Τρίτη, 5 Μαΐου 2015

«Οι Δουλέμποροι των Εθνών»
(οι «Πέντε Φάλαγγες» της παράτυπης μετανάστευσης)

του οικονομολόγου, Παναγιώτη (Τάκη) Κ. Μυλωνά
 
Καθένας μας νοιώθει απέραντο δέος μπροστά στα δεινά της προσφυγιάς των συνανθρώπων μας σήμερα, που ’ναι ανάλογα μ’ εκείνα που ζήσαμε -κι ως Έλληνες- στην ιστορική μας διαδρομή. Πολύ περισσότερο όταν αντικρίζει -όλο συχνότερα, σ’ όλο και μεγαλύτερη κλίμακα- το δράμα προσφύγων που θαλασσοπνίγονται για να «γλυτώσουν». Πρόκειται για πρόσφυγες που πασχίζουν, παλεύοντας -κυριολεκτικά και μεταφορικά, με χίλια - μύρια κύματα- για επιβίωση. Ωστόσο, η κατακλυσμιαία αύξηση της λαθραίας διακίνησης των παράτυπων αυτών μεταναστών, μας υποχρεώνει να σκεφτούμε πάνω στη τραγικότητα του φαινομένου, στις δυνατότητες ανάσχεσής του, αλλά και στην προβολή των επιπτώσεών του στο μέλλον. Η σημειωθείσα, πρόσφατα, ανθρώπινη τραγωδία -με τις εκατόμβες των πνιγμένων μεταναστών, ανοιχτά της Λιβύης, στο υπερκορεσμένο σαπιοκάραβο των δουλεμπόρων- δεν είναι μόνο μια ασύλληπτα τραγική είδηση, αλλά -ταυτόχρονα- μια οιμωγή και μια ομόφωνη ετυμηγορία καταδίκης των υπεύθυνων του ανείπωτου αυτού εγκλήματος, από την πανανθρώπινη συνείδηση.
Το σαπιοκάραβο, με τους στοιβαγμένους -στα αμπάρια του- μετανάστες, καταποντίστηκε -όπως...
μας λέει και το σχετικό ρεπορτάζ- όταν: όσοι βρίσκονταν στο κατάστρωμά του και αντίκρισαν ένα άλλο μεγάλο διερχόμενο πλοίο, μετατοπίσθηκαν προς την πλευρά του, προσδοκώντας την μετεπιβίβασης τους. Τότε και το σαπιοκάραβο, έχασε την «ευστάθειά» του κι ανατράπηκε, παίρνοντας, στον υγρό τάφο του, 850 ψυχούλες. Κι ενώ η ανείπωτη αυτή ανθρώπινη φρικαλεότητα θα έπρεπε -«πάση θυσία»- να μην επαναληφθεί ποτέ στο μέλλον, εξακολουθούν -με τέτοια μέσα και με αυξανόμενους ρυθμούς- να διακινούνται ακατάπαυστα συνάνθρωποί μας. Αν όμως -χωρίς τέλος- συνεχιστούν οι μεταναστευτικές αυτές ροές κι απ’ τις ίδιες διαδρομές, τα αποκρουστικά αυτά συμβάντα, θα επαναλαμβάνονται. Και στο προβλεπτό μέλλον, θα επαναληφθούν και για την μικρή -και υπό χρεοκοπία- χώρα μας.
Οφείλουμε, λοιπόν, να κοιτάξουμε πιο κοντά τις παραμέτρους του φαινόμενου, αναγνωρίζοντας, μια - μια, τις ΦΑΛΑΓΓΕΣ που εφορμούν για κατάληψη της χώρας και για την μετατροπή της -με υπαγωγή της σε ένα καθεστώς «ειδικών ζωνών»- σε ένα εκτεταμένο στρατόπεδο τύπου «Αμυγδαλέζας». Άλλωστε, αυτό που υπήρξε, ήταν ανεπαρκές κι ατελέσφορο -ως αυστηρός αποκλεισμός της πορείας τους προς τις χώρες της Βόρειας Ε.Ε.- αφού δεν περιλάβανε -«ρητά»- και τα όρια επικράτειας όλης της χώρας !!! Έτσι, οι «Φάλαγγες» που συγκροτούν το πρόβλημα, αφορούν:
Α) Τα μεγάλα μεταναστευτικά ρεύματα σήμερα, που δεν προέρχονται -τόσο πολύ- απ’ «τ’ απόνερα» και τις παρενέργειες της «Παγκοσμιοποίησης». Παράμετρος που συνιστά, ωστόσο, την «ΠΡΩΤΗ ΦΑΛΑΓΓΑ».
Β) Τις δραματικές ανθρώπινες ροές, της παράτυπης -κατά βάση- μετανάστευσης, που ’ναι -κυρίως- απόρροια της -χωρίς όρια και ηθικούς φραγμούς- εγκληματικής πολιτικής ορισμένων άπληστων χωρών της Δύσης, η πολιτική των οποίων συγκροτεί  τη «ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΑΛΑΓΓΑ». Χώρες, δηλαδή, οι οποίες, συμμαχώντας -συχνά- και με το διάβολο (βλέπετε σχετικά, Αφγανιστάν, Σομαλία, Συρία κ.λπ.) και χρησιμοποιώντας τη δεσπόζουσα θέση τους στη διεθνή σκηνή -για επιβολή της παγκόσμιας επικυριαρχίας τους- προξενούν, συνεχώς: διαμάχες, αλληλοσπαραγμούς, εμφύλιους πολέμους, εθνικούς διχασμούς, φτώχεια κι εξαθλίωση στους λαούς. Καθώς προκαλούν, επίσης και μια ατέλειωτη ανθρωπιστική κρίση, σε μεγάλη γεωγραφική κλίμακα. Άλλοτε στοχευμένα και δόλια εκεί κι άλλοτε ως «παράπλευρη απώλεια», προκαλούνται τόσες αδιανόητες ανθρωποθυσίες και συντριβές, ακόμα και των στοιχειωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων ζωής κι αξιοπρέπειας, που δεν μπορούν να συμπιεσθούν στις στατιστικές αποτυπώσεις των συγκλονιστικών επιπτώσεών τους: σε νεκρούς και ζωντανούς, σε πρόσφυγες και μη. Και συνεπώς, οι πληθυσμοί των περιοχών αυτών, εξωθούνται -μαζικά κι απεγνωσμένα- από τους τόπους του μαρτυρίου τους, προς άλλη γη κι άλλα μέρη και προς αναζήτηση μιας οποιασδήποτε «σανίδας» ή πατρίδας, για τη σωτηρίας τους. Κι οι συνέπειες του φαινομένου αυτού για τη χώρα μας, είναι πως: μόνο η επίσημη πιστοποίηση μας λείπει, προκειμένου να αναγνωριστούμε ως: «η μοναδική “ανθρωπο-χωματερή” του παγκόσμιου καπιταλισμού και η μόνη (εκτός του “Γουαντάναμο”, που κοστίζει ακριβά) δωρεάν “ανοιχτή φυλακή”, για τα θύματα της ανθρωπιστικής καταστροφής που προξενούν οι ιμπεριαλιστικοί τους πόλεμοι». Μια κατάσταση δηλαδή που, μας τροχοδρομεί σε πορεία βέβαιης εξόδου μας κι από τη «Συνθήκη ΣΕΝΓΚΕΝ» (Ενδεχόμενο το οποίο, εκτός των άλλων, θα πλήξει καίρια και το τουρισμό).
Γ) Την απουσία, εξάλλου και μιας επαρκούς μεταναστευτικής πολιτικής της διεθνούς κοινότητας, για την εξασφάλιση συνθηκών ειρήνης κι αξιοπρεπούς διαβίωσης, στο τόπο καταγωγής των -υπό μεταναστευτική πίεση- πληθυσμών, από τους αρμόδιους διεθνείς οργανισμούς, αλλά και τις μεγάλες οικονομικές δυνάμεις (όπως είναι και ορισμένες χώρες της Ε.Ε.). Αυτοί, είναι οι συνυπεύθυνοι του φαινομένου της ακραίας μετανάστευσης, για τη σωτηρία των εκριζωμένων απ’ τις εστίες τους. Αφού, απουσιάζουν οι πολιτικές ειρήνευσης και οικονομικής ανάπτυξης των εμπλεκομένων, που θα απαιτούνταν ώστε, να μπορέσουν οι μετανάστες να παραμείνουν στις εστίες τους και να μην «εκδιώκονται», από τον υπανάπτυκτο και ταλαιπωρημένο -απ’ τις γεωπολιτικές αναταράξεις κι εμπόλεμους ανταγωνισμούς- Νότο, κατευθυνόμενοι, προς τον οικονομικά ανεπτυγμένο και σταθερότερο, Βορρά. Και η απουσία της πολιτικής αυτής, αποτελεί τη «ΤΡΙΤΗ ΦΑΛΑΓΓΑ» των παραμέτρων του προβλήματος. Απαιτείται, λοιπόν, η εφαρμογή ενός διεθνούς σχεδίου, με δράσεις που να μην περιορίζονται εντός των ευρωπαϊκών συνόρων, μόνο, αλλά να επεκτείνονται και σε πολιτικές συγκράτησης -στην πατρίδα τους- των πληθυσμών αυτών που τώρα εκριζώνονται.
Δ) Την γεωγραφική μας θέση, για την οποία παρατηρούμε πως: οι πορείες των παράτυπων μεταναστών, χρησιμοποιούν -προσχεδιασμένα- τη χώρα μας, ως μια από τις κύριες πύλες εισόδου τους στις Βόρειες χώρες της Ε.Ε., προς τις οποίες, άλλωστε, οι περισσότεροι απ’ αυτούς, θέλουν να καταφύγουν. Και πάρα πολλοί, καταφθάνουν εδώ, γιατί γνωρίζουν ότι, θα διευκολυνθούν, παντοιοτρόπως, από τη γειτονική Τουρκία, ενώ εγκλωβίζονται -στη συνέχεια- απ’ τη Συνθήκη «Σένγκεν»» και το Δουλβίνο ΙΙΙ. Συνεπώς, η παράμετρος: Τουρκία, αποτελεί την αυτόνομη «ΤΕΤΑΤΡΗ ΦΑΛΑΓΓΑ», ως παράμετρο του ζητήματος αυτού. Κι έτσι στην μικρή Ελλάδα, της μεγάλης οικονομικής κρίσης, αθροίζονται οι οδύνες των παράτυπων μεταναστών, με τις δικές μας. Και σε τέτοιο βαθμό υλοποιείται «το έργο» της υπονόμευσης της «κοινωνικής συνοχής» μας ώστε, τείνει να πιστέψει κανείς, ότι: «πραγματοποιεί τώρα την απειλή του και μόλις μας “πυροβόλησε”, ο μακαρίτης Τουργκούτ Οζάλ, κατόπιν εκείνης της -αλήστου μνήμης- δήλωσής του, ότι: “…δεν χρειάζεται κανένας πόλεμος κατά της Ελλάδας, για την εξουδετέρωσή της, αλλά, αρκεί μόνο η διοχέτευση, μέσα από τα εκτεταμένα σύνορά της, των απόκληρων του τρίτου κόσμου”». Άλλωστε, η μεγάλη «οικονομική ύφεση» που υφιστάμεθα, δεν μας κάνει καθόλου ελκυστικούς πια σε μετανάστες. Αντίθετα μάλιστα, η «ύφεση» αυτή, μας εξωθεί σε εξαγωγή των δικών μας «οικονομικών μεταναστών», παραμένοντας η μοναδική χώρα στο κόσμο μιας τόσο έντονης μεταναστευτικής πίεσης, συγχρόνως, εισερχόμενης και εξερχόμενης. Η δε οικονομική επιβάρυνσή μας απ’ τους παράτυπους αυτούς μετανάστες, σύμφωνα και με ομιλία -πρώην Υπουργού- στη Βουλή: «Η ιατροφαρμακευτική περίθαλψή τους στη χώρα μας, υπερβαίνει τα 7 δισ. ευρώ, ετησίως». Εξάλλου, εκτιμήσεις αναφέρουν πως: «η φοροδιαφυγή και η εισφοροδιαφυγή, με το παρεμπόριο και την αδήλωτη μαύρη εργασία στην οποία συμπράττουν  οι μετανάστες αυτοί, ανέρχεται στο ποσό των 9 δισ. ευρώ». Ωστόσο, τα μεγάλα αριθμητικά μεγέθη, των παράτυπων αυτών μεταναστών, επιβαρύνουν σωρευτικά τη χώρα μας, η οποία, αντικειμενικά, αδυνατεί να ανταποκριθεί, στοιχειωδώς, στην ανθρωπιστικά οφειλόμενη περίθαλψη και τη φροντίδα που χρειάζονται οι μετανάστες αυτοί, ενώ και η οικονομική συνδρομή της Ε.Ε., στην αντιμετώπιση του προβλήματος, περιορίζεται στην ενίσχυση της διασυνοριακής φύλαξης και οικονομικά ισοδυναμεί με ψιχία που δεν αντιμετωπίζουν το πρόβλημα.
Ε) Την τελευταία και πιο ακανθώδη πτυχή του προβλήματος της παράνομης αυτής μετανάστευσης, η οποία συνιστά -κυριολεκτικά- την «ΠΕΜΠΤΗ ΦΑΛΑΓΓΑ» του και που αποτελεί το εσωτερικό του μέτωπο, όπου, άλλωστε, εκεί εκδηλώνεται. Όπως προκύπτει, μάλιστα κι απ’ τα σχετικά ρεπορτάζ και κάποιες κοινωνικές έρευνες, όταν υπάρχουν εξιχνιάσεις κυκλωμάτων «δουλεμπορίου», τότε διαφαίνονται -επί πλέον- και τα εξής στοιχεία: α) Ότι, «οι εφτά, από τους δέκα δουλέμπορους - λαθροδιακινητές», είναι Έλληνες. Και πάρα πολλοί από αυτούς, μέχρι να συλληφθούν, υποδυόμενοι τους ανθρωπιστές και τους αυτόκλητους -μέσω Facebook- «διασώστες χωρίς σύνορα» (προλειαίνουν το έδαφος -με δήθεν «διεθνιστικά» ψευδοδιλλήματα και «ιδεολογική τρομοκρατία»). Έτσι, η παράνομη διακίνηση των ανθρώπων αυτών, είναι ένας «καλολαδωμένος» μηχανισμός, με εγκληματικές μεθόδους κι αποσκοπήσεις. Ο οποίος, εκμεταλλευόμενος τον πόνο, την ανέχεια, την άγνοια και την απώλεια στέγης, αξιοπρέπειας και πατρίδας, των δύστυχων αυτών ανθρώπων του «τρίτου κόσμου», αποσπά τεράστια κέρδη. β) Ότι, ενεργοί σύμμαχοί του είναι οι στρατιές των -«στοχοπροσηλωμένων», στη διαρκή αναζήτηση της επόμενης «δόσης» σε χαμηλή τιμή- τοξικοεξαρτώμενων και γι’ αυτό μαχητικά «αλληλέγγυων», αφού το πλήθος των παράτυπων αυτών μεταναστών τους εξασφαλίζει την προμήθεια ουσιών σε χαμηλές τιμές, γ) Ότι, οι αρωγοί & συνέταιροι των δουλεμπόρων αυτών είναι: το μέγα πλήθος των πελατών, αλλά και διακινητών της προώθησης και προστασίας -σε προσιτές τιμές- υπηρεσιών του «εμπορίου λευκής και μαύρης σάρκας», δ) Ότι, άμεσοι συνεργάτες τους είναι: οι λαθρέμποροι, άλλων κυκλωμάτων, του «παραεμπορίου» και της λαθραίας εισαγωγής και διακίνησης των «“μαϊμού” - προϊόντων απομίμησης», ε) Ότι, συμπράττουν μαζί τους και οι «ακούραστοι λειτουργοί του δουλεμπορίου», της διακίνησης κι εκμετάλλευσης της «μαύρης εργασίας» (της παράνομα αμειβόμενης και πλήρως ανασφάλιστης) και στ) Ότι, συμπορεύονται -αποκλειστικά ή περιστασιακά- μαζί τους κι οι «πιστοποιημένοι επαγγελματίες του εγκλήματος», με ειδίκευση σε εγκλήματα κατά ζωής και περιουσίας, που στελεχώνουν τις «επιχειρήσεις» τους και με προσωπικό -εξ ανάγκης συχνά διαθέσιμο- για εκτέλεση κάθε είδους εγκληματικής δράσης κι ασύλληπτα πιο φθηνό από πριν.
Η μεταναστευτική μας πολιτική είναι ακόμα «Αγνώστου διαμονής». Η ακατάσχετη όμως έλευση αυτών των μεταναστών, χωρίς υποδομές, μέσα και συγκροτημένη πολιτική υποδοχής και εγκατάστασης, όχι απλώς αλλάζει την πολιτισμική σύνθεση και συνήθειες της κοινωνίας μας, αλλά αναπτύσσει αντιθέσεις, λόγω της αδυναμίας ένταξης και συνύπαρξής τους, προς άλλες πληθυσμιακές κατηγορίες και ομάδες. Προξενώντας όμως έτσι, πρωτόγνωρα δεδομένα, που ευνοούν τον εκφασισμό της κοινωνίας και συνθήκες που καλλιεργούν την ιδεολογία - δηλητήριο, του ρατσισμού -από τους επαγγελματίες του είδους- που φούντωσαν ήδη το φαινόμενο του νεοναζισμού στη χώρα μας.

Η ανεξέλεγκτη αυτή «παράτυπη μετανάστευση», καθώς κι η απουσία μιας ικανής ανθρωπιστικής κι αξιόπιστης υγειονομικής υποδοχής, στους ατυχείς αυτούς συνανθρώπους μας (με τους οποίους, ξαφνικά κι απρογραμμάτιστα, συμβιώνουμε αναγκαστικά), επιταχύνει, ιλιγγιωδώς, τη «διάσπαση του κοινωνικού ιστού». Τα φαινόμενα αυτά, επιβαρύνουν σωρευτικά και μια σειρά από άλλα προβλήματα, σε βαθμό που να προξενούν -στον καθένα- την επιθυμία της διαφυγής του, από το ατέλειωτο «θρίλερ» φρίκης κι άγχους, δημιουργώντας ένα ακόμα αρνητικό αποτέλεσμα: τις νέες πρωτόγνωρες συνθήκες, εξώθησης, σε μετανάστευση και σε αποχώρηση από τη χώρα μας, όχι μόνο των γηγενών νέων μας -των πλέον προσοντούχων, σε σπουδές και δεξιότητες- αλλά και των νόμιμων και περισσότερο ενσωματωμένων -στην κοινωνικοοικονομική πραγματικότητα της χώρας μας- μεταναστών. Τότε είναι που σου έρχεται στο νου κι ο στίχος, από το «ρεφρέν» του τραγουδιού του Νίκου Πορτοκάλογγλου: «… από πείσμα και τρέλα θα μείνω σ’ ετούτη τη χώρα! Γιατί ανήκω εδώ…»._