά

Με τη συνεκτίμηση, όλων όσων στοιχείων αμέσως εδώ θα επικαλεστώ -μαζί και με άλλους συνειρμούς μου- μου ήρθε έντονα στο νου μου κι η θεωρία της «άνισης ανταλλαγής». Κι αυτά που εδώ επικαλούμαι αφορούν: τόσο τα στοιχεία των ερευνών μου, προς σύνταξη -διψήφιου ήδη- αριθμού άρθρων μου, κατά το τελευταίο χρόνο, για τον ελληνικό τουρισμό (με τα οποία αποδείκνυα πως: παρά τις ευνοϊκές διεθνείς συγκυρίες και τα σημειωθέντα ρεκόρ αφίξεων των τελευταίων χρόνων, ο περισσότερο υποσχόμενος κλάδος της ελληνικής οικονομίας, με τη στρεβλή ανάπτυξή του και την παγίδευσή του από ορισμένους «Tour Operators»,...
παράγει ελλείμματα και διογκώνει τη φτώχια και το χρέος της χώρας), όπως επιπροσθέτως δε και τη δήλωση, στη «DW», στις 26-2-2015, του Κλάους Σράντερ -επιφανούς Γερμανού οικονομολόγου, από το «Ινστιτούτο για την Παγκόσμια Οικονομία» του Κιέλου- ότι: «Η λεγόμενη βαριά βιομηχανία της Ελλάδας, ο τουρισμός, με το μοντέλο που ακολουθεί και τις αγκυλώσεις που τον καθηλώνουν, δεν μπορεί να αποτελέσει τη σταθερή οικονομική βάση αναπτυξιακών προοπτικών για τη χώρα», όσο, επίσης και στοιχεία που αφορούν: τη θέση του κ. Σπ. Γαλιατσάτου (Ξενοδόχου Κεφαλονιάς και θεματικού Αντιπεριφερειάρχη τουρισμού της Π.Ι.Ν.), στις 10-1ου-2015, στη Ζάκυνθο, κατά την εμπεριστατωμένη μεγάλη εισήγησή του, στη διάρκεια ημερίδας για το «Τουριστικό Μοντέλο» και ο οποίος, απέδωσε, ως μόνη αιτία, για τις απαράδεκτα χαμηλές τιμές στα τουριστικά καταλύματα: «την ύπαρξη ενός αριθμού πλεοναζόντων 5άστερων ξενοδοχείων, σε ορισμένες περιοχές, κυρίως της Ρόδου. Τα οποία 5άστερα, από αδυναμία(;) -ως φαίνεται- να “γεμίσουν”, κατεβάζουν πάρα πολύ τις τιμές και παρασύρουν όλο τον κλάδο, σε τιμές κάτω του κόστους -και σε όλες τις κατηγορίες κι όχι μόνο στα 5άστερα-», αλλά, επιπλέον -αφορούν- και στο ολοσέλιδο δημοσίευμα, του Μάριου Σκεπαθιανού, στην «Επένδυση plus», στη σελίδα 14, του φύλλου της 28-2 & 1-3-2015, με τίτλο: «ΘΕΛΕΙ ΝΑ “ΤΣΙΜΕΝΤΩΣΕΙ” ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΦΑΝΤΟΥ, ΜΕ 2.000 ΚΛΙΝΕΣ Ο ΟΜΙΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ». Όλα αυτά, δηλαδή, αφορούν κι αποσαφηνίζουν τις προσλαμβάνουσες -«συντεταγμένες της οικονομικής καθήλωσης του ελληνικού τουρισμού»- προς υποβοήθηση των προοπτικών της οικονομικής μας ανάπτυξης, γενικότερα.
Όσον αφορά στην αναζήτηση των οικονομικών προοπτικών της χώρας, εντός του πλαισίου της αδυσώπητης οικονομικής κρίσης που μας κατατρύχει, του μη διαχειρίσιμου δημόσιου χρέους της, που μας τυραγνά και όσων διαγράφονται απ’ τη συμμετοχή μας στην Ε.Ε. και στην Ευρωζώνη, ας ακολουθήσουμε το συλλογισμό που έπεται.
Παραφράζοντας τον «Άμλετ» του Σαίξπηρ, μπορούμε αυθόρμητα να αναφωνήσουμε:  «Κάτι σάπιο υπάρχει στη Γερμανική Ομοσπονδία, Νοτίως του Βασιλείου της Δανιμαρκίας…». Πρέπει όμως να παραδεχθούμε ότι: η λογική των δανειστών μας δεν είναι εξ ορισμού κακή κι απαράδεχτη. Αλλά πάντως, είναι μονόπλευρα ελλειμματική, αντιευρωπαϊκή -σε σχέση με τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό της Ε.Ε.- και  -μέχρι στιγμής- ανεδαφική, προκειμένου να επιτρέψει το χτίσιμο «Γέφυρας», για διαπραγμάτευση του περιεχομένου της «Νέας Συμφωνίας», για αποπληρωμή του κολοσσιαίου Δημόσιου χρέους της χώρας (το οποίο -πάντως- πρέπει να καταστεί και βιώσιμο).
Μας λένε, οι εταίροι, περιληπτικά: Βρεθήκαμε σε μια -υπό διαμόρφωση- «Φεντεραλιστική Ένωση», την Ε.Ε., με βάση το αμοιβαίο συμφέρον, την ισότιμη συμμετοχή και την ελεύθερη βούλησή μας. Πορευθήκαμε και συνεχίζουμε την κοινή μας πορεία -προς την οικονομική και νομισματική ένωση- στη βάση των διαρκώς εξελισσόμενων συνθηκών, για την οικονομική και κοινωνική σύγκλιση και την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Είχαν, άλλωστε, προβλεφθεί και συνεχίζουν να λειτουργούν, εξελισσόμενες γενναίες κοινές πολιτικές, για οικονομική ανάπτυξη και δημοσιονομική σταθερότητα, με τις οποίες επιδιώχθηκε η εξομάλυνση των στρεβλώσεων, των ανισορροπιών κι ανισοτήτων των οικονομιών των χωρών - μελών, λόγω των διαφορών, στην ανταγωνιστικότητά τους και τη δημοσιονομική διαχείρισή τους. Ακριβώς, περί αυτού πρόκειται… Άλλωστε, οι πολιτικές αυτές -σε γενικές γραμμές και παρά τις εξαιρέσεις τους- βαίνουν επιτυχώς!!!
Αυτή όμως η ανάγνωση, είναι μόνο επιφανειακά ορθή και απολύτως ελλιπής. Και αποτελεί την μισή αλήθεια, προκειμένου για την Ελλάδα και όχι μόνο. Υπάρχουν δύο ακόμη, πολύ σημαντικές, παράμετροι, για την αντικειμενική προσέγγιση της ανάλυσης των πραγμάτων της υφιστάμενης οικονομικής κρίσης και της κρίσης χρέους της χώρας μας.
Η πρώτη αφορά στο ρόλο και τις επιπτώσεις της εγχώριας και διεθνούς «κλεπτοκρατίας», που με τη δράση της στην Ελλάδα, αντέστρεψε -σε μεγάλο βαθμό- την αποτελεσματικότητα κοινών οικονομικών πολιτικών, διεμβολίζοντας -με «μαύρο πολιτικό χρήμα»- συνειδήσεις και δημοκρατικούς θεσμούς και συμβάλλοντας στη διόγκωση των τραπεζικών καταθέσεων, της ίδιας της «κλεπτοκρατίας», στο εξωτερικό. Καταθέσεις που είναι άλλωστε αντίστοιχες του δημόσιου χρέους μας. Για την  «κλεπτοκρατία» αυτή, συνυπεύθυνη είναι και η Γερμανική πολιτική ηγεσία, διαχρονικά, η οποία συνεχίζει να της προσφέρει υποστήριξη και απροσχημάτιστη προστασία. (Χαρακτηριστική περίπτωση είναι: η διεθνής εκμαυλίστρια Siemens -όπου, μετά από 10ετή καθυστέρηση, ξεκινά μόλις τώρα η δίκη των: Χριστοφοράκου και 63 άλλων, για τη «ψηφιοποίηση των κέντρων του ΟΤΕ»-) Αναφέρομαι ακριβώς, σε μια ανομολόγητα ανάρμοστη σχέση, «νεο-ιμπεριαλιστικής» πολιτικής, της Γερμανικής πολιτικής σκηνής, με την εγχώρια «κλεπτοκρατία», που εξασφάλισε καριέρες και ρόλους σε πολλούς -παραγκωνίζοντας, άδικα, άλλους- μέσα από την παράνομη δράση τους, τόσο στο πολιτικο-οικονομικό στερέωμα -με μίζες, υπερτιμολογήσεις και ασύλληπτης έκτασης διαπλοκή- όσο και στη διαχείριση των δανείων του τραπεζικού συστήματος και του δημόσιου χρέους της χώρας. Παράμετροι, που μας καθιστούν, ολοένα και περισσότερο, μια «χρεο-δουλοπαροικία», κατά την έκφραση του κ. Γ. Βαρουφάκη).
Η δεύτερη κι εξ ίσου σημαντική παράμετρος -ανομολόγητη απ’ τη σημερινή ηγετική ομάδα της Ε.Ε.- είναι η επιβολή μιας υφέρπουσα -αλλά εφαρμοσμένης- οικονομικής πολιτικής, η οποία αξιοποιώντας -απροσχημάτιστα- τη «δεσπόζουσα θέση της Γερμανίας» στην Ε.Ε., αποβαίνει στην επικράτηση -στην πράξη- μιας κατ’ όνομα ευρωπαϊκής πολιτικής. Κι αντ’ αυτής, στην άσκηση μιας άλλης πολιτικής, αυτής της «Γερμανικής Ευρώπης», αντί της επίσημα διακηρυγμένης πολιτικής της Ε.Ε. και σε υποκατάσταση αυτής. Πρόκειται ακριβώς για ένα θεώρημα του μοντέλου της «γεωπολιτικής οικονομικής εκμετάλλευσης», το οποίο -σε παλαιότερες εποχές και υπό άλλες συνθήκες και συσχετισμούς δυνάμεων- ο Αιγύπτιος διανοητής, Samir Amin, το είχε ονομάσει: σύστημα «άνισης ανταλλαγής». Και το οποίο, επίσης, θεώρημα, είχε αποδεχθεί κι ο Α. Παπανδρέου, προκειμένου να αποδώσει την εκμετάλλευση του -τότε- «Τρίτου Κόσμου», κάτω από το «Πρίσμα» του γνωστού σχήματος: «Μητρόπολη - Περιφέρεια»…
Στη σημερινή όμως Ε.Ε., μια τέτοια θεώρηση δεν γίνεται κατανοητή. Αφού είναι απολύτως κατοχυρωμένη, θεσμικά, η αντιμετώπιση οποιουδήποτε φαινομένου, για νόθευση του υγιούς ανταγωνισμού και φαινομένων εμπέδωσης της «άνισης ανταλλαγής» και κάθε δόλιας δράσης, εντός του νομικού πλαισίου της Ε.Ε.. Υποτίθεται πως, οι τυχούσες αποκλείσεις, στον «υγιή οικονομικό ανταγωνισμό» εντός της Ε.Ε., αποκλείονται, αφού αυτές αντιμετωπίζονται απ’ τις πανίσχυρες «ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΥ», οι οποίες είναι «Ανεξάρτητες Αρχές», τόσο στο επίπεδο κάθε χώρας - μέλους, όσο και στο επίπεδο της Ε.Ε.. Άλλωστε, μπορεί η ελληνική «Επιτροπή Ανταγωνισμού» να μην «έχει κάνει ιδιαίτερα γνωστή τη παρουσία της», από απραξία ή/και «διακριτικότητα», αλλά, η «Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανταγωνισμού», στις Βρυξέλλες, μόλις στα τέσσερα τελευταία χρόνια, αποφάσισε, για δεύτερη συνεχόμενη φορά, να τιμωρήσει τον πολυεθνικό κολοσσό της Microsoft, για «εναρμονισμένες πρακτικές, νόθευσης του υγιούς ανταγωνισμού» και να επιβάλει πρόστιμα, σε βάρος της εταιρείας του Μπιλ Γκέϊτς, της τάξεως πολλών δις Ευρώ. Ωστόσο, όταν και οι Ανεξάρτητες αυτές Αρχές, δεν επαρκούν, τότε μπορεί να επιστρατεύονται ακόμα και κεντρικοί δημοκρατικοί θεσμοί -όπως, π.χ., είναι το Κοινοβούλιο της Γερμανικής Ομοσπονδίας- για την απόκρουση των αθέμιτων και «εναρμονισμένων πρακτικών», νόθευσης της υγιούς διαχείρισης ακόμα και πόρων των ασφαλιστικών ταμείων της χώρας αυτής. Και συγκεκριμένα: Ανήμερα, την Πρωτοχρονιά του 2013, η Καγκελάριος κα Αγγ. Μέρκελ -μετά από το διάστρεμμα στο πόδι, που είχε υποστεί τα προηγηθέντα Χριστούγεννα- ανέλαβε τις πατερίτσες της και πήγε στο Κοινοβούλιο, προκειμένου να ψηφιστεί ο ελεγκτικός μηχανισμός στεγανοποίησης κι απόκρουσης των διαρροών στο κοινωνικοασφαλιστικό σύστημα της Γερμανίας, από τον παρατηρούμενο -τότε- «επιδοματικό τουρισμό», αριθμού πολιτών, χωρών - μελών της Ε.Ε. κι ιδίως, της Ρουμανίας και Βουλγαρίας.
Ωστόσο, αυτή η «άνιση ανταλλαγή», μεταξύ Γερμανίας και χωρών του Νότου της Ε.Ε. -της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης- είναι κάτι περισσότερο από φανερή. Είναι αυταπόδεικτη. Όπως άλλωστε αλιεύσαμε -ανάμεσα από πλήθος σχετικών στοιχείων- απ’ το πρόσφατο βιβλίο, με τίτλο: «ΙΔΟΥ Ο ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ ΣΑΣ Κ. ΜΕΡΚΕΛ: 300 δις ΕΥΡΩ ΑΠ’ ΤΑ ΚΑΤΟΧΙΚΑ ΔΑΝΕΙΑ», του οικονομολόγου και ιστορικού αναλυτή, Τζανέτου Γκούσκου (όπου, σε ιδιαίτερο κεφάλαιο του βιβλίου αυτού, αναλύεται η Γερμανική οικονομία, από στοιχεία της Γερμανικής Στατιστικής Υπηρεσίας και της Eurostat, του 2013), από τη δημιουργία του Ευρώ, το 1999, η Γερμανία, εμφανίζεται -αξιοποιώντας τη «δεσπόζουσα θέση» της στην Ε.Ε.- να αυξάνει διαρκώς και υπέρμετρα το εμπορικό της πλεόνασμα (πλεόνασμα το οποίο, ως γνωστόν -στα πλαίσια της ισοδυναμίας, εισαγωγών - εξαγωγών, σε διεθνές επίπεδο- αντικρίζεται με το έλλειμμα των υπολοίπων). Η εντυπωσιακότερη διαπίστωση εκεί, είναι το στοιχείο ό,τι: ενώ η Γερμανία, με περισσότερα από 2 τρις Ευρώ, στις εξαγωγές της, το 2013 και με εμπορικό πλεόνασμα που άγγιξε τα 200 δις Ευρώ, επιτυγχάνει: το 39,6% των εξαγωγών της αυτών να προέρχονται από τις χώρες της Ευρωζώνης, ταυτόχρονα, αντλεί, από τις ίδιες αυτές χώρες της Ευρωζώνης, το 60% του εμπορικού της πλεονάσματος(…). Η απλή κατανόηση των στοιχείων αυτών, μας λέει πως: Η Γερμανία, παρ’ ότι κι αυτή μέλος της Ευρωζώνης, πουλάει στους εταίρους της προϊόντα με περισσότερο ανισότιμη σχέση (ακριβότερων τιμών και ισοζυγίου εμπορικών ανταλλαγών της), έναντι της ανισότιμης, επίσης, σχέσης (λιγότερο ακριβών τιμών και ισοζυγίου εμπορικών ανταλλαγών) που επιφυλάσσει και πουλάει στον υπόλοιπο κόσμο. Και συγκεκριμένα: ενώ στο σύνολο των εξαγωγών της, η Γερμανία, πουλάει με τιμές και πλεονασματικό όφελος, ύψους: 10%, κατά μονάδα εξαγωγών, στις χώρες εντός Ευρωζώνης πουλάει με τιμές και περιθώρια πλεονασματικού οφέλους, ύψους: 18,2% και στις υπόλοιπες χώρες, πουλάει με χαμηλότερες τιμές και περιθώρια πλεονασματικού οφέλους, ύψους: 7,1%, κατά μονάδα εξαγωγών, επίσης. Ταυτόχρονα, η διευρυνόμενη απόσπαση εμπορικού πλεονάσματος της Γερμανίας, από το Νότο της Ε.Ε., συνεπάγεται τη συγκέντρωση τεράστιων αποταμιευτικών ποσών, από τη Γερμανία, τα οποία είναι μηδενικού επιτοκίου για την ίδια και καθόλου ευκαταφρόνητου για τους οφειλέτες και πελάτες της, προς τους οποίους κερδοσκοπεί -σε δεύτερο βαθμό- τοκογλυφικά. Κι όταν οι αποταμιεύσεις, από τα πλεονάσματα αυτά, γίνονται επενδύσεις, αυτές τοποθετούνται: είτε στη Γερμανία, σε επενδύσεις στην υψηλή τεχνολογία, κυρίως, είτε σε άλλες περιοχές, όπως: η Κίνα, η Ινδία και χώρες του πρώην Ανατολικού Συνασπισμού της Ευρώπης, που διαθέτουν, χαμηλό εργατικό κόστος ή άλλα πλεονεκτήματα για την εμπορική διείσδυση της Γερμανίας εκεί. Τα πλεονάσματα αυτά αποσύρονται, κατά κύριο λόγο, απ’ το Νότο της Ε.Ε. -όπως ήδη εκθέσαμε- κι απουσιάζουν από τις περιοχές απ’ τις οποίες αποκτήθηκαν, επιφέροντας αποτελέσματα οικονομικής ερημοποίησης, ανάλογα με τη διακοπή του «κύκλου της βροχής» στο γήινο περιβάλλον. Συνεπώς, αυτή η «άνιση ανταλλαγή», θεμελιώνεται και συγκροτεί το σύστημα της «άνισης ανάπτυξης». Εκείνο το οποίο -εάν συμπεριλάβουμε και τη διάσταση του φυλετισμού- αποτελεί την ετυμολογία του όρου: «Aparthait»…
Και για να επανέλθουμε στο δημοσίευμα της εφημερίδας «Επένδυση plus» και μελετώντας το, σε συσχετισμό και με τη δήλωση του θεματικού Αντιπεριφερειάρχη τουρισμού κ. Σπ. Γαλιατσάτου, που προαναφέραμε, συγκρότησα την εδραία πεποίθηση, πως: Η «TUI», είναι ένα απ’ τα «ΤΑΝΚΣ» της «Γερμανικής Ευρώπης», που λεηλατεί ακόμα την οικονομία μας!!! Κι αυτό γιατί: όπως αναφέρει στο δημοσίευμά του ο Μάριος Σκεπαθιανός, στην «Επένδυση plus»: ο όμιλος του Κύπριου μεγαλοξενοδόχου κ. Νικολή Νικολαϊδη, έχει: «…αρωγό και συνοδοιπόρο στην πορεία του ομίλου του, την ”TUI” (αρχικά, Thomson, που ακολούθως εξαγοράστηκε απ’ τον Γερμανικό κολοσσό, που διαθέτει κατά το ήμισυ οικόπεδα. Η εταιρεία του Atlantica Hellas  …μπήκε στην ελληνική αγορά το 2003, με οικόπεδο, στα κολύμπια Ρόδου, για το οποίο -οι κακές γλώσσες- λένε ότι, βρίθει παρανομιών. Επίσης, ξενοδοχείο του στη Ρόδο, υπερβαίνει εννέα φορές τον συντελεστή δόμησης και έχει “φάει” πρόστιμο 8.400.000 Ευρώ, απ’ την πολεοδομία Ρόδου. Σε όλη αυτή τη διαδικασία διαπιστώνεται επίσης απώλεια φακέλου στον ΕΟΤ, της επιχείρησης... Ο ίδιος, ο επιχειρηματίας -γνωστός για τις ιδιαίτερα καλές σχέσεις του με την οικογένεια Κληρίδη, αλλά και την οικογένεια Αναστασιάδη- δεν πτοήθηκε ιδιαίτερα από την κρίση στην Κύπρο. Σήμερα, διευρύνει την παρουσία του στην ελληνική αγορά. Δημιούργησε την ταχύτερα αναπτυσσόμενη ξενοδοχειακή αλυσίδα στην Ελλάδα, η οποία βασίζεται κυρίως στην πώληση “All Inclusive” προϊόντων. Σήμερα η Atlantica έχει ήδη στη φαρέτρα της δεκάδες ξενοδοχεία και αναζητά και άλλα σε Κρήτη, Ρόδο, Κω, Κέρκυρα Κεφαλονιά και Ζάκυνθο. …Η Atlantica ενισχύει την παρουσία της στη Ρόδο, έχοντας ήδη αποκτήσει, μέσα από διαγωνισμό του ΤΑΙΠΕΔ, την έκταση 255 στρ. της Νότιας Αφάντου, για να ανεγερθούν ξενοδοχεία δυναμικότητας 2.000 κλινών. Κύκλοι της αγοράς επισημαίνουν ότι, δεν αποκλείεται η Atlantica να αναλάβει το  “management” και των μονάδων που θα ανεγερθούν στα 1.600 στρ. της Βόρειας Αφάντου. Επισημαίνεται ότι, τον τελευταίο χρόνο η Atlantica, προχώρησε στην εκμίσθωση 4 ξενοδοχείων στην Κω και του Mediterranean στην Κέρκυρα. Στην Κρήτη, έχει εισέλθει στα ξενοδοχεία της οικογένειας Κρομμυδάκη και στο ξενοδοχείο Caliston, ενώ εξετάζει την ανέγερση δυο ξενοδοχείων στο Σταυρό στο Ακρωτήρι Χανίων».
Στο δημοσίευμά του αυτό, ο Μάριος Σκεπαθιανός, απ’ πλήθος των πληροφοριών που παραθέτει εκεί, δείχνει ότι, θέλει να πει, κάτι πολύ σημαντικότερο -από όσα αποκαλύπτει σε πρώτη ανάγνωση- προς κάθε αρμόδια Αρχή ή/και Κυβερνητικό μας ταγό. Τα δε ερωτήματα -τα οποία αυτοφυώς αναπτύσσονται ως «ζιγάνια»- χρειάζονται επειγόντως διερεύνηση και «καλλιεργητικές φροντίδες»…
Κάτω, λοιπόν, από το καθεστώς της ιδιαίτερα ευνοϊκής διεθνούς συγκυρίας, των τελευταίων χρόνων, για τον ελληνικό τουρισμό και των σημειωθέντων «ρεκόρ αφίξεων» ξένων τουριστών στη χώρα μας, δεν είναι δυνατόν να μείνει χωρίς ερμηνεία, το αποτέλεσμα της λειτουργίας του «Νόμου, Προσφοράς και Ζήτησης στην τουριστική αγορά». Ώστε, η «επικρατούσα τιμή ισορροπίας», της τιμής πώλησης του τουριστικού προϊόντος της χώρας μας, να είναι χαμηλότερη του κόστους «χτισίματος» των συντελεστών παραγωγής του ίδιου προϊόντος. Και μάλιστα -σύμφωνα με εκτιμήσεις ειδικών, αλλά και μεμονομένων ξενοδόχων- αυτή η «επικρατούσα τιμή» πώλησης του τουριστικού προϊόντος, υστερεί από το κόστος παραγωγής του, τουλάχιστον κατά ένα τρίτο αυτού.
Δεν μπορεί να ερμηνευτεί, εξάλλου, με ορθή οικονομολογική λογική, η ιλιγγιώδης επενδυτική επέκταση τουριστικού τσιμεντώματος της Αφάντου στη Ρόδο, από την TUI, που αυξάνει ακόμα περισσότερο την τουριστική προσφορά εκεί, καταρρίπτοντας τις τιμές, όταν και η υφιστάμενη υπερπροσφορά των σημερινών ξενοδοχείων ρίχνει ήδη τις τιμές των καταλυμάτων, πανελληνίως. Οι διαμορφούμενες τιμές εκεί, στη Ρόδο, σε συνδυασμό με μια αλυσίδα ξενοδοχείων, δικτυωμένη κατάλληλα στη τουριστική αγορά της χώρας, αποτελούν τον «οδηγό προσομοίωσης» στην τιμολόγηση του τουριστικού προϊόντος και καθηλώνουν τις τιμές πανελληνίως. Η μόνη δυνατή ερμηνεία του ανορθολογικού αυτού επενδυτικού φαινομένου, δεν είναι άλλη από εκείνη που φωτογράφησε κι ο θεματικός αντιπεριφερειάρχης τουρισμού κ. Σπ. Γαλιατσάτος, στην «Ημερίδα για τον τουρισμό», «για τα 5άστερα της Ρόδου», όπως έχουμε ήδη αναφέρει και παραπάνω.
Το γεγονός αυτό -των χαμηλών τιμών στον τουρισμό- είναι σε μεγάλο βαθμό αντιληπτό κι απ’ την νέα (αριστερή) Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία, παρά την αγωνιώδη και ασφυκτική αναζήτηση των «ισοδυνάμων», στην διαπραγμάτευσή της με τους δανειστές, προτιμά να υποχρηματοδοτήσει το πρόγραμμά της -για «την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης»- μόνο με: 200.000.000 ευρώ,. Και να διαφυλάξει έτσι -«ως κόρην οφθαλμού»- τον ήδη υπερπροστατευμένο αυτόν κλάδο του τουρισμού, αποφεύγοντας την υπαγωγή του 6,5%, του Φ.Π.Α., σε αυτόν του 13%, του κατώτατου συντελεστή του. Πράγμα το οποίο ισοδυναμεί, επίσης και με ένα υποψήφιο «ισοδύναμο» -για τη «φαρέτρα κ. Γ. Βαρουφάκη»- αξίας ίσης με: 1.000.000.000 Ευρώ!!! Οι επαγγελματίες του τουρισμού, δεδομένου του επιπέδου ποιότητας του προσφερόμενου -απ’ αυτούς- τουριστικού προϊόντος και προκειμένου να επιβιώσουν άμεσα, αντί άλλων προσπαθειών -για την κάλυψη της υστέρησης αυτής των τιμών του τουριστικού προϊόντος τους- βρίσκουν, ως μόνους «εύκολους» τρόπους -για άμεση αποφυγή των συναφών ζημιών τους, αλλά και των διαφυγόντων κερδών τους- είτε την αυθαίρετη μετακύληση -στο μέλλον- των υποχρεώσεών τους προς τα ασφαλιστικά ταμεία και τα έσοδα του Δημοσίου και Δήμους (από ασφαλιστικές εισφορές, Φ.Π.Α, Φ.Μ.Υ. ανταποδοτικά τέλη κ.λπ.), είτε την υπεξαίρεση του ποσού της αποφυγής των υποχρεώσεών τους  αυτών (με εισφοροδιαφυγή, «μαύρη εργασία» και φοροδιαφυγή, σε ακόμα μεγαλύτερη έκταση).
Χρειάζεται η άμεση διερεύνηση, διαπίστωση και λήψη κατάλληλων μέτρων -συμπεριλαμβανομένων και της επιβολής των ανάλογων κυρώσεων προς στους υπεύθυνους- για τις «αντι-ανταγωνιστικές πρακτικές» (με συμπράξεις και καταχρήσεις της δεσπόζουσας θέσης που κατέχουν ήδη στον κλάδο του τουρισμού, εθνικά και παγκοσμίως, με κατάλληλες ενέργειες και παραλείψεις που πραγματοποιούν συγκεκριμένοι όμιλοι συμφερόντων). Αναφέρομαι ακριβώς, στις αθέμιτες εκείνες πρακτικές, τις οποίες εφαρμόζουν -τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας- συγκεκριμένοι διεθνείς όμιλοι επιχειρήσεων στο τουριστικό κλάδο, όπως είναι η TUI. Η οποία, αγοράζει την υψηλότερη ποιότητα του προσφερόμενου τουριστικού προϊόντος της χώρα μας, στη χαμηλότερη τιμή και μάλιστα κάτω του κόστους παραγωγής του. Συστήνοντας κοινούς ομίλους επιχειρήσεων, ώστε, αυτή «να βρίσκεται κι από τις δυο μεριές του κύκλου»: Και ως αγοραστής και ως πωλητής του ίδιου του τουριστικού προϊόντος. Κι ενώ ο όμιλος είναι διεθνικός & πολυεθνικός, καθίσταται ευκολότερη η εφαρμογή «εναρμονισμένων πρακτικών, όχι μόνο για νόθευση του «υγιούς ανταγωνισμού», αλλά και για την απροσδιόριστης έκτασης φοροδιαφυγή -μέσω «τριγωνικών συναλλαγών» και απόκρυψης φορολογητέας ύλης- που, κατά κανόνα, σημειώνεται (Έχω μεγάλη περιέργεια να ιδώ πως, η Υπουργός κα Βαλαβάνη «θα ξεκαθαρίσει τις ενδο-ομιλικές συναλλαγές»,  όπως πρόσφατα δήλωσε. Ενώ η συνάδελφός της κα Ε. Κουντουρά, αρμόδια για την πολιτική στον Τουρισμό, με έφερε σε απόγνωση όταν δήλωνε -ακόμα και πριν τις «προγραμματικές δηλώσεις» της νέας Κυβέρνησης, ότι: «Δεν βρίσκει τίποτε το άσχημο στα τουριστικά πακέτα του “All Inclusive»!!!).
Ιδού, λοιπόν και η σημερινή εκδοχή της «άνισης ανταλλαγής»…

Γι’ αυτό χρειάζεται η άμεση αποκατάσταση του υγιούς ανταγωνισμού στη τουριστική αγορά της χώρας και η επιβολή των ανάλογων οικονομικών κυρώσεων. Και στη συνέχεια, η απόδοση του χρηματικού προϊόντος των κυρώσεων αυτών, ως αποζημίωση προς τους πληγέντες. Εκείνους τους φορείς, δηλαδή, οι οποίοι -κυρίως- ζημιώθηκαν άμεσα, από τις «εναρμονισμένες αυτές πρακτικές, νόθευσης του υγιούς ανταγωνισμού, τις οποίες άσκησαν -με τη χρήση της δεσπόζουσας θέσης που ήδη είχαν και την οποία επέκτειναν περαιτέρω- οι όμιλοι συμφερόντων που επωφελήθηκαν αθέμιτα και παράνομα». Τέτοιοι φορείς, δικαιούχοι αποζημιώσεων είναι, ιδίως: τόσο τα ασφαλιστικά Ταμεία των εργαζομένων, όσο και τα έσοδα του δημοσίου.